Trudy (2010-2024) Dog is Love…

Trudy op de Gooise heide op bezoek bij ‘satan’, mijn drinkebroeder, 1 oortje omhoog en het ander naar beneden

Gisteren is mijn hondenengeltje Trudy, De Truus in mijn armen gestorven, mijn teef en christenhondje. Veertien jaar was ze mijn metgezel op alle uitstapjes en reizen, ze ging letterlijk óveral mee, van bij Hitler op de Koffie in Berchtesgaden in de Mussolini-lift tot in het Tuschinsky-Theater in Amsterdam en als laatste opleving, afgelopen dinsdag nog als congreshondje bij klimaatbroer Marcel Crok zijn Clintel in Roelofarendsveen.

Met Trudy de tunnel in naar het Kehlsteinhaus, bij Hitler op de Koffie

Ze was een pussymagnet waarmee ik meerdere mooie meisjes versierde, inclusief Afke. Je trok er de goede aandacht mee, als je binnenkwam en je deed je act waarbij ze als een woeste terrier aan je broekspijpen ging hangen, grommend in haar terrier-spel. Hellup! Ze was een alibi op vier voeten met hertenoogjes, waar een eenzame baardman met fotocamera anders ‘bel de politie’-sentimenten oproept.

Trudy haar allerlaatste optreden, als congreshondje bij Clintel

Een hondje is humor, een door mensen bedacht en naar menselijk idee gefokt roedeldier, en de hondjes lijken daardoor het meeste van alle dieren op mensen zelf. Een Jack Russell (met Boerenfox) was ook de enige kleine hond waarmee je als man zonder schaamte mee over straat kunt lopen.

Trudy! Logeren op de Hoge Veluwe in een tent op uitnodiging van de Baron

Je gaat toch niet voor lul lopen met zo’n Tjoejsoewahowa, of zo’n Pim Fortuyn Darkroom-bijtertje. Daarnaast hoef je ook niet zo’n stom groot kalf, waar je iedere dag vijf kilo voer in moet gooien om te laten zien dat je een hele jongen bent met zo’n groot stel kaken naast je.

Afke en Trudy, ze waakte altijd over haar dierbaren

Tegelijk was ze precies van het handzame formaat, dat ze overal zonder problemen mee naar binnen kon. Je hoefde haar ook nooit aan te lijnen, omdat ze als een schaduw bij je bleef aan de voet. Dat deed je alleen wanneer die herintreders met ‘stadswacht’-embleem je op de APV kwamen aanspreken.

Met tegenzin, voor de Truus was het niet nodig. Je kon er gewoon los mee door het drukke centrum van Amsterdam lopen. Wanneer je met haar uit ging lopen, en ze liep voor je uit, dan wachtte ze altijd even: Komt baasje mee. En dan ging ze weer verder lopen.

Trudy viert de Friese Vrijheid met haar kenmerkende Terrier-ren….

Wanneer ze het uitgaan echt leuk vond, dan kwam haar fameuze Terrier-ren.

Ze ging dan als een dolle en waanzinnige hond heen en weer rennen, slagen maken en blaffen van ‘kijk mij eens vol van levensenergie zijn, blij op z’n hondjes’. De laatste keer dat ze nog een (poging tot) terrier-ren deed was afgelopen maart in de Eifel. Toen liep ze samen met Afke en mij nog 18 kilometer door de heuvels, naar de Germanenbrücke en de Wolfschlucht.

Trudy op landgoed Zonheuvel, SDG House bij Doorn, SDG13 met alziend oog

Maar hondjesjaren gaan zeven maal harder, en hondjesaftakelen dus ook. Plots ging ze achteruit, ze kreeg artrose, haar oorontsteking ging opspelen. Uiteindelijk kon ze zelf niet meer op haar achterbeentjes staan om haar plasje te doen. Ze was op, en gaf dat aan. Het laatste dat ze sinds de droge worst uit Workum nog wilde eten, was een Tonijn-sashimi.

