Bron, Ardea: Het slooptraject door Tennet
De plannen van staatsbedrijf Tennet om Schiermonnikoog en de Waddenzee te doorkabelen voor windturbines stuiten op stevige kritiek van wetenschappers in ecologisch tijdschrift Ardea. Eén van de belangrijkste vogelrustgebieden van dit ‘Unesco Werelderfgoed’ staat bij Tennet op de rol om langdurig vernield en verstoord te worden.
Zij schrijven over een onvermijdelijke “botsing met de toenemende noodzaak om de natuurwaarden van Unesco Werelderfgoed Waddenzee te beschermen, omdat het benodigde werk en onderhoud van zulke infrastructuur hoge verstoring en vernietiging brengt van getijdengebied.” Bewoners van het Waddengebied en de recreatiesector worden Tennet’s wisselgeld om de eigen natuurverwoesting te ‘compenseren’, met hulp van Royal Haskoning, Witteveen & Bos, Rijkswaterstaat en Tennet zelf.
De Ardea publicatie
Lage verstoringsgraad bedreigd door Tennet
In het Engels schrijven de wetenschappers over een “inevitable clash with the pressing need to protect the outstanding natural values of the Wadden Sea World Heritage Site, as the work needed to install and maintain such infrastructures would bring high levels of disturbance and destruction of intertidal and subtidal habitats.”
De wetenschappers van het NIOZ en Rijksuniversiteit Groningen keken naar belangrijke vogelrustgebieden voor de Groninger kust. Daar springt juist een rustgebied na de broedtijd van Lepelaars- het Lutjewad- er als belangwekkend uit. Precies een gebied dat in de planroute ligt van Tennet:
Males and females exhibited distinct space use patterns, which converged into one key zone after breeding, namely the intertidal mudflats of Lutjewad, on the coast of the province of Groningen, used for moulting, pre- migratory flight fuelling and potentially as an information and social hub.
The attractiveness of Lutjewad for Spoonbills might be linked to low levels of human disturbance at this site, which could be threatened by existing plans for major infrastructure developments.
De Wadden achter slot-kaart (Beleidskaders)
Royal Haskoning, Tennet, Witteveen & Bos tegenover eilanders
De ecologische toetsing voor dat Waddensloopwerk door Tennet is in handen van Royal Haskoning DHV. Die zijn de MER-planbegeleider van de staatsoligarchie van Tennet, Het Ministerie van Klimaat, Ministerie van Infrastructuur en de provincies.
Royal Haskoning moet op papier een traject maken dat op papier minder schadelijk lijkt, zodat de Tennet’s sloopplannen doorgang kunnen vinden. Een onderdeel daarvan zijn ‘mitigerende maatregelen’, natuurcompensatie, extra onderzoek door ecologische bureaus en universiteiten.
Zoals te voorzien, grijpt de overheid het Beleidskader Natuur Waddenzee aan, om eigen aangerichte schade (door Rijkswaterstaat, Tennet) op eilanders en recreatie af te wentelen. Dat blijkt ook uit de teneur van de publicatie in Ardea.
Want ze noemen verstoring door ‘recreatie’ in 1 adem met de mega-verwoesting die Tennet samen met de overheid wil aanrichten. Een andere aanwijzing, is dat zowel Tennet als Royal Haskoning door Rijkswaterstaat zijn betrokken bij de plannen om de bewegingsvrijheid van eilanders in te perken.
Laatstgenoemde zijn penvoerders van het hier op donderdag beschreven Beleidskader Natuur Waddenzee, waarvan LVVN-ambtenaar Rutger Bults weer de projectleider is. Zij begeleiden de opstelling van de Plan-MER voor die beleidsplannen, die Rijkswaterstaat tegelijk weer oplegt.
