Het huidige geldstelsel – gebaseerd op staatsschuld- helpt de macht van centrale banken steeds verder vergroten. Zoals de econoom Richard Wolff uitlegt, leent dit systeem van de toekomst om het ‘nu’ mogelijk te maken. Daardoor hebben natiestaten mondiaal al 315 duizend miljard dollar aan schulden openstaan.

Zo kun je ook de toevoeging van CO2 zien in het financieel systeem, als uitbreiding van de schuldbubbel. CO2-permits (carbon credits, ETS-belastingen) zijn leningen van de toekomst om nu te kunnen functioneren.

Volgens Mark Carney (Bank of England, nu premier Canada) zou zo een extra 90 duizend miljard dollar geld in omloop gebracht worden voor 2030. Een injectie van hete lucht in een op barsten staande schuldbubbel?

Staatsobligaties zon financieel stelsel
Centrale banken en hun partners, commerciële banken (die hun vergunning danken aan de CB) kunnen een regering ten val brengen. Dat gebeurde in 2022 nog in Engeland, toen de conservatief Lizz Truss premier werd. Zij waagde het basale conservatieve maatregelen aan te kondigen als belastingverlagingen. De financiële markten en de Bank of England reageerden direct.

Want hun op (staats)schuld gebaseerde geldstelsel heeft juist hoge belastingen nodig. Truss werd snel opgevolgd door Big Spender/Fabian Socialist Keir Starmer.

Omdat regeringen de staatsobligaties en hoge staatsschulden niet kunnen (her)financieren zonder alsmaar uitbreidende belastingen. De mate waarin landen slagen om hun bevolking succesvol uit te zuigen zonder volksopstand, geeft hun staatsobligaties dan een AAA-rating van Moody’s, Fitch en S&P Global.

Zoals Wolff aangeeft, hebben die kredietbeoordelaars een bizarre macht over de hele wereldeconomie.

Het geldstelsel van bankiervampiers heeft – sinds Nixon de goudstandaard losliet (1971)- die Staatsobligaties, schuld, als ankerpunt. Een jaar later (23 mei 1972) legde Nixon het fundament voor klimaatpanel IPCC, door via een milieuverdrag met de Sovjetunie de creatie van het IIASA (modellenbakkers) mogelijk te maken.

Het schuldsysteem blijft overeind zolang een economie groeit, zodat die schulden en hun rentes geherfinancierd kunnen worden: dat de geldmarkt daar in durft te stappen. Tenminste, dat is wat ik er van begrijp na de presentatie te zien van econoom Richard Wolff op zijn YT-kanaal.

Hij bespreekt de astronomische schuldenberg die landen wereldwijd al hebben: 315 duizend miljard dollar, met de Verenigde Staten als aanvoerder. (36 duizend miljard dollar)

De VS betaalt voor de rente over die staatsschuld meer dan wat ze aan het leger kwijt zijn. (een slordige 850 miljard dollar schone winst voor houders van Amerikaanse staatsobligaties) In Nederland stijgt die rente over de staatsschuld van 8,8 miljard euro dit jaar naar 10,7 miljard euro in 2026. Dat is schone winst voor houders van Nederlandse staatsobligaties.

“Geld lenen kost belastinggeld”
Wolff geeft antwoord op de vraag ‘wie is de lener’? Iedereen en alle landen lenen bij elkaar, zonder dat er 1 centrale grote geldschieter is. Ook geeft Wolff antwoord op wat hij de schuldparadox noemt: Wanneer de Verenigde Staten bij machte zou zijn om haar astronomische schuld ineens af te lossen, zou dat juist een mondiale financiële crisis in gang zetten.

Omdat alle ‘geld’ in omloop gedekt wordt door de obligatie, belofte van natiestaten dat zij een schuld zullen afbetalen in de toekomst. En niet in het nu. Natiestaten lenen van de toekomst om nu jaarlijks buiten hun boekje te kunnen treden. Ook dit jaar geeft Nederland weer 3 procent meer geld uit dan de schatkist kan verwachten aan inkomsten.

