Limits to Growth Club van Rome: het punt dat populatie de grondstofvoorraad doorkruist ligt op 2012
Het klassieke verhaal over hoe de milieubeweging ontstond is altijd: er was een aardig lieve biologe, Rachel Carson, die met Stille Lente (1962) de wereld zou veranderen. Zij richtte haar pijlen op ongelimiteerd gebruik van pesticide DDT.
Carson was een popularisator van een idee van de globalistische elite, in de tijd dat ‘systeemanalyse’ – regeren met computermodellen- het openbaar bestuur zou veranderen. Dat ‘systeemdenken’ is de kern van ‘environmentalism’, een breuk met klassieke natuurbescherming.
Die variant op de milieubeweging met de Club van Rome en hun modellenbakkersclub IIASA was een Sovjet-Amerikaanse creatie, met verstrekkende geopolitieke bijbedoelingen. Die club werd opgericht door de chemicus, die de massaproductie van DDT op zijn geweten had, Alexander King.
Het motief voor gif sproeien: De mensheid is hun vijand…Mankind at the Turning Point, Alexander King 1991 Club van Rome
Marx en de Markt
In mijn artikel voor De Groene Rekenkamer op 1 mei 2025- het pact tussen Marx en De Markt- beschreef ik al hoe die vork werkelijk in de steel zat. ‘Het Milieu’ werd door de Johnson-Nixon-regering en de Sovjets gebruikt om Het Westen en de Communisten bij elkaar te brengen. De Detente na de Cuba-crisis speelde daarbij een motiverende rol. Ik schreef daar al, hoe ‘Het Westen’ zo meer op de centraal geplande Sovjets zou gaan lijken.
Zoals dat nu met de Eurosovjetunie en de Klimaatwet/Green Deal is gebeurd:
De zwager van Sovjet-premier Alexei Kosygun (1964-1980), Jermen Gvishiani was bijvoorbeeld een persoonlijke vriend van Alexander King en Aurelio Pecchei, die de Club van Rome oprichtten. Die club zou in 1972 haar schotschrift ‘Grenzen aan de Groei’ lanceren.
Volgens hun systeemanalyse, zou de wereld een catastrofe wachten, tenzij er centraal ingrijpen plaatsvindt. Gvhishani was onderminister van het Sovjet Staatscomité van Wetenschap en Technologie.
Deze Canadese dissertatie van Jerome Churchill over de Club van Rome, stelt dat het Alexander King was, als wetenschappelijk directeur van de OECD (het centrale planningsinstituut in Europa uit 1964 dat voortkwam uit het Marshall Plan) die eerder Jermen Gsvishani kende.
Tweede directeur van het IIASA
IIASA, een Sovjet-Amerikaanse creatie
Hoe dan ook: de dissertatie bevestigt het beeld, dat boven de belangen van natiestaten een elite zich beweegt, die uit naam van ‘wetenschap’ en ‘het redden van de planeet’ lak heeft aan nationale grenzen en belangen. Ook toen de Koude Oorlog nog woedde, en de VS een proxy-oorlog met de Sovjets voerde in Vietnam.
Ik schreef verder nog
In april 1966 deed Johnson een politieke handreiking naar Sovjet-premier Alexei Kosygin, om breder samen te werken zoals op het gebied van ‘milieu’.[12] De Sovjets namen de handschoen op. Ze zouden in 1967 op de Glassboro Summit Conference van 25-27 juni bij de Amerikanen op de koffie komen.
Alle persaandacht ging bij die ontmoeting naar besprekingen over kernwapenbeheersing. Maar hét samenbindende element zou ‘het milieu’ worden, als gemeenschappelijk doel voor sturing van een mondiale economie.
Amerikaanse onderminister van Binnenlandse Zaken Russell Train [13] – tevens directeur van de Conservation Foundation- zou met Nationaal Veiligheidsadviseur Mc George Bundy (voorzitter Ford Foundation) daarvoor in 1966 naar Moskou reizen.
