Op de zondag geen profane boodschappen. Dan lezen we uit De Heilige Schrift, Het Boek zonder welke de Westerse Beschaving niet bestond. We vervolgen onze Wandelingen door Handelingen.

In dat boek maken de Apostelen een schisma tussen het Jodendom – dat offert in de Tempel- en de schriftvervullingsleer van wat toen ‘Sekte der Nazareners’ werd genoemd.

In Handelingen 14 zien we dat ze alle (bloed)offers van dieren als religieuze daad afwijzen. In Handelingen 15 gaat ook de besnijdenis over boord, omdat Petrus ‘het de bekeerde heidenen niet te lastig wil maken.’ Zo kon een Jodendom voor de massa ontstaan, open voor alle etniciteiten, dat beeldbepalend werd voor het Friese Landschap.

Bloedoffers
De JHWH van het Oude Testament dorste altijd naar bloedoffers, die als ‘aangename reuk voor de HEERE’ door de priesterklasse werden gebracht. Bloed geldt als het levenssap, waar letterlijk ‘het leven’, de ziel in zit. Daarom geldt voor mensen juist dat ze geen vlees met bloed er in mogen eten, wat bij Kosher vlees ook het voorschrift is, volgens Genesis 9:4

Maar vlees met zijn leven, zijn bloed, er nog in mag u niet eten.

Bloedoffers, leven offeren voor JHWH zou ook bij de herbouwde Tempel in Jeruzalem tot haar vernietiging (70) doorgaan, nadat in het jaar 66 de Joodse opstand volgde.

De gebeurtenissen in Handelingen vinden nog vóór dat tijdvak plaats, dus toen nog werd gebloedofferd.

Paulus en Barnabas zijn op predikingstocht door Lycaonië, het huidige Centraal Turkije.  Na het verrichten van een wonderbaarlijke genezing, zien de lokale autoriteiten in hen een soort goden aan wie ze willen offeren:

8En er zat in Lystre een man die geen macht had over zijn voeten: hij was kreupel van de moederschoot af en had nooit kunnen lopen.
9Deze hoorde Paulus spreken. Die keek hem doordringend aan en toen hij zag dat hij geloof had om gezond te worden,
10zei hij met luide stem: Sta recht op uw voeten! En hij sprong op en liep rond.

‘goden aan mensen gelijk geworden’
…er wordt letterlijk gezegd dat de goden zijn ‘afgedaald’, Paulus zou Hermes zijn, de boodschappergod omdat hij als de spreker optreedt:

11En de menigten, die zagen wat Paulus gedaan had, verhieven hun stem en zeiden in het Lycaonisch: De goden zijn aan mensen gelijk geworden en naar ons afgedaald.
12En zij noemden Barnabas Zeus en Paulus Hermes, omdat hij het woord voerde.
13En de priester van Zeus, wiens tempel vóór hun stad lag, bracht ossen en kransen bij de poorten en wilde samen met de menigten offeren.

Paulus laat zien, dat hij het voorheen Joodse geloof in de Ene God voor iedereen openstelt, ook de Grieken die consequent ‘heiden’ genoemd worden. En dus zijn er geen offers meer nodig, die hij als inzettingen van mensen beschouwt:

14Maar toen de apostelen Barnabas en Paulus dat hoorden, scheurden zij hun kleren, stortten zich in de menigte en riepen:
15Mannen, waarom doet u dit? Ook wij zijn mensen net zoals u, en wij verkondigen u juist dat u zich van deze zinloze dingen moet bekeren tot de levende God, Die de hemel, de aarde, de zee en alles wat erin is, gemaakt heeft.
16Hij heeft in de tijden die achter ons liggen al de heidenen hun eigen wegen laten gaan,
17hoewel Hij Zichzelf toch niet onbetuigd liet door goed te doen: Hij gaf ons vanuit de hemel regen en vruchtbare tijden en verzadigde ons hart met voedsel en vreugde.

Het deurtje open voor niet-Joden
Handelingen verhaalt dan weer over de weerstand van de Joden- dus geestelijken uit die gemeenschap- tegen hun prediking. Die gaat in Antiochië zo ver, dat ze Paulus zelfs stenigen tot ze hem voor dood houden. Maar wanneer ‘de discipelen’ bij Paulus komen staat hij weer op en zijn predikantentour gaat door.

Hier wordt opnieuw het schisma versterkt: Paulus heeft bij ‘De Joden’ gematigd succes, en veel weerstand. Daar is het alsof hij naar Mattheus 7:2 ‘parelen voor de zwijnen’ werpt, zaken verkondigt voor mensen die het niet vatten willen.

Maar voor de niet-Joden zet hij de poort open naar acceptatie van de Ene God. Daarover sluit het hoofdstuk zo af:

26En daarvandaan voeren zij naar Antiochië, waar zij aan de genade van God opgedragen waren voor het werk dat zij volbracht hadden.
27Toen zij daar aangekomen waren, riepen zij de gemeente bijeen en deden er verslag van wat voor grote dingen God met hen gedaan had, en dat Hij voor de heidenen de deur van het geloof geopend had.

“Maak het de bekeerde heidenen niet lastig”
De eerste discipelen van Jezus waren allemaal joods, zoals Petrus en dus besneden. Maar Paulus maakt iedereen deelgenoot van een godsdienst die eerder voornamelijk etnisch overdraagbaar was, en door het nauwgezet houden van menselijke voorschriften.

Van een 666-gerichte godsdienst – naar het getal van een mens- maakte hij er 777 van. Door te preken dat Jezus Christus als Menselijke Incarnatie van God was gekomen en opgestaan uit de dood.

In Handelingen 15 gooien de Apostelen Paulus, Petrus en Jakobus ook de besnijdenis over boord na heftige discussies. Wanneer bekeerlingen uit de Farizeërs stellen dat je besneden moet zijn voor zaligheid, antwoordt de zelf besneden Petrus aldus:

19Daarom ben ik van oordeel dat men het hun die zich uit de heidenen tot God bekeren, niet lastig moet maken,
20maar aan hen moet schrijven dat zij zich dienen te onthouden van de dingen die door de afgoden besmet zijn, van ontucht, van het verstikte en van bloed.

Ze halen de goede dingen van het Joodse geloof er uit, de morele kaders, maar gooien alle fysieke voorschriften over boord. Ze maken van het Geloof in de eerste kant een spirituele zaak, vanwaaruit later de zichtbare zaken vloeien. In plaats van dat de zichtbare zaken het geloof voortbrengen.

En zo konden uiteindelijk al die prachtige zadeldakjes in het Friese land terechtkomen, als vuurtorens van Het Licht op terpeilanden in een graszee, prominent zichtbaar in hoofdstuk 4 van mijn Biertafelboek ‘Liever dood dan Slaaf.‘

• Heb een goede zondag, heb lief en dank de Allerhoogste dat je leven mag

Donatie bedrag:

€

Doneren