Hun overheid (Ministerie van Financiën) heeft dan drie opties om dat gat in de hand (500-600 miljard euro staatsschuld, 50-60% BBP) van het uitdijende ambtenarenapparaat te vullen:

• bezuinigen
• belastingen verhogen
• bijlenen

De mate waarin landen van kredietbeoordelaars hun schulden mogen herfinancieren – gebaseerd op marktvertrouwen (kredietbeoordelaars)-  bepaalt dus of ze meer Staatsobligaties kunnen uitgeven. Bijvoorbeeld: betaalt je bevolking braaf, is die bevolking productief, heeft die bevolking vertrouwen in het staatsapparaat, institutes en haar media.

Binnenlandse partijen grootste houders staatsobligaties
De derde optie – geld lenen- is het meest populair in zogenaamde ‘democratieën’, omdat voornoemde opties tot protest leiden. Dus stijgt de schuldenberg. En dus geven overheden ook vaak nieuwe staatsobligaties (voor looptijd van 7 of 10 jaar) uit om de oude obligaties te kunnen herfinancieren.

Ze nemen dus een lening om een lening af te betalen, een ‘bond over bond’ zoals Wolff dat noemt. Zo worden staatsschulden voor eeuwig doorgerold naar de toekomst, als ruggengraat van het schuldsysteem. De grootste houders van staatsobligaties:

1. Hun nationale geldinstellingen, commerciële banken, pensioenfondsen, verzekeraars.
2. Dan volgen buitenlandse natiestaten die buitenlandse staatsobligaties inkopen en internationale banken.
3. De derde partij, het IMF springt in met voorwaardelijke leningen wanneer een land niet bij voornoemde partijen kan aankloppen.
4. De vierde partij is hier het belangrijkste: De Centrale Bank. Centrale Banken kunnen obligaties van landen opkopen, zoals de ECB tijdens ‘corona’ deed als crisismaatregel.  Zij zetten al die schulden om in cash, schuldpapier dat ze mogen drukken.

In de VS is dat de (private) Federal Reserve, in Europa de ECB en in Nederland De Nederlandse Bank. Deze hebben de autoriteit gekregen om geld te drukken. Dat ‘geld’ is dus geen fysieke waarde sinds de (gefixeerde) goudstandaard is losgelaten. Die Euro’s in je portemonnee zijn uitsluitend gedekt door een belofte van toekomstige afbetaling, een Obligatie van anderen.

Centrale banken zijn het machtige intermediair, dat ‘onafhankelijk’ van natiestaten opereert. Omdat geldcreatie in handen van het land zelf tot ongebreideld bijdrukken zou kunnen leiden, zodat alle vertrouwen in de ‘currency’ verdampt op de geldmarkt, aldus Wolff.

‘Quantative Easing’, centrale bankiers roven van spaarders
Die belofte kunnen natiestaten nakomen zolang hun BBP maar blijft groeien, dus met economische groei. Wanneer je land namelijk meer geld leent dan het BBP (productiviteit van een land) aan dekking geeft, wakkeren ze inflatie aan. Inflatie wordt uitsluitend intentioneel veroorzaakt door centrale bankiers. Worden schuldenbergen van landen een risico, dan hebben ze twee opties:

• Renteverlagingen
• Geld bijdrukken

Het eufemisme voor die creatie van ‘waarde’ uit niets door centrale banken term is ‘quantative easing’. Daarmee beroven centrale bankiers alle spaarders van hun vermogen, om het op schuld, negatief kapitaal gebaseerde geldstelsel op de been te houden. Zo wordt de staatsschuld dan minder hoog in ‘echte’ waarde, dus in iets waar je echte spullen van kopen kunt.

Tegelijk zie je die inflatie terug in de explosie van huizenprijzen. Ons huis is in verkoopprijs verdrievoudigd, terwijl het de zelfde rijtjeswoning in een Fries dorp bleef. Natuurlijk hebben we gerenoveerd, het is een prachtplek. Maar de crux is hier: kreeg je eerder voor drie ton een villa in Friesland met een lap grond, nu krijg je daar ons warme, knusse en gezellige optrekje voor.

Het Klimaat als bankiersproduct
Nu besluiten we dit overzicht om de wereldbankiers te begrijpen met de vraag: waarin past hier het CO2-verhaal? We onderzoeken hier de hypothese dat ‘klimaat’ een bankiersproduct is. Via het Verdrag van Parijs kregen ondertekenende landen een ‘schuld’ aan ‘de planeet’ opgelegd, zeven jaar na de Kredietcrisis.