Uit de onderlinge vrijage met de Sovjet Unie kwamen twee voorstellen: Er zou een Sovjet-Amerikaans instituut voor milieusysteemanalyse worden opgericht. En een mondiaal programma om met satellieten veranderingen in de geosfeer en biosfeer te monitoren.
Zo kwam het Oer-Klimaatpanel IPCC- hun modelleninstituut IIASA- al in 1966 in de steigers. Als samenwerkingsproject tussen de Sovjet Unie en de Verenigde Staten, in voorbereiding op Reshaping the International Order (RIO, 1 mei 1974) met systeemtheorie.
Modellenbakkers die baas over de wereld en ons willen spelen = IIASA
Grenzen aan de Groei naar Planetaire Grenzen
Het IIASA werd opgestart met geld van de Ford Foundation. En Jermen Gvishani werd de vice-president. De Canadese dissertatie beweert, dat de Club van Rome met de dood van Italiaans zakenman Aurelio Pecchei haar invloed verloor. Wie verder kijkt, ziet dat die club juist via het IIASA en het IPCC tot de dag van vandaag een doorslaggevende invloed hield:
- alle meest kostbare beleid in Westerse landen is op hun ‘systeemanalyse’ gebaseerd. De angstwekkende klimaatprojecties, de doemverhalen. Alle wegen leiden naar de Club van Rome.
De Grenzen aan de Groei uit 1972, die heten nu alleen ‘Planetary Boundaries’. En dat concept kom je tot in rapporten van de Gezondheidsraad en het Ministerie van Klimaat nu tegen als fundering voor het meest kostbare en ingrijpende beleid.
Hier voert de econome Ward al campagne voor de SDG’s en RIO
De Canadese dissertatie noemt verder de milieuactivist Barbara Ward als de schrijver van het boek ‘Spaceship Earth’, dat uitkwam in april 1966. Zij politiseerde echter enkel de denkwijze van de systeemdenkers, als het zachte gezicht van harde modellenbakkers:
Een Open Systeem paste niet in Boulding’s computer dus maakte hij het gesloten
Zij ventileerde niet haar eigen idee- net als Carson- maar populariseerde een academisch begrip dat bij de mondiale elite in zwang was: het systeemdenken.
De werkelijke lanceerder van die term was systeemtheoreticus Kenneth Boulding, uitvinder van General Systems Theory. Al in 1965 had hij de titel ‘Earth as a Spaceship’ bij een dissertatie:
De werkelijke bedenker van Spaceship Earth
Maar ze werden bekend door de popularisatoren zoals Buckminster Fuller, die het idee een ‘zacht’ hippie-alternatief imago meegaven:
Popularisator van een idee uit het RAND/militair industrieel complex
Conclusie: wat je als ‘milieubeweging’ leerden kennen, het denken in gesloten ‘systemen’ die in een mysterieuze ‘balans’ moeten komen: dat is allemaal de erfenis van de in de jaren ’60 gelanceerde systeemdenkers. Dat was een internationalistische eliteclub, verbonden aan het militaire industrieel complex.
De wortels van dat denken liggen bij.. het Militair Industrieel Complex, en wel de RAND Corporation. Roger Levien van die Rand Corporation zou de tweede directeur van het IIASA worden. Nu is de voormalige directeur van het PIK, Joachim Schellnhuber daar directeur. Terwijl hij werd opgevolgd bij het PIK door…. de bedenker van Grenzen aan de Groei 2.0 (Planetaire Grenzen), Johan Röckstrom.
Planetary Boundaries, Club van Rome 2.0
Zo is ‘het milieu’ dus bij uitstek een bestuurlijk instrument gebleken van het militair industrieel complex, en een uitwas van de zelfde denkwijzen. Het ‘mainstream gaan’ van ‘het milieu’ is dus het populariseren van een elite idee, dat vervolgens het imago kreeg van een volksbeweging. Maar het was dus een topdown georkestreerde volksbeweging, klassiek Astroturf: kunstgras grassroots.