Bij Clintel afgelopen dinsdag maakte ze- als laatste opleving- nog eenmaal haar opwachting als congreshondje dat nieuwsgierig snuffelend langs alle gasten in de zaal rond onderzoekt.

Trudy bij de Butte de Lion, de Leeuwenheuvel die Koning Willem na het verslaan van Napoleon liet opwerpen

Trudy was lief en stoer tegelijk, een killer die ettelijke dieren van konijnen tot ganzen uit het leven rukte met haar killerkaken. Herhaaldelijk maakte ik mee , dat ze uit het open raam van mijn rijdende auto sprong, om als een dolle achter een haas aan te jagen die ze in het veld had gespot. Ze jaagde in haar topjaren iedere kat de boom in, gedreven door een blinde haat tegen ‘de poesjes’.

Met Trudy naar boven in de Mussolini-lift naar het Kehlsteinhaus

Je hoefde maar ‘poesjes Trudy’ te zeggen, en ze begon van Terrier-boosheid te grommen en gillen. Zo sloopte ze ook het konijn van de buren, een Vlaams vachtje groter dan haarzelf waar ze op een onbewaakt moment aan rukkend mee voor de dag kwam. Tot hysterie van de toenmalige buurvrouw die de hel bij elkaar vloekte.

Trudy in De Abdij van Egmond

Maar god, laten we wel zijn, dat is maar een stom kutkonijn, een no-brainer, even stom als de meeste mensen kunnen zijn.

Zulke dieren zijn vervangbaar, een Terrier als Trudy is uniek. Ik gooide mijn dode kippen ook gewoon in de container, je hondje is niet zomaar ‘een dier’. Mensen zeggen dat je ook aan een kat gehecht kunt zijn, maar daar kan ik me niets bij voorstellen. Een hond is je metgezel, een stuk van je ziel waar je dagelijks mee leeft.

Man’s best friend. Een vrouw die niet zeurt, mijn teef!

De Bullshitdetector, Truus ging altijd tegen je enkel aanleunen

Trudy deed wat baasje ook deed, door weer en wind, gewoon gaan. Zonder klagen.

Met Trudy tussen de benen te snurken

Je hoeft niet steeds te praten. Dat doen de hondjes niet. Ze ‘zijn’ er gewoon. Heerlijk.

Trudy! Bij Hogebeintum, bij het maken van mijn fotoboek ‘Liever dood dan Slaaf

Trudy was super-intelligent, fel en tegelijk aanhankelijk. Ze waakte over de cirkel rondom je, en als je in slaap viel ging ze dan op je borst liggen, zelf snorkie snorkie doen. Ging ik op mijn buik in het gras liggen om een natuurfoto te maken, dan kwam ze tussen mijn benen in liggen waken. Ging je ergens staan, dan kwam ze tegen je enkels aan leunen van aanhankelijkheid.

Trudy is altijd mee: foto Flavio

Ze was een hondje met mensenkennis, selectief in wie ze haar hondenliefde schonk. Ze was nooit een allemansvriend, maar alleen gehecht aan de mensen uit mijn vertrouwenscirkel. De lokale slager kon er eindeloos Friese droge worst aan voeren. Ze nam die beloning dan voor kennisgeving aan en deed vervolgens of de slager er niet meer was.

Trudy! Haar typische rol om het ruggendansje te kunnen doen van de hondjes

Maar wie ze vertrouwde, daar maakte ze een blij rondedansje omheen. Dat deed ze alleen bij mijn ouders, bij Pieter Parlevliet toen we gingen exploren met de Porsche voor mijn fotoboek ‘Liever dood dan Slaaf’ langs Europese vissersplaatsen, met Frank die ik wel ‘satan’ noemde, die sjacheraar en drinkmaat van me. En bij de buurman, van wie ik Trudy heb gekregen.

En tot slot, bij Afke, die eigenlijk een hekel aan honden had. Maar voor de Truus maakte ze een uitzondering, omdat dit beestje uniek was onder de hondjes.

