Voor de bühne deed Natuurmonumenten de oproep ‘offer Waddengebied niet op voor Energietransitie‘, nadat ze een zienswijze indienden. Maar ze steunden het Nationaal Energieakkoord en de Klimaatwet, én stellen.”De natuurorganisaties zijn vóór windenergie op zee en steunen de energietransitie. Die is hard nodig om klimaatverandering tegen te gaan.” Met windturbines verander je de temperatuur op aarde met nog geen 0,00000x graden, zo weet zelfs Rob Jetten. 

Met die steun op basis van leugens/ideologische blindheid hielp Natuurmonumenten de windenergiesector boven reguliere natuurwetgeving plaatsen tot ‘zwaarwegend openbaar belang’. Zo werd een hele bezwaarronde bij rechtbank en gerechtshof er uitgesneden. Waar Natuurmonumenten en ecoterroristen iedere mogelijkheid aangrijpen om bij de rechtbank natuurvergunningen voor boeren en vissers aan te vechten, ontnamen zij bezwaarmakers tegen de klimaatoligarchie die mogelijkheid.

Nu kun je pas na het indienen van je zienswijze bij de Raad van State (Omgevingskamer) bezwaar maken, als het project al in politiek beton zit gegoten. Jan de Nul heeft immers al de Wadtrenchers gebouwd, met de 5 miljard euro die ze al van Tennet kregen, geld dat Tennet leende op de kapitaalmarkt als ‘green bonds’. Succes bij die Omgevingskamer ligt zeer laag (geschat op 10%) omdat Staatsraden vrijwel altijd de klimaatoligarchie (minister en private ‘partners’) gelijk geven, en deze ook openlijk politiek steunen. 

Rechtsongelijkheid bij politiek besluit
Sinds de Klimaatwet- een planetaire crisiswet voor een geleide planeconomie naar economische zelfdestructie (Net Zero) in 2050- werd een onbetrouwbare en duurdere energievoorziening tot ‘nationaal belang’ verheven. Door een politiek besluit mag de ene sector die politiek ‘groen’ is verklaard, aan andere toetsing voldoen dan de bedrijfstak van gewone stervelingen.

Windenergie op zee wordt als nationaal belang behandeld via de algemene bevoegdheidsverdeling in art. 2.3 Omgevingswet, het projectbesluit / projectprocedure (afdeling 5.2 Omgevingswet), en voor wind op zee specifiek via de Wet windenergie op zee (kavelbesluit).

Hierdoor vallen zij onder een aparte, gecoördineerde rijksprocedure die met bestuurlijk glijmiddel door de MER loopt (met steun en subsidie van de Rijksoverheid)

Dus zien we in het Waddendossier nu een oligarchie ontstaan: Rijkswaterstaat, Tennet, Jan de Nul en ingenieursbureaus als Royal Haskoning en Witteveen & Bos liggen bij elkaar in bed als publiek-private ‘partners’, samen met Saskia Mulder van de ‘Ecologische Autoriteit’.

Ze zijn zowel betrokken bij het plannen van het kabeltraject voor Tennet (soepel door de MER loodsen) als bij de gebiedsslutingsplannen van Rijkswaterstaat tegen de Waddeneilanders. (Beleidskader Natuur Waddenzee) waar Natuurmonumenten campagne voor voert. De ecoloog van Tennet (Britte Schilt) tekent ook de kaarten voor gesloten gebieden mee, omdat die dan als ‘compensatie’ voor natuurdestructie door Tennet opgevoerd kunnen worden.

Vroeger heette dat ‘corruptie’. Nu ‘verduurzaming’.

Grote energieprojecten vallen automatisch onder de Projectprocedure Rijksenergieprojecten (voorheen rijkscoördinatieregeling uit de ’tijdelijke’ Crisis en Herstelwet, die permanent werd). Dit staat uitgewerkt in de uitvoeringspraktijk van de Omgevingswet en de Elektriciteitswet 1998 / Energiewet:

• Windparken met een capaciteit van ten minste 100 MW
• Energiecentrales van ten minste 500 MW
• ‘duurzame’ energie-installaties van ten minste 50 MW, dus ook grote bomencrematoria (biomassacentrales)

Achter juridische brei schuilt de corruptie
De minister van Klimaat en Groene Groei kan als ‘bevoegd gezag’ projecten aanwijzen als van nationaal belang, zodat die ook de projectprocedure moeten volgen. Sophie Hermans doet dat dus, als dochter van de lobbyist voor de windsector (oa Orsted) in Den Haag, Loek Hermans van Hague Corporate Affairs

Verklaar iets tot ‘publiek’ belang of ‘nationaal belang’, en plots ben je als omwonende/gedupeerde op 10-0 achterstand gezet, zonder bezwaarmogelijkheid bij rechtbank of gerechtshof. In de Omgevingswet verloopt dat via een Projectbesluit (afdeling 5.2 Omgevingswet, artikel 5.44 e.v.)