Royal Haskoning is de MER-prostituee van zowel Tennet als voor RIjkswaterstaat
Waddenbestuurspaghetti
De overheid opereert hier in een bestuurlijke wirwar, waardoor getroffen eilanders moeilijk zien wie de wettelijke verantwoordelijkheid draagt. Vroeger viel ‘natuur’ landelijk onder LVVN in Den Haag. Sinds de decentralisatie van 2012 valt ‘natuur’ formeel onder de provincies. Die verdelen subsidies en geven natuurvergunningen af.
Maar het beleid daartoe wordt voorgekookt door LVVN.
Vóór de herziening van het Waddenbeleid door Rijkswaterstaat (begonnen in 2014) viel mariene natuur uitsluitend onder verantwoordelijkheid van Rijkswaterstaat. Die is de wettelijke beheerder van alle rijkswateren, inclusief Noordzee en Waddenzee, de opsteller van Natura 2000-plannen.
Na herziening onder Siebe Poel en Aante Nicolai is er een complete spaghetti opgericht van gouvernementele, half-gouvernementele en non-gouvernementele clubs. Zoals een Waddenberaad, een Opdrachtgeversscollectief Beheer Waddenzee, naast een lobbycoalitie ‘Wadden Natuurlijk’ van Ngo’s, die weer op de payroll staan van de overheid. En er was al een Beheercollectief Waddenzee van natuurorganisaties.
Die bemoeien zich nu ook met natuur die niet in hun eigendom is, de mariene natuur.
De onbeschoftheid van het Trilateral Waddensea Secretariat
Sinds 2020 bestaat naast wettelijk aangewezen beheerder Rijkswaterstaat een ‘Beheerautoriteit Waddenzee‘, dat formeel valt onder het LVVN-ministerie. De term ‘autoriteit’ is een vorm van nudging, net als bij ‘Stadshart’ Amstelveen. Het heeft geen degelijkheid, maar moet de suggestie wekken.
De wens daartoe werd door D66 in het regeerakkoord gesmokkeld in Rutte III. (2017) Daarnaast was er een ‘Regiecollege Waddengebied’, dat vanaf 2020 Omgevingsberaad Waddengebied ging heten. Alweer een wirwar van ambtenarij, lobbyclubs, academici.
De visserij heeft het gedaan
En dankzij het Nationaal Programma Landelijk Gebied en stikstofgestoei ontstond in 2022 de ‘Ecologische Autoriteit’: een club belangenverstrengelde ecologen die ‘onafhankelijk’ de Belangen dienen. Saskia Mulder (met haar eigen bureautje Mulder Iekolodjie) van die ‘autoriteit’ is ook weer betrokken bij de afsluitplannen van Rijkswaterstaat tegen de Terschellingers.
Zo verplaats je democratische besluitvorming over de koers van een regio naar een ecologenachterkamer, die de provincies dicteert wat ‘Waarheid’ is en wat niet. Daarnaast is er nog een trilateraal ‘Wadden Sea Secretariat’, waar Nederland dit jaar de leiding over nam, verbonden aan het Unesco-bestuur waar LVVN-topambtenaar Donne Slangen weer bij is betrokken.
Britte Schilt is ecoloog voor Tennet, die ook de plannen maakt om het Wad voor eilanders af te sluiten
Die zijn pro-windturbines en windturbinekabels en vierden op 29 april zelfs ‘World Renewable Energy Day’. Het lijkt zo simpel: bescherm het Waddengebied tegen industrialisering. In de praktijk dient industrialisering als excuus om dan kleinschalig en traditioneel gebruik weg te drijven: ‘compensatie’, zoals dat ook bij de Tweede Maasvlakte gebeurde ten koste van Zeeuwse garnalenvissers.
We graven door tot de onderste steen boven is. Iemand moet dat doen. Lees deze week in De Andere Krant ook mijn column over de miljardenschulden die Tennet mag maken van de Tweede Kamer om de natuur te vernielen. Het zijn Interessante Tijden.
- Steun het echt onafhankelijke ware geluid van Interessante Tijden