BIj de kerstborrel, met Trudy

Hoe ze in mijn leven kwam?

De Buurman draaide dertien jaar geleden steeds nachtdiensten in de fabriek, en dan sloot hij haar op. Je hoorde haar dan van eenzaamheid janken, en dan kwam je als Dierenbevrijdingsfront in actie. Je haalde haar op, en ging met haar door het bos lopen, iedere dag kilometers en kilometers, ze ging mee naar mijn vluchtadres in de Eifel bij de Woedende Kok: Zwerven door de natuur, met de camera.

Mijn genetische behoefte om dagelijks te zwerven door de natuur, daarin werd Trudy vast metgezel.

Trudy weet wel raad met een plaag van Wilde Ganzen

Ze werd de wandelende schaduw die iedere seconde van de dag achter je aan liep, die je iedere ochtend zou begroeten. Is er tenminste 1 wezen op aarde dat altijd blij is dat je er bent. Kom daar bij een mens eens om. Ze is het meest dierbare dat me overkomen is, en haar verlies voelt als amputatie van de ziel.

Ik heb er meer om gejankt dan om alle mensen in mijn leven bij elkaar, of het moet straks bij mijn lieve ouders zijn.

Trudy, christenhond

De Buurman schonk mij de Truus omdat ze steeds ging janken, wanneer ze hoorde dat ik thuis was. Het definitieve moment van overlopen, was toen ik en de buurman op stap gingen in zijn auto. De Buurman wilde laten zien, dat ze tijdens het rijden bij hem op schoot kwam zitten. Maar wat deed Trudy? Ze kroop bij mij op schoot. Sindsdien noemt de Buurman haar ‘de slet.’

Hij was er gisteren net zo kapot van als ik, de Buur is mijn beste mattie hier in Friesland.

Trudy kijkt toe bij Kung Fu

Ik heb haar natuurlijk ook een beetje omgekocht, haar steeds voerend met de enige delicatesse die het Friese vaderland te bieden heeft: Friese droge worst, zeg bij Trudy ‘worstjes’ en geobsedeerd door eten als ze was, dan veerde ze op, haar ene oortje omhoog en het ander naar beneden.

Siesta met Trudy!

Bijna heb ik nog mijn leven voor haar geofferd, toen ze door een motorrijder overreden dreigde te worden ben ik er voor gesprongen. Ik kwam er vanaf met een gekneusde nier, gebroken ribben. Dat was in 2012 toen ik met mijn journalistieke onderzoek bezig was naar het Wereldnatuurfonds.

Kaarsje opsteken met christenhond Trudy in West Vleteren

Toen ik bij bewustzijn kwam, gekleefd aan het asfalt was de eerste ingeving ‘kut, als ik mijn deadline maar haal’. Dat heet ‘beroepsdeformatie’. Het onderzoek haalde vervolgens alle media, van Zembla en Een Vandaag tot RTL Nieuws, Radio 3 en de voorkant van de Telegraaf. Trudy was er bij.

Ze is naar de Buurman terug gerend terwijl ik in Ambulance werd afgevoerd.

Meerfelder Maar met links de Mosenberg. Trudy overdenkt de wetenschappelijke twist tussen de Plutonisten en Neptunisten over de vraag of basalt van vulkanische oorsprong was of sediment door water afgezet

Ze was er bij toen ik op een gewelddadige wijze door een arrestatieteam van de weg werd gereden bij Badhoevedorp op de A4. Toen zes politie-auto’s mij achtervolgden en omcirkelden, en een doorgesnoven hooligan in uniform mijn autoruit insloeg, toen ze me peppersprayden, op het asfalt kwakten en in de boeien sloegen om me af te voeren naar een cel in Leiden.

Die Gestapo wilde mijn DNA hebben, in opdracht van  OM-officier Pieter ‘Halleluja’ van Rest, moge hij ter helle varen. Die Gristen. Trudy droeg expres een kruisje, dan kon ik haar Christenhond noemen. De meeste mensen die zich ‘christen’ noemen, God’s personeel hier op aarde… Liever een oprechte heiden dan een Grrristen.