Dit is het centrale instrument voor complexe projecten van publiek belang (waaronder nationale belangen). Het Rijk, provincies en waterschappen kunnen een projectbesluit nemen. Dit vervangt de oude rijkscoördinatieregeling (van Maria van der Hoeven uit 2008, opstapje naar de ’tijdelijke’ Crisis- en Herstelwet uit 2010) Die regeling maakt het mogelijk om in één besluit alle benodigde toestemmingen te regelen en het omgevingsplan te wijzigen.

Mkb onder vuur, oligarchie immuun gemaakt
Dus krijg je klimaatclubs als Urgenda, Milieudefensie en MOB die continue naar de rechtbank kunnen stappen om de natuurvergunning van boeren aan te vechten. Bij iedere natuurvergunning van vissers, schelpenvissers etc stapt Natuurmonumenten naar de rechter om hun natuurvergunning aan te vechten.

Maar door subsidiestroom boven de normale wetgeving te plaatsen, sneden voorgaande Rutte-kabinetten die bezwaarmogelijkheid weg bij grote windenergieprojecten. Je kunt alleen nog een ‘zienswijze’ aandragen, waarin je uitlegt dat er betere alternatieven zijn. Waarbij het betere alternatief ‘kernenergie’ stelselmatig onbenoemd blijft en door Natuurmonumenten wordt afgekeurd.

Na het indienen van de Zienswijze, mag je bezwaar maken bij de Omgevingskamer van de Raad van State. Maar die zal nooit een project van ‘nationaal belang’ herroepen op ecologische gronden. Omdat ze beweren dat ze dan op de stoel van de minister zouden gaan zitten. Officiële succespercentages voor appellanten zijn onbekend, maar een kans van 1 op 10 is een reeële inschatting.

Hooguit bevelen ze dan verzachtende maatregelen (mitigerende maatregelen) aan. Zoals een onderzoekje door een belanghebbend onderzoeksbureau achteraf. Dat doet dan Bureau Waardenburg, die bij het in Natura 2000 en vogeltrekgebied gebouwde Windpark Fryslân met vogelradar ’telt’ hoeveel trekvogels die turbines uit de lucht slaan.

Of een oesterbankje voor de subsidie van het WWF en ARK Rewilding

‘Groen’ is eigenlijk militair groen, een suicide squad
Conclusie: Dankzij de permanent geworden ‘crisis en herstelwet’ kan bij politiek besluit dus rechtsongelijkheid wet worden, al heet dat formeel niet zo. De ene sector wordt meer voorgetrokken dan de ander, en kan automatisch ook op miljardensubsidies rekenen. Terwijl de overheid tegelijk ngo’s platsubsidieert die andere sectoren bij de rechtbank tot het gerechtshof en Raad van State aan toe kunnen terroriseren.

Via een Projectbesluit wordt de klimaatoligarchie van publiek-private ‘partnerschappen’ voor de Net Zero geleide planeconomie boven de reguliere rechtspraak geplaatst.

Een zelfde gebeurt onder de ‘Wet op defensiegereedheid’. Daarbij wordt een proxy-oorlog met Rusland aangegrepen om hele bedrijfstakken boven de wet te plaatsen. Steeds bedrijven die als private partners van de overheid aan het subsidie-infuus hangen.

De Klimaatwet is in die zin net een militaire wet die voor oorlogsdreiging gereed moest maken via publiek-private partnerschappen aan de subsidie. Namelijk de oorlog tegen onszelf met totale vernietiging in 2050. (Net Zero = Nul, geen economie of vrijheid meer)

Mensen die door de groene propaganda zijn gehersenspoeld snappen bovenstaande niet, omdat ze niet slagen voorbij ‘intenties’ (slap geOH, verkooppraat) naar ‘consequenties’ te zien. Maar het ‘groen’ van de ‘strijd tegen klimaatverandering’ is eigenlijk militair groen, een drang tot zelfvernietiging en kapitaalvernietiging als een suicide squad.  En zo zie je wat steeds de uitkomst is: een oligarchie van publiek-private partners voert oorlog tegen de eigen bevolking en hun eigen omgeving, die van ze wordt gestolen. Op hun kosten.

Wat kun je hiertegen doen? Helaas kun je hun overheid niet opzeggen, maar je kunt de semi-overheid wel opzeggen. Natuurmonumenten zeg je op via 033-47 97 111. Als je van je eigen omgeving en je dierbaren houdt, en de leugen en corruptie haat.

• Ondersteun je tegen de bierkaai schrijvende studiecentrum voor Natuurlijke Historie, Interessante Tijden met je gift voor meer diepgravend onderzoek naar de Agenda 2030/2050

Donatie bedrag:

€

Doneren