Zij lenen nu een CO2-emissie van de toekomst, die ze voor 2050 geheel moeten hebben afbetaald. Die schuld aan de toekomst moeten ze- voor de vorm- in het nu afbetalen via:

1. CO2-schuldpapieren, Groene Obligaties van natiestaten en publieke banken aan private leners, met de belofte dat het geleende geld wordt geïnvesteerd in het afkoelen van de planeet
2. Belastingheffing op CO2 via accijns en het emissiehandelsysteem van Europa, zodat kunstmatige ‘groei’ in de economie op gang komt via rentseeking.
3. Het door dwingende wetgeving in de economie pompen van duizenden miljarden ‘klimaatinvestering’, vergelijkbaar met geld pompen in een oorlog of een sociaal vangnet zonder einde, zoals subsidie voor statushouders

De private CO2-markt bestaat uit

1. Groene hypotheken
2. Carbon Credits
3. Sustainability linked loans

Mijn stelling is nu: net als de staatsschuld die ze doorrollen naar het oneindige via herfinanciering met nieuwe schuld, is het ook de bedoeling dat ze die klimaatschuld doorrollen en steeds herfinancieren.

Binnen de logica van het huidige schuldsysteem is ‘klimaatbeleid’ dus niet meer dan een logische expansie van het zelfde systeem. Zo’n grafiek met ‘gemiddelde wereldtemperatuur’ die – plots na het loslaten van de goudstandaard in 1971 – zou gaan stijgen, die oogt vooral als een uitnodiging tot investering.

Koop klimaatschuldpapieren en help ‘wereldtemperatuur’ (een statistisch construct dat in het ‘echt’ niet bestaat) binnen 2 graden stijging houden. Los je schuld aan ‘de planeet’ af/Global Banking.

De stijgende temperatuurcurve is een uitnodiging om negatief kapitaal- schuld- te kopen om die curve omlaag te buigen.Flatten de curve.

Zoals Reuters 18 november aankondigde, zorgt de groei van AI-technologie, digitalisering en het alsmaar uitbreiden van servercapaciteit zo voor een nieuwe kredietstroom: Carbon Credits.

Klimaatschuld niet plots aflossen maar doorrollen
Er komt dus door klimaatbeleid en digitale expansie nieuw krediet in omloop- CO2-schuldpapier- dat door private partijen in ‘echte’ waarde kan worden omgezet, fixed assets en in economische activiteit. Volgens Mark Carneu zou zo voor 2030 liefst 90 duizend miljard dollar extra in omloop komen.

Daarmee zouden landen de toekomstige schuld aan de planeet in 2050 helpen aflossen. Zo helpen landen het huidige op schuld gebaseerde geldstelsel aan een extra injectie, met hete lucht.

Met Carbon Credits koopt een private geldinstelling (bv Rabo Carbon Bank) hectares grond als ‘carbon sink’ en financiering van economische activiteit. Zoals de uitzinnige klimaatspeeltjes van SCW Systems in Alkmaar, die claimen de aarde direct af te koelen door CO2 uit de lucht te slorpen.

Nu komt het:

• Zoals Natiestaten in het echt ook nooit hun staatsschuld gaan afbetalen, maar deze doorrollen via herfinanciering, zo hoeven zij ook nooit hun planeetschuld af te betalen. Ze hoeven enkel tot 2050 belastinggeld te gooien in een CO2-schuldbubbel. Ze blazen het huidige – sinds 2008 op imploderen staande- schuldsysteem leven in met hete lucht.

Wanneer zou het klimaatschuldcomplex instorten? Niet wanneer regeringen halfslachtige ‘oplossingen’ vol met miljarden pompen. Wel wanneer er morgen een waardige vervanging voor koolwaterstoffen zou zijn. Of wanneer een land morgen al emissieloos zou opereren. Dan heeft het land geen klimaatschuld meer en implodeert het CO2-kredietsysteem van IPCC, VN en Global Banking.

Of wanneer het ‘vertrouwen’ zou wegvallen in IIASA/IPCC-klimaatprojecties…Daarom worden mensen als ondergetekende en broeder in het goede Marcel Crok ook zo agressief gecanceld. Vertrouwen/geloof in aflossingsplicht is de basis van het schuldsysteem.

• Steun mijn verdere onderzoek naar ‘klimaat’ als bankiersproduct en help mee het klimaatbedrog te ontmaskeren

Donatie bedrag:

€

Doneren