Lees de Bijbel met een moderne geest en je houdt een verzameling Jodensprookjes over, ontstaan in ballingschap bij de Babylonische borreltafel (386 voor christelijke jaartelling), leuk voor je als je daar steun aan hebt. Dat is ook de geest van de moderne theologie, gepredikt door kortgeknipte PKN-lesbo’s die klimaatpetitie na vluchtelingmanifest als kettingbrief rondsturen. De magie en het Mysterie is er uit getheologiseerd, alle spreken over boven komt van beneden.

Maar lees “De Bijbel als Schepping” van F.Weinreb, en alleen al het eerste Scheppingsverhaal uit Genesis 1 wordt een gecodeerde openbaring over het wezen van het Heelal en de Wereld, volgens de getalsmatige code 1-2-2-1: hoe het Ene ondeelbare via de scheppingsdaad tot ‘het ander'(dualisme) leidt, en hoe die dualiteit weer het Ene herzoekt. 1221 is A B B A, Vader.

Uit het Ene (1) volgt de dualiteit (2, bv man en vrouw) die een voortbestaan van dat leven mogelijk maakt (3, kinderen). Dat is wat Weinreb een ’tweeheid in ieder der onderdelen’ noemt.

De getalscombinaties uit Genesis kunnen onmogelijk toeval zijn, ze zijn ons toegevallen als boodschap, zo stelt Weinreb. Het scheppingsverhaal toont hoe het Ene Ondeelbare steeds dualiteiten/tegenstellingen schept, de 1 maakt steeds 2.

In de eerste drie scheppingsdagen verricht de Ene vier scheppingsdaden, (God spreekt en het ontstaat) waarin de ontstaansvoorwaarden voor het leven worden gemaakt. Steeds ontstaan tegenstellingen. Op dag 1 de scheiding licht-duisternis, de tweede dag wateren boven/beneden, op dag 3 de levensvoorwaarden voor water/land en zaaddragende/vruchtdragende gewassen.

Op de vierde dag ontstaat de tegenstelling zon (warm) en maan/sterren (koud), op de vijfde dag leven boven/onder water, en op de zesde laatste dag het vee(gedomesticeerde dieren)/wilde dieren, en de mens verdeeld in tegenstelling man/vrouw.

Zoals Weinreb schrijft:

In dit schema komt duidelijker tot uitdrukking hoe de vierde dag een soort projectie in een andere sfeer voorstelt van de eerste dag en hoe datzelfde zich voordoet bij de vijfde dag tegenover de tweede en de zesde dag tegenover de derde. Bovendien ziet men dan de vierde, vijfde en zesde dag tezamen als herhaling na projectie in een andere sfeer van hetgeen de eerste, tweede en derde dag als geheel uitdrukten.

De eerste drie dagen vormen een ‘drieheid’, net als de tweede drieheid van de zes dagen:

Het verhaal wil dus blijkbaar meer vertellen dan alleen de volgorde der dingen gedurende de zes dagen. Nauwelijks verborgen  bezitten de mededelingen een zeer typische systematiek, in deze vluchtige ontmoeting reeds aanduidende dat zij zeer waarschijnlijk verder en dieper gaat.

Is die dualiteit er eenmaal, de 2, dan staat daar ook de andere 2 automatisch tegenover.

Opgeteld dus 4.

1 (onverdeeld)
——————————–

een van de twee/ de ander van de twee

Die twee heeft weer vier mogelijkheden: “In de vier heeft de twee zichzelf vervuld, met zichzelf in betrekking gebracht.”

De maximale getalswaarde in 4 is 1+2+3+4 = 10. In de zes scheppingsdagen komen tien scheppingswoorden van God (hij spreekt) voor, in zes dagen acht concrete scheppingen en twee opdrachten, zoals om voort te gaan en te vermenigvuldigen. Toeval? Natuurlijk kan ook de oppervlakkige lezer al zien dat de Bijbel vol zit met getallensymboliek. De twaalf stammen, de twaalf discipelen, het getal dat naar de twaalf maanden en twaalf sterrenbeelden lijkt te verwijzen, het getal zes, de zesenzestig boeken van de Protestantse Canon, 666 als getal van Het Beest.

De drie-eenheid. (Vader (1) > Zoon (ene van de 2) Heilige Geest (andere van de 2))

Maar een boek dat de numerologische waarde van de Bijbel zo uitwerkt heb ik niet eerder in handen gehad. We gaan gauw verder studeren, en jullie van de resultaten op de hoogte stellen. Het zijn Interessante Tijden! Dank voor de donateur van dit boek. Help ons studiecentrum verder uitbreiden met een donatie voor een belangwekkend boek, benzine en bezinningsreizen

Donatie bedrag:

€

Doneren