Op de zondag geen profane boodschappen. Dan lezen we uit De Heilige Schrift, Het Boek waarop de Westerse beschaving rust(te). Vandaag komen we uit bij Genesis 22 waarin Abraham de opdracht krijgt om zijn enige zoon Izaak te doden en in de brand te steken. En we kijken naar Ezau en Jacob, de ene een mannelijke eerlijke man, de ander een moederskindje, lafaard en bedrieger.

Jacob wordt Israël, Ezau gaat als kwaaie peer de protestantse geschiedenis in, Edom. God’s voorkeuren hoeven dus niet de jouwe te zijn.

Zo komen we op hét punt van deze week: lees je de Bijbel kritisch als een moderne Westerling, dan blijft deze je tegen de borst stuiten, tot je al snel ‘ongelovig’ bent geworden. Want waarom zou je ‘Godvrezend’ moeten zijn, wetende dat Angst een slechte raadgever is? Drijft het hele Klimaatcircus daar ook niet op?

“nu weet ik dat u godvrezend bent”
Het gaat er in de Pentateuch (eerste vijf boeken, dus de Joodse Bijbel) steeds om dat je ‘godvrezend’ moet zijn, en dat is voor een modern mens al een affront. Moet je bang voor het Leven zijn? Of voor wraak en eeuwige pijniging? Welke sadist wil dat?

Of is dat enkel door mensen verzonnen, om andere mensen er onder te krijgen en te bestelen? Angst opwekken is immers ook de motor achter het hele Klimaatcircus, dat bedoeld is om onze vrijheden af te nemen en om ons kapot te stelen. Dan zou de hele Bijbel uit een kwade geest zijn geschreven.

Het verhaal gaat als volgt:

En het gebeurde na deze dingen dat God Abraham op de proef stelde. Hij zei tegen hem: Abraham! Hij zei: Zie, hier ben ik.

Hij zei: Neem toch uw zoon, uw enige, die u liefhebt, Izak, ga naar het land Moria, en offer hem daar als brandoffer op een van de bergen die Ik u noemen zal.

Toen stond Abraham ’s morgens vroeg op, zadelde zijn ezel, nam twee van zijn knechten met zich mee, en Izak, zijn zoon. Hij kloofde hout voor het brandoffer, stond op en ging naar de plaats die God hem genoemd had.

En vervolgens grijpt een engel van God in wanneer Abraham daadwerkelijk zijn met moeite verwekte enige zoon offert:

En zij kwamen op de plaats die God hem genoemd had. Abraham bouwde daar het altaar, schikte het hout erop, bond zijn zoon Izak en legde hem op het altaar, boven op het hout.

Toen strekte Abraham zijn hand uit en nam het mes om zijn zoon te slachten.

Maar de Engel van de HEERE riep tot hem vanuit de hemel en zei: Abraham, Abraham! Hij zei: Zie, hier ben ik.
Toen zei Hij: Steek uw hand niet uit naar de jongen en doe hem niets, want nu weet Ik dat u godvrezend bent en uw zoon, uw enige, Mij niet onthouden hebt.

Is de ene mens meer waard dan de ander?
Het verhaal is beroemd, oeroud en oneindig vaak verteld. Maar in zijn rauwe vorm valt op hoe dit je tegen de borst kan stuiten. Dat er plots een vervangend offerlam verschijnt- als parabel voor Jezus als vervangend zoenoffer- doet niets aan het sadistische karakter af van wat God vraagt aan Abraham.

Handelen als een gehoorzame robot, dan ben je blijkbaar de ware gelovige: zo kun je dan concluderen als moderne Westerling.

Een ander heikel punt dat je kan opvallen als moderne mens: wat voor voorkeuren heeft God bij mensen, dat Hij de ene mens meer waardeert dan de ander? Dat begint al bij Kaïn en Abel. Waarom was Kaïn zo’n kwaaie peer, dat God zijn offer niet wilde, maar wel dat van Abel?

Izaak wordt hier Abraham’s ‘enige zoon’ hier genoemd. Maar dat is enkel ‘enige zoon van Sara.’

Die halfzuster van Abraham geneest op hoogbejaarde leeftijd van haar onvruchtbaarheid. Maar Abraham verwekt met zijn slavin Hagar ook Ismaël. Dat is ook een volle zoon, maar zal een minderwaardig mens zijn, die hij met zijn moeder Hagar wegstuurt via Sara.

Ketura, de nieuwe vrouw met minder bedeelde kinderen
Na de dood van Sara sticht de hoogbejaarde Abraham in Genesis 25 een nieuw gezin, met een nieuwe vrouw Ketura:

Abraham nam weer een vrouw, van wie de naam Ketura was.
En zij baarde hem Zimran, Joksan, Medan, Midian, Jisbak en Suah.

Maar die vijf nieuwe zonen zijn hem minder waard dan Izak. Want die erft alles, en de nieuwe vijf zonen koopt hij af met ‘geschenken’ om ze vervolgens allemaal weg te sturen:

Joksan verwekte Sjeba en Dedan. De zonen van Dedan waren de Assurieten, de Letusieten en de Leümmieten.
De zonen van Midian waren Efa, Efer, Henoch, Abida en Eldaä. Zij allen waren zonen van Ketura.

Abraham gaf alles wat hij had aan Izak, maar aan de zonen van de bijvrouwen die Abraham had, gaf Abraham geschenken. Hij stuurde hen, toen hij nog leefde, bij zijn zoon Izak vandaan in oostelijke richting, naar het Oosterland.