Lokeenden uitleggen met Trudy

De eerste zorg bij het afgevoerd worden naar de cel: ‘Hoe gaat het met Trudy.’ Ze kon niet zonder je, alleen zijn. Dan ging ze blaffen, en ze blafte ’s avonds de hele gevangenis in Leiden bij elkaar. Tot de agenten haar maar brachten naar een door mij gekozen adres van vrienden in Katwijk.

Er zijn ook goede politie-agenten, deze hield zelf ook van de hondjes en kon zich inleven.

Pieter en Huig kwamen me de volgende dag weer ophalen, met de Truus er bij die dan jankend van vreugde haar rondedansje om je maakte. Pure Hondjesliefde.

Trudy en Afke, met z’n drietjes exploren

Ik versierde dankzij Trudy aan het strand bij It Reade Klif nog een mooi meisje, een kunstenares afkomstig uit Amsterdam. En bij een lezing die ik gaf in Leeuwarden, ook zo’n artistiek type dat Afke ook is. Ze dichtte de afstand op haar Terrier-wijze. Bij een warm afspraakje moet je de Truus vervolgens niet meenemen, want dan begint ze jaloers te blaffen. Er kan uiteindelijk maar 1 de Alfateef zijn.

Trudy was ook mee met de vissers, toen we de Noordzee op gingen

Ze is symbool voor de gehele tijd dat ik weer in Friesland was geremigreerd. Je komt hier in Friesland niet wonen voor die bekrompen en stiekeme pummels met hun zeurderige strontdialect. Maar voor de ruimte, de natuur waardoor je zwerven wilt. Dan houdt een hond je gezond, je kunt er dagelijks mee door het bos lopen terwijl je karate en Kung Fu vormen trainde.

Met mijn ouwe en Trudy op stap.

Nu is ze naar de hondjeshemel vertrokken, waar ze wacht tot ik als haar baasje weer met haar mee kan. Dog is Love, Love Dog with all your heart and soul, mijn engeltje die zo van de worstjes hield, die de meerkoeten en de poesjes zo haatte als een terrier kan doen.

Trudy kreeg de zelfde overlijdenstekst mee als mijn Pake Rypke, Psalm 23

Ik hoef geen rationalisaties, net als bij Job zijn vrienden die hem allerlei redenen voor zijn lijden gaven. Ik rouw om de hap van veertien jaar uit mijn leven in dit aardse tranendal, dag lieve Truus, ietsiepietsie, floppiedisk. Ontroostbaar. Tot snel.

We begraven haar vandaag.

De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets. Al ga ik door het dal van schaduw en dood, ik vrees niet want Gij zijt bij mij.

Ze is nu begraven in het bijzijn van mijn ouders, de Buurman en Afke na het opzeggen van Psalm 23 in het Fries: De Heer is mijn Herder, Mij ontbreekt niets.

20 Replies to “Trudy (2010-2024) Dog is Love…”

  1. Je hebt veel mooie herinneringen gemaakt met je christenhond Trudy, iets om dankbaar voor te zijn. Het gemis zal erg zijn, ik wens je heel veel sterkte.

  2. De dag waarvan je weet dat ie ooit komt. Ik vervloek de dag dat onze kleine moet gaan en voel je verdriet, werden ze maar 100 …
    Zo dierbaar!

  3. Beste Rypke en Afke,

    Veel sterkte bij dit verlies. Ik weet wat het is om zo’n trouwe viervoeter te verliezen.
    En verder denk ik dat er tenminste nog steeds 1 wezen op aarde dat altijd blij is dat je er bent, dat ben ik 😉

    gr. Riekelt.

  4. Beste Rypke en Afke,

    Een gebroken hart om een lieve viervoetige metgezel bestaat echt. Wat een ellende. Ze heeft een goed en lief leven bij jou gehad en nu is haar lijden voorbij. Fijn, dat ze dicht bij jullie is begraven. Heel veel sterkte en Gods nabijheid en troost in deze verdrietige tijd.

