Wat fijn, nergens is nog ‘maatschappij’ te zien
Weldadig afgesloten van de buitenwereld, dat zitten we hier in de bossen in Toscane ergens in een berghut. Drie kwartier verderop pas de dichtstbijzijnde supermarkt. Wie eten wil, moet hier als Asterix en Obelix zelf een zwijn uit het bos halen. We zagen gisteren op weg naar ons huisje al een rotte met biggen de weg overkruisen. Dit maal bij de ochtendwandeling hoorden we gesnuf en gegrom langs de weg: Een Leitbach of tenminste groot zwijn met slagtandjes, nog geen volgroeide Keiler probeerde langs het hekwerk bij ons te komen.
Oink Oink
Er wordt hier vol op ze gejaagd en dichtbij zit een delicatessenwinkel die zwijn in bijna alles verwerkt. Ik at Tortellini met zwijnengehakt. Heerlijk.
Mijn theorie is dat ze daarbij ook gevoerd worden om ze te lokken. Dan gaan die zwijnen mensen met de aanwezigheid van vreten associeren. Dus dat er bij ons wat te vreten viel. Dit zwijn had kleine slagtandjes. De andere optie: voortaan als we hier boswandelen moet ik een flinke stok mee, liefst met een punt. Want dan duidde dit gedrag op agressie.
Toen ik Afke vertelde dat een Keiler je flink kan verwonden, zette ze het op een lopen alsof de duivel zelve haar kwam halen. Had ik niet moeten zeggen, ze moest natuurlijk bij me blijven. Ik pakte voor de zekerheid een flinke kei en een stok, het eerste zwijn dat ons aanvalt zal het letterlijk met mij aan de stok moeten krijgen. We gaan ham eten voor de lunch!