Alles is hier prachtig in Toscane, niet in de laatste plaats ook ons huis voor deze week. We kijken uit over een olijfgaard, kunnen bij een zwembad hangen en onze dagen in heerlijke ledigheid vervullen. Jarenlang hebben we dat niet gedaan, we vlogen altijd overal heen, van hot naar her, wanneer ik wegging was het altijd met camera op pad en een schrijfblok, reportages maken. 

Wanneer je in een rijtjeshuis woont met een door schuttingen en buren omzoomde achtertuin, dan is de prikkel tot zwerven groter. Nu landen we op een plek die zo ideaal is, qua klimaat warm en formidabel, dat je er gemakkelijk een hele week blijft plakken zonder ook maar iets te willen doen.

Behalve bij elkaar zijn, met elkaar hapjes en drankjes doen, een dagelijkse ochtendwandeling door de heuvels.

Afgaand op wat mensen op sociale media zetten, gaat het in Noord Korea aan de Noordzee in vertrouwd tempo bergafwaarts. Ondergetekende heeft besloten er enkele weken maar helemaal niet meer naar te kijken, zich er volledig van af te sluiten. De media volgden we toch al nooit meer. Wij gaan hier lekker genieten en als de kans zich voordoet vertrekken we met piepende banden uit NeDDRland.

Wie heeft ooit bedacht trouwens dat ‘sociale media’ mensen sociaal zou maken. Je wordt enkel blootgesteld aan meestal nutteloze opinies van mensen en ‘nieuws’ dat je zou mislopen wanneer je offline was. Zoals iedereen dat in de jaren ’80 en ’90 in het Oude Normaal nog gewoon was. Je had minder om je over op te fokken.

Omdat je met minder werd geconfronteerd.

Je las hooguit de krant van een stroming waarmee je het in grote lijnen al eens was. Een liberaal las NRC, een PvdA-of-erger de Volkskrant, een geseculariseerde gereformeerde Trouw en was je gehecht aan je provincie dan deed je er een regiodagblad bij. Nu is het eenheidsworst in handen van twee Belgen, ze doen allen hun best de ander af te troeven in een hoog ‘De Speld’-gehalte, op gezag van hun overheid.

Het meeste waarmee je bestookt wordt, daar kun je vervolgens binnen de kaders van de wet toch niets tegen doen.

Nu is de lust om weer terug te keren naar NeDDRland wel tot een dieptepunt gedaald. Temeer omdat we lazen dat mijn gemeente Fryske Marren nog twee AZC’s wil openen, mogelijk ook in ons dorpje. Waren we tien jaar terug nog de laatste arabier-vrije zone van Nederland, nu willen ze een inhaalslag doen. Een provocerende  advertentie van de burgerlijke stand toonde zo’n in hoofddoeken verpakt Baklavavarken, dat de hand schud met zo’n slinkse deugbestuurster vervuld van haar eigen “Goedtheidt”.

Alsof die van haar Islamman onaangelijnd op stap mag, of zelfs maar een hand mag schudden.

Op een vreedzame wijze gaan we er in dat totalitair-linkse rotland niet meer uit komen, zo is de boodschap van boven, pure provocatie: we hebben te maken met ‘landgenoten’ die geen hart meer hebben, natuurlijke sociale cohesie is ver te zoeken. Er is een via media en staat opgedrongen systeemloyaliteit en demonisering van wat daarvan af wenst te wijken.

Waar kunnen wij dan nog heen, behalve zo vaak mogelijk weg?

We kunnen nog even genieten. Laten we dat vooral doen. Vanavond kun je mijn boekencolumn bij Weltschmerz nog zien, die we hier in de Toscaanse achtertuin opnamen. Het reguliere werk gaat gewoon door, en je leest ook mijn nieuwste column weer in De Andere Krant. We zouden ons niet opfokken, dus laten we NeDDRland even los, al dat GE ZEIK. Geen wonder dat mensen in Nederland dan narrig worden en naar tegen elkaar. Wanneer je in zo’n atmosfeer moet leven, met dagelijks negatieve prikkels via ‘sociale’ media en Mediahuis-agitprop.

We kijken naar buiten, de glooiende heuvels, de bossen, onze wandeling straks en nu het lekkere Italiaanse eten. En laten de sfeer hier niet verder verpesten. We zien hier dat Leven ook gewoon mooi en goed kan zijn.

Donatie bedrag:

€

Doneren