Twee Naties zullen zich scheiden
Izaak speelt in Genesis verder een bijrol. Hij haalt niet eens zijn eigen vrouw Rebekka op. Dat doen knechten van zijn vader Abraham. Hij verwekt een tweeling, Ezau en Jacob, die in de baarmoeder van Rebekka al met elkaar in gevecht zijn. Daar komt de term ‘Twee naties zullen zich scheiden’ vandaan.

De mannelijkste nakomeling is Ezau, een behaarde jager, die favoriet is bij zijn vader Izaak omdat deze wildbraad klaar kan maken. Terwijl Jacob het moederskindje is met een glad huidje, zoals de Bijbel stelt. Waarom God nu Jacob voortrekt, op basis van zijn karakter en eer kan dat niet zijn.

Via bedrog van zijn vader, op advies van zijn moeder wordt Jacob vervolgens de stamvader van de twaalf stammen, de latere ‘Israël.’ (Genesis 32) Terwijl Ezau als ‘Edom’ de historie in gaat als kwaaie peer, stamouder van de Edomieten.

Volgens een protestantse theorie zouden die Edomieten zelfs tot de dag van vandaag rancuneus zijn, omdat het eerstegeboorterecht ze ooit ontfutseld is. Zij – de Edomieten- zouden zelfs de valse bankiers zijn, de Rothschilds die de mensheid uitzuigen, als navolgers van de valse zelfuitgeroepen messias Sabbatai Zevi, en zijn volgeling Jacob Frank.

Die theorie rust op het idee dat Jacob de ‘goede’ was en Ezau de kwaaie. Terwijl nergens in Genesis blijkt dat Ezau zo naar van karakter was. Dat zou je eerder van moederskindje Jacob, de bedrieger denken.

“Laat wat je hebt van jou blijven”
Lees hoe grootmoedig Ezau is in Genesis 33, hoe vergevend wanneer zijn broer Jakob na jaren op de vlucht te gaan weer terug keert. En hoe laf Jacob is in Genesis 32: dat hij een voorhoede stuurt als buffer tussen zichzelf en Ezau, die hij vreest. Lees enkel hoe Ezau die laffe bedrieger niettemin omhelst, ook al heeft dat moederskindje hem bestolen via een klassieke ‘Jodenstreek’:

Toen sloeg Jakob zijn ogen op en zag, en zie, daar kwam Ezau, met vierhonderd man bij zich. Hij verdeelde zijn kinderen over Lea, Rachel en zijn beide slavinnen.

Hij zette de slavinnen en hun kinderen vooraan, Lea en haar kinderen daarachter en Rachel en Jozef daar weer achter, terwijl hij zelf vóór hen uit ging en zich zeven keer ter aarde neerboog, totdat hij bij zijn broer gekomen was.

Maar Ezau snelde hem tegemoet, omarmde hem, viel hem om de hals en kuste hem; en zij huilden.

Ezau hoeft niet eens al het compensatie-vee dat Jacob voor hem heeft uitgestuurd als geschenk. Een geschenk van het moederskindje uit angst voor Jacob zijn eigen hachje:

Toen vroeg hij: Wat wil je met heel dat leger dieren dat ik ben tegengekomen? Hij zei: Die zijn bedoeld om genade in de ogen van mijn heer te vinden. Maar Ezau zei: Ik heb veel, mijn broer. Laat wat je hebt, van jou blijven.

Waarom is Ezau, de mannelijke grootmoedige man dus niet de favoriet van God geworden, maar het moederskindje en de bedrieger?

Niet mijn Bijbellezing maar Uw Lezing geschiedde
Op die kritische manier de Bijbel lezen is de eenvoudigste manier om je geloof te verliezen, tot je ‘moderne theologie’ overhoudt: alle spreken over Boven komt van Beneden. En dan kan je net zo goed Roodkapje lezen.

Daarvoor kan de Bijbel niet bedoeld zijn. Dus zit het misschien zo: Je leert via de Bijbel de dingen anders zien dan je zelf wilt zien. Alsof dat tegen de borst stuiten van de Bijbel de manier is om te luisteren, naar Zijn Wil…En laat dat nu net de Bedoeling van de hele Bijbel zijn, zoals ook Jezus in de hof van Gethsémané vaststelde (Mattheus 26: 36-39)

Toen ging Jezus met hen naar een plaats die Gethsémané heette, en zei tegen de discipelen: Ga hier zitten, terwijl Ik daar ga bidden.
En Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs met Zich mee en begon bedroefd en zeer angstig te worden.

38Toen zei Hij tegen hen: Mijn ziel is zeer bedroefd, tot de dood toe; blijf hier en waak met Mij.
39En nadat Hij iets verder gegaan was, wierp Hij Zich met het gezicht ter aarde en bad: Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan. Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.

Het gaat niet zoals je het zelf wilt, en zo zijn de Bijbelverhalen ook wat ze zijn. Niet mijn wil maar uw wil geschiedde. Hoe IK de Bijbel lees is dus ook onbelangrijk. Heb ik de Bijbel geschreven, dat ik daar kritisch naar kijken kan ter verbetering, een Boek waarop de hele beschaving sinds het jaar NUL rust? Zo leer je dus wat ‘overgave’ is, in plaats van overal met gebald vuistje naar te kijken…Je leert de Bedoeling zien.

Heb een goede zondag.

Donatie bedrag:

€

Doneren