Nu mijn publicatie voor De Groene Rekenkamer ‘Zeer Zorgwekkende Stof tot Nadenken’ online is, hier nog een kortere samenvatting. Dankzij het Fake News van NOS, Zembla, KRO Pointer en andere subsidiejournalistiek vestigde zch afgelopen vier jaar een nieuwe Bron van Angst in het publiek bewustzijn: het ‘kankerverwekkende’ PFAS, met grote gevolgen.

Een schot hagel van bang gemaakte beleidsmakers volgt nu, waardoor alle 10 duizend verbindingen moeten worden uitgefaseerd. Hieronder een kortere samenvatting van het mechanisme dat Nederland de das om doet.

PFAS zou nu als een ‘zwarte deken’ over het milieu in Europa liggen. De term staat voor per- en polyfluor alkaan substanties. Het omvat een grote groep moleculen die zowel vet als waterafstotend zijn. De bekendste daarvan is Teflon (Polytetrafluorethyleen) in de anti-aanbaklaag van de koekenpan, uitgevonden in 1938.

Er is zoveel vraag naar stoffen die zowel water als vet afstoten, dat het wondermiddel overal in terecht kwam: in blusschuim, in bakpapier, buitensportkleding. Tot vrij recent bestond geen noemenswaardig politiek debat over dit stukje chemische techniek, dat de mensheid zoveel voordeel bracht. Terwijl epidemologen en toxicologen en hun kennis tachtig jaar lang niet stilstond. Maar ‘het PFAS-probleem’ stond ze niet op het netvlies als Grootste Risico aller Tijden.

Dat het risico beperkt leek, had te maken met de gevoeligheid van meetapparatuur. Een halve eeuw geleden, konden toxicologen geen stofjes in zulke extreem lage concentraties meten als nu.

Toen konden ze deeltjes per miljoen detecteren, een speld in een hooiberg. Nu deeltjes per miljoen maal een miljoen. Dat is tien tot de twaalfde macht, dus een speld in de Franse Alpen. Je kon dus eenvoudig weg geen nanogrammetjes PFAS méten. Vanuit toxicologisch perspectief heet zoiets goed nieuws. Immers, giftigheid zit in de dosis. Een stofje dat nauwelijks meetbaar in het milieu voorkomt, is vanzelf minder giftig voor mens en dier.

Inmiddels kan het RIVM wél bijna ieder stofje opmerken in de meest lage concentraties. En hoe gevoeliger meetapparatuur wordt, hoe strenger ook gezondheidsnormen worden. Dat komt dankzij het in Europa bij milieupolitiek toegepaste voorzorgprincipe. Dat principe sluit eigenlijk alles op voorhand uit, dat een ambtenaar als risico wil zien.

Dus riep de NOS afgelopen juni op gezag van het RIVM: “bijna iedereen in Nederland heeft te veel PFAS in bloed.” Dat zou blijken uit 1500 bloedmonsters van mensen die in 2016 en 2017 waren genomen. Er zou via inname bij het eten en drinkwater een “grenswaarde overschreden zijn.” En opmerkelijk: “effecten op het immuunsysteem zijn niet uit te sluiten.”

Aldus het RIVM, dat voorop liep in de verkoop van experimentele gentherapie in Coronatijd. Wie de ‘Grenswaarde’ bepaalt- een handjevol gesubsidieerde domeindeskundigen- die bepaalt dus de economie en het beleid van heel Europa. Net als het tweegraden-doel, de anderhalvemeter-afstand.

Eerder riep het RIVM dat eieren van hobbykippen “door PFAS schadelijk zijn voor de gezondheid.” Met ‘de gezondheid’ bedoelen ze niet werkelijke gezondheid maar hun theoretische normoverschrijding. Dat gebeurde via een prachtig bij Pasen getimed persbericht. De timing en aard van het nieuws verraadden dat wel eens andere motieven mee kunnen spelen. Er wordt een risico verkocht, dat vijf jaar geleden nog niet bestond. En dat Grote Risico schreeuwt nu Europabreed van alle kanten om De Oplossing.

Die ‘Grote Oplossing’ moet vooral erg veel geld kosten en nieuwe baantjes opleveren.

Zo kopte de Franse krant Le Monde 14 januari over “the astronomical cost of depolluting Europe”, hoeveel het opruimen van PFAS zou kosten. Bedragen van 100 miljard euro tot zelfs een biljoen per jaar passeerden de revue. Auteur daarvan was de in 2023 met een journalistieke prijs bekroonde journaliste Stéphane Horel. Zij is werkzaam voor de anti-industriële actiegroep Corporate Europe Observatory.

Uitgerekend zij, blijkt met de Nederlandse campagnejournalist Tim Luimes de organisator te zijn van deze gehele anti-PFAS-campagne.

Luimes werkt voor het door de Europese Commissie gefinancierde Journalismfund Europe. In 2021 startten zij met geld van dat Europese fonds en stichtingen van miljardairs het ‘Forever Pollution Project.’ Niet nieuwe wetenschappelijke inzichten zijn dus de oorzaak van de PFAS-hype, maar een project voor campagnejournalistiek over ‘The Forever Chemical’.

Zij gingen daartoe rond de tafel met schatrijk gesubsidieerde actiegroepen als het Pesticide Action Network, en het Corporate Observatory Europe. Ze worden hier ondersteund door 44 andere journalisten en verder 18 academici en juristen.

Hun campagne om in zoveel mogelijk media zoveel mogelijk negatieve PFAS-verhalen te krijgen slaagde. Daarop volgde het bekende mechanisme. Verontruste politici, instituties die meevaren met de hype. Daarop volgt de roep om een verbod op stoffen, die tot voor kort nauwelijks detecteerbaar waren in het milieu.

Dat biologische boeren Kopersulfaat tegen schimmelziektes gebruiken in biologische wijnbouw, en dat dit zware metaal ook in het milieu blijft hangen? Doet er even niet toe. The Forever Chemical is here to stay als campagnestof. Goed voor het rondpompen van miljarden in een nieuwe laag Europese milieubureaucratie.

In werkelijkheid maakt de gesubsidieerde (staats)journalistiek Nederland ziek, net als bij klimaat en bij ‘corona’.. Daardoor groeit een almaar uitdijend gezwel, genaamd Rijksoverheid.nl

• Kijk voor een verdieping van dit artikel met het vierstaps-feedbackmodel (hoe je Angst omzet in Beleid) bij De Groene Rekenkamer in ‘Zeer Zorgwekkende Stof tot Nadenken‘, dat werkt onafhankelijk van het onderwerp, of het nu PFAS, Klimaat, Corona is en de bedenkelijke rol van de massamedia hierbij
• Waardeer mijn werk met een bijdrage klein of groot, want het onderzoek is tijdrovend en vindt plaats zonder een cent subsidie van de Roverheid. Dank voor alle steun die ik mocht ontvangen

Donatie bedrag:

€

Doneren