Ondergetekende was nooit zo van de sterrenbeelden, en kende Astrologie enkel van de Friese variant: De Sterrekiekers, een dweilorkest dat bij schaatswedstrijden het publiek animeerde. Dat veranderde dankzij Afke, mijn Gypsy Woman: die vindt mijn ‘Tweeling’ zijn een teken aan de wand, zoals zij als ‘Waterman’ ook weer andere karaktertrekken zou vertolken.

De tijd van het jaar waarin je geboren wordt doet er dus toe in dat wereldbeeld. De Chinezen hebben ook zo’n stelsel, met het jaar van de rat, en het jaar van het konijn. Ik schijn als bouwjaar 1975 een konijn te zijn. Een rammelaar, jazeker, wat doen de konijntjes het graag…

Je kunt dat idee met gesloten geest van de hand wijzen.

Maar in mijn column voor Weltschmerz besloot ik er eens met een open vizier aandacht aan te geven. Natuurlijk kun je grapjes maken over het idee, dat de sterren in het heelal ver weg allemaal plannetjes voor ons bekokstoven. Maar je kunt het ook zien als: ‘de tijd’ als dimensie heeft invloed op je Zijn. Al die krachten van de zon, aarde, maan: waarom zouden die géén invloed op je hebben?

De maan veroorzaakt immers ook eb en vloed, en de maandelijkse periode van vrouwen harmonieert er mee. De Seizoenen vormen je stemming, op een zonnige voorjaarsdag ben je gemakkelijker vrolijk dan op een druilerige novemberochtend.

Op gelijke wijze geloven mensen met een astrologische ’tik van de molen’ in de invloed op de Zeitgeist (term van Hegel, Tijdgeest) van de sterrenstand. Nu valt de ‘Vissen’ tijdens de equinox. (gelijke nacht en dag, dus rond 21 maart) Dat tijdvak beslaat 2130 jaar op een totaal van een volledige cyclus van 26 duizend jaar.

Dat heet de precessie van de equinoxen, dat de 23 graden naar de zon gekantelde aardas ook zelf een eigen rotatiecyclus heeft. Daardoor heeft ieder tijdvak een andere poolster:

Op Vissen volgt dan Waterman in de equinox. En die tijd zou dan weer een andere ’tijdgeest’ meegeven, met eigenschappen die bij dat sterrenbeeld passen. Uiteindelijk kom ik dan op de filosofie van de Rationele Mystiek. Waarom is Westerse muziek harmonieus? Omdat de oude Grieken de Wiskunde ontdekten, als rationeel ordeningsprincipe van het universum.

Daardoor kun je ook met acht toonafstanden en halve tonen zowel harmonieus klinken als disharmonisch, vals.

Ook kun je mineur en majeur spelen, droevig maken en vrolijk, enkel met een wiskundig tonenstelsel. Denk verder aan de gulden snede bij schilderijen, de ideale compositieverhoudingen. Denk aan de Nautilus-schelp met zijn perfecte cirkels volgens Fibonacci-getallen.

Andere culturen hadden die harmonische muziek niet. Dan krijg je dat etnische kattengejank, of wat billenschudden met tromgeroffel, hasoemowee bizetoetoemaweeee. Maar geen Requiem van Mozart, het Lacrimosa, dat je ziel binnendringt en je de diepste boodschap van het Bestaan brengt.

Mijn christelijke volgers van protestantse snit stellen dat God alleen spreekt door De Schrift en de Heilige Geest. Maar Sola Scriptura (van Melanchton, het maatje van Luther) is een povere kijk, die de wereld platslaat tot twee dimensies.

Dan veronachtzamen ze de voor mij belangrijkste wijze van spreken: het Ontzag dat de Creatie bij je oproept: Soli Deo Gloria.

Zoals Paulus dat ook in de Romeinenbrief verwoordde. De Natuur toont een Plan, dat verwijst naar Intelligentie, want er zit Informatie in de Natuur, zoals de codes in je genen geschreven.

Bij mijn bezoek aan New Age hoofstad Glastonbury, zes uur ’s ochtends kwam ik op de Tor een spiritist tegen. Die had als boodschap je niet bij voorbaat af te sluiten. Wanneer je te krampachtig roept dat ‘alleen de Bijbel’ gelijk aan ‘de Waarheid’ moet zijn, of iets diffuus als ‘De Heilige Geest’.

Komt die positie voort uit je eigen ervaring en leven, of uit angst en twijfel omdat je dat zelf helaas niet hebt mogen ervaren, maar enkel hebt gelezen of gehoord, en vindt dat je dat moet vinden? Dus dat je boos wordt wanneer iemand dat in twijfel trekt, omdat je ten diepste zelf twijfelt? Laten we boven alles eerlijk naar elkaar zijn…

Donatie bedrag:

€

Doneren