Langs twee kilometer provinciale weg bij ons huis in de groene bergen, in een afgezonderd reservaat, vinden we vijf verschillende kinderschoenen. Van Adidas tot Hello Kitty. Hebben Toscaanse peuters een bovengemiddelde neiging hun schoen uit te trekken en die uit het raam te gooien?

Of zijn hier vreemde zaken aan de hand, en zijn we een duistere pedoring op het spoor in de diepste jungle van Noord Italië? Dat hooggeplaatste sadisten met vreemde voorkeuren hier een geheime ontmoetingsplaats hebben… Is dit het Twin Peaks van Toscane, waar Bob bezit van mensen neemt om ze tot het kwade te drijven?

In de nacht barstte een fantastisch onweer los. Het begon bij flitsen, aanzwellend gerommel, het gesis van krekels dat aanzwelt. We keken er naar als onze eigen Oud-En-Nieuw-voorstelling, God’s vuurwerk. De dag er op is het wat vochtig maar de temperatuur is aangenaam gezakt met tien graden.

Tijdens onze dagelijkse ochtendwandeling door ons natuurreservaat kwamen we een spookhuis tegen, The Black Lodge. Onbewoond, behalve dan door een gekko. Doe je de deur open, dan sta je in de walm van vocht en schimmel, een beddenframe zonder matras. Een vreemde beklemming daalt op je neer.

Zou er hier toch stiekem iemand wonen, die je door de ramen aangluurt wanneer je meent alleen te zijn? Of een overledene, die hier in geest op zijn vroegere woonhuis past.

Op veel plaatsen in landelijk Europa verlaten oorspronkelijke bewoners hun geboortestreek op zoek naar werk elders. Wat eerder landbouwgrond was verwildert, en verwordt dan tot Nationaal Park of natuurreservaat. In deze streek is alle bos tot reservaat verklaard, waar hooguit jagers komen om de everzwijnen te schieten. Ze oefenen er ook met honden op de zwijnenjacht, binnen speciale omheiningen:

Bordje: Area Adastramenta Cani a Chinghiale

Binnen die omheining volgde een zwijn ons op de voet, hij liep al snuivend en knorrend mee, een opening in het hek zoekend om ons te benaderen. De huizen die vertrekkers achterlaten met landerijen en olijfgaarden worden doelwit van tweedehuizers, of van mensen die ze opknappen om als vakantiehuis te verhuren.

Dat laatste was hier dus nog niet gebeurd. Bij ons wel.

Een Italiaanse architect ontwierp na aankoop van dit landgoed zijn eigen ideale vakantiehuis, en ging er met zijn vrouw vlakbij naast wonen. Met nog een huis voor de kinderen er bij.

Hij oogst in het najaar de olijven, en heeft een berging waar hij de olijfolie van dat jaar vervolgens in op kan slaan. Overal in Europa is dus een soort omvolking aan de gang geweest, die eerder al door Geert Mak werd beschreven in ‘In Europa’.

De populairdere vakantiegebieden lopen vol met welgestelde pensionado’s die de plaats innemen van de traditionele bevolking. Ze komen daar om de vruchten te plukken van hun pastorale leefwijze, de hammen, wijnen, schapenkazen.

Maar dat produceren nieuwkomers zelf niet (of slechts als hobby), omdat ze de traditionele agrarische levensstijl niet overnemen. De restanten daarvan zijn een attractie voor toerisme geworden, tot bijna het hele platteland een soort landbouwmuseum is geworden. Of een reservaat.

Misschien ligt daar wel een nieuwe toekomst voor nieuwe bewoners: de ouderwetse voedselambachten eigen maken. We proefden hier de gedroogde ham van everzwijn, de schapenkaas: Hier zit Tijd en Aandacht in, iets dat je proeft.

Zouden mensen met die traditionele leefwijze geen meer vervullend leven hebben gehad, zo vraag je dan af. Dat je werkt aan je voedsel en directe bestaan. Nu bestaat een groot deel van de economie uit mensen achter laptops en computers, die problemen verzinnen die niet bestaan wanneer je de TV uit zet, of de laptop dichtklapt en naar buiten gaat.

Zit je in zo’n moderne levensstijl van onvervuldheid, weg van de essentie ( je geliefden, je natuurlijke habitat en je eten) dan uit dat zich ook in je denkbeelden en prioriteiten. Dan ga je zelfs geloven in het belang van je ‘eigen mening’, dat je standpunten er toe doen, tot je de hele wereld tot politiek steekspel vervormt.

Wat is het mooier om je eigen kazen en hammen te maken, dan om je mening te hebben. Beter dan je hele dag verdoen op het internet, en je druk maken wat deze of gene op twitter van je vindt of dat iemand elders op Facebook het oneens met je zou zijn.

Wat heb je aan een mening? Kun je een mening eten? Je kunt wel je eigen woorden opvreten, wanneer je iets stoms zegt. Ondergetekende heeft zijn mening al zo vaak moeten bijstellen, dat hij het liefste er géén meer zou hebben. Maar vaardigheden en ambachten, daar kun je niet genoeg van leren.

Donatie bedrag:

€

Doneren

Kijk wekelijks ook Interessante Tijden TV, deel like en subscribe