  5. Wat een pijn en verdriet… en wat een mooi eerbetoon aan jouw zo dierbare Trudy die voetprintjes achterlaat in je hart.
    Bij blckbx heb ik meermaals het genoegen gehad Trudy met jou te zien, als een schaduw volgde ze je overal. Zoveel onvoorwaardelijke liefde als van een hond kan geen mens je geven. Jullie zijn voor altijd verbonden in Liefde en ooit weer herenigd. Tot dan is zij naast de Heer en wacht op jou. Ongetwijfeld komt ze je nu en dan opzoeken en jij zult dat weten, je zult haar nabijheid voelen.
    Sterkte Rypke

  6. Gecondoleerd Rypke met dit verlies. Trudy was voor jou en in zekere mate voor vele volgers een baken van kracht en wijsheid. Honden snappen de wereld nu eenmaal beter dan mensen. Mensen maken alles ingewikkeld omdat ze belangrijk willen zijn. Neem nou zo’n Freek de Jonge, die in de Telegraaf zegt, dat ie hoopt dat mensen nog lang aan hem zullen denken als ie dood is. Dan begrijp je toch niks van deze wereld? Voor honden is het genoeg om tot een groepje te behoren en zoveel mogelijk van het leven te genieten. En daarna komt de vergankelijkheid, het terugkeren in de aarde, de moeder van alle leven en de hoedster van de dood. Trudy rust in vrede.

  7. Onwijs veel sterkte gewenst met het verwerken van jullie verdriet, heb mijn lieve hond 26 september j.l. in moeten laten slapen ook na ruim 14 jaar en ik ben er nog niet overheen, zoiets hakt erin als er een gat in de roedel valt… sterkte ieder geval Alex

  8. Lieve Rypke en Afke,

    Heel naar om te horen, ik heb zelf ook zo een kleine rakker. Elke dag zorg ik ervoor dat ze weer een geweldige dag heeft.

    Ik weet zeker dat Trudy alle dagen van haar leven extreem heeft genoten en altijd liefde heeft gekregen.
    Daar kun je troost in vinden.

    Sterkte de komende periode

    Stan

  9. Even genuanceerder want ik was tamelijk geschrokken toen ik nog even voor het slapen gaan interessante tijden op m’n tel opende en het droevende bericht ontving van Trudy die was heengegaan. Man man man wat is dat snel gegaan, het doet me denken aan mijn viervoeter die er na drie dagen ook niet meer was.
    Gelukkig heeft wel iedereen die om haar gaf afscheid kunnen nemen.
    Wandelen zal nooit meer hetzelfde zijn, het wordt anders! Het naar bed toe gaan om te slapen wordt anders net als het ontwaken.
    Je hele dagindeling wordt ff anders, in het begin, omdat je altijd rekening hield met je hondje. Maar het is wreed om te zeggen maar ik zeg het wel uit ervaring, het wend op den duur,! Trudy is niet meer maar life goes on en zo is het. Iedere geliefde die wegvalt is een gemis, zo is het, maar jouw individuele leventje gaat door het is alleen de vraag of je je laat meenemen door het gemis?
    Maar Rypke “kennende” slaat die zich, samen met Afke, er wel doorheen en koesteren ze zich met de mooie herinneringen aan 14 jaren Trudy.
    Sterkte voor de komende tijd hoop dat dit geen bullshit reactie was.

  10. Gecondoleerd Rypke. Mooi die hele biografie, zoiets valt maar weinig honden ten deel.
    Grappig: onze oude lapjespoes van 18 inmiddels is ook overgelopen van de buurvrouw toen ze nog een kitten was, precies het verhaal van jou en Trudy. En ons gezin van drie is ongelofelijk gehecht aan het beestje en zij ook aan ons. Hoop dat ze er nog lang zal zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *