Urker Vishal en Israël, een lekker stel
Door het ontdekken van een belachelijk slecht boek dat in Cannabis-gebruikend Nederland kritiekloos omarmd wordt, heb ik de enige bron voor de daarin ontvouwde Khazaria Diaspora-theorie gevonden. En ook daadwerkelijk gelezen. De Dertiende Stam (1976) van de Brits-joodse intellectueel Arthur Koestler.
Die ontvouwt daarin de concurrent van de gangbare Rijnland-hypothese als etnische oorsprong van het Europese jodendom. Het gros van het Europees jodendom zou etnisch verwant zijn aan een diaspora van Khazaren, een Turks steppevolk uit het Zwarte Zee-gebied.
Koestler probeerde met zijn insteek echter precies het tegengestelde te bereiken, van wat Israël-haters anno nu willen doen. Hij wilde juist raciale de grond voor antisemitisme wégnemen, en een beter argument vóór de Staat Israël geven.
De omstreden literatuur voor vandaag
Rijnland- versus Khazaria-hypothese
Het gros van het Europees jodendom zou volgens Koestler “Kaukasiaanse zonen uit de tenten van Japheth” kunnen zijn en niet van Sem. Daarmee ging hij in tegen de gangbare Rijnland-hypothese. Volgens die historische hypothese zouden Joodse kolonisten van Oost Europa vanuit het Rijnland zijn gekomen.
Daar, in Duitsland zouden zij via diverse migraties zijn gekomen als mensen met Semitische wortels. Volgens Koestler zouden echter de diaspora-Khazaren etnisch de grootste component van het Europees jodendom zijn gaan vormen.
Die Khazaren waren verwant met andere Turkmeense steppenvolken, zoals de Hunnen eerder en de Magyaren. Ze zouden zich in 740 tot het jodendom hebben bekeerd onder hun koning Bulan, zonder de Babylonische Talmoed, aldus Koestler.
Ze wilden namelijk niet christelijk worden zoals hun Byzantijnse ‘vrienden’, maar ook niet Islamitisch: want daar stonden ze op voet van oorlog mee. De Khazaren kunnen- Bijbels gezien- vergeleken worden met de Ashkenaz uit Jeremia 51, die in een godswraak Babylon omver zouden werpen. Die worden ook gelokaliseerd in het Zwarte Zee-gebied en de Kaukasus.
Ashkenaz joden in Duitsland en Polen zouden later die term overnemen om hun eigen joodse tak te duiden.
Joodse Hippies in Kibboets Lotan
Khazaren leefden in militaire alliantie met het Byzantijnse Christelijke Rijk, dat door toenmalige joden vergeleken werd met ‘Edom’, dus de tegenhanger van de nazaten van Jacob.
De alliantie ging zo ver, dat de keizer Constantijn V trouwde met een Khazaarse princes. (732) Hun zoon Leo IV zou bekend staan als Leo de Khazaar. Dat gebeurde nadat ze een invasie van de Islam keerden.
Dat orthodox christelijke rijk hielpen Khazaren verdedigen tegen invallen van de Islam uit het Zuiden, en de Zweedse Vikingen- Rus (roeiers)- uit het Noorden. Nadat de Rus zich tot het christendom bekeerden en hun eigen Russisch rijk in Kiev stichtten, verschoven de verhoudingen.
De Byzantijnen en de Russen sloten toen hun eigen alliantie.
Russisch Orthodoxe Kerk Hemelum Fryslan
De Khazaria-diaspora
De nu christelijke Russen en de Byzantijnen gingen de Khazaren als probleem beschouwen en hun koninkrijk werd uiteen geslagen. Met de invasie van de Mongolen in de dertiende eeuw zou het restant van Khazaria zijn opgelost.
Hier komt vervolgens de Khazaria-diasporahypothese om de hoek kijken.
Die kreeg voor het eerst wijder aandacht in 1944, dankzij Abraham Poliak van Tel Aviv Universiteit, leerstoelhouder van Middeleeuwse joodse historie. Die publiceerde toen het boek ‘Khazaria’ waarin hij de hypothese ontvouwde, dat 1951 werd geherpubliceerd.
Een andere historicus die deze bekeringstheorie van het steppevolk van de Khazaren ondersteunde was Douglas Murton Dunlop. (1967)
De andere bron van de Khazaria-hypothese
Na het conflict tussen de gekerstende Rus en Khazaria als koninkrijk eind 10de eeuw, zouden honderdduizenden gejudaïseerde Khazaren naar de huidige centra van het Oost Europese jodendom zijn gemigreerd.
Zoals Polen, Oekraïne. Plaatsnamen in die landsdelen zouden naar de Khazaren verwijzen. Ergo, het gros van het Oost Europese jodendom zou dus niet van Semieten afstammen, maar van steppevolken uit het Zwarte Zeegebied en de Kaukasus. Ironisch genoeg de zelfde landsdelen, waarop de Arische superras-theorie haar eigen origine traceert, van de Caucasians.
Pro-Israël kamp maakt zich zorgen over misbruik van de Khazaria-hypothese
Antisemitisme ontkrachten in plaats van versterken
Zijn motivatie om de Khazaria-theorie van Poliak te populariseren in 1976 vind je aan het begin van het boek:
If so this would mean that their ancestors came not from the Jordan but from the Volga, not from Canaan but from the Caucasus, once believed to be the cradle of the Aryan race; and that genetically they are more closely related to the Hun, Uigur, and Magyar tribes than to the seed of Abraham, Isaac and Jacob.
Should this turn out to be the case then the term ‘anti-Semitism’ would become void of meaning, based on a misapprehension shared by both the killers and their victims.”
If so, the story of the Khazar Empire as it slowly emerges from the past, begins to look like the most cruel hoax which history has perpetrated.
Ook in Genetica-land leefde de Koestler controverse op, van Elran Elhaik
Koestler was Pro-Israël
Natuurlijk zijn er ook vele historici die de Khazaren-hypothese weerleggen ten faveure van de Rijnland-theorie, zoals historici als genetici. Daarover later meer. Wat je daarvan leert, is dat wetenschap nooit 100 procent zekerheid kan geven. Het is georganiseerde tegenspraak.
In dit blog is vooral de motivatie van Koestler van belang.
Koestler was een atheïstische joodse intellectueel, die net als Rode tijdgenoten vocht in de Spaanse Burgeroorlog (1934-1938) aan communistische (rebublikeinse) zijde. Hij zou tot in de jaren ’30 met het Sovjetregime sympathiseren als sociaal experiment dat een alternatief zou bieden voor het Fascisme.
Het artikel, dat vrij op het internet te raadplegen is
Maar daar zou hij van af zijn gestapt nadat hij de misdaden van dat regime (eindelijk) doorzag. Op het eind van het boek, blijkt hij Joods nationalist te zijn geworden, een verdediger van de Staat Israël. Daarmee gedroeg hij zich precies volgens het boekje, volgens de redeneertrant voor het Zionisme die Winston Churchill in 1920 had verdedigd.
Laat rode en atheïstische joden hun energie eens constructief richten op de opbouw van een eigen land. In plaats van overal revolutie te stichten, aldus Churchill. Koestler schreef, dat het alternatief voor de in anderhalve eeuw vreedzame Joodse kolonisatie van Israël en hun staat genocide zou zijn.
Door hun constructieve werkzaamheden en opbouw, en door het scheppen van een Staat met Rule of Law hebben ze een wettelijk legitiem recht op dat land:
Koestler was juist vóór een eigen thuis van de Joden, los van discussies over genetische zuiverheid
Vijanden van Israël met Koestler aan de haal
De ironie wil nu, dat juist vijanden van de staat Israël Koestler’s omstreden werk aangrijpen om hun punt te scoren, tegen ‘de Zionisten’ en hun vermeend aangeboren wreedheid die van de Khazaren afkomstig zou zijn. Maar Koestler:
a. legde geen enkel verband tussen de Babylonische Talmoed en de Khazaren
b. schrijft nergens dat Koning Bulan naar Spanje zou zijn gevlucht, noch is daar enig bewijs van. De Spaanse joden zaten daar al eeuwen vóór Khazaria als koninkrijk ontstond
c. maakt zich nergens schuldig aan jodenhaterige samenzweringsesoterie, alsof zouden joodse bankiers van een tot plundering geneigd steppenvolk afstammen dat kinderen zou ontvoeren
d. was Pro-Israël
Een dyslectische pensionado gaat aan de haal met Koestler
Je krijgt sterk de indruk dus, dat complot-esoterici zijn originele werk maar kwalijk gelezen hebben. Bij een zelfverklaard dyslecticus is dat niet verwonderlijk. Aan de andere kant, kom je zo- opnieuw- via een bijzonder slecht boek tot een opmerkelijk en invloedrijk boek, dat daarom wel de moeite van echt lezen waard is.
Of je het er nu mee eens wilt zijn of niet.
Lees het zelf, controleer de bronnen, en ga vooral op zoek naar onderbouwde tegenspraak. En waardeer dit artikel met een donatie klein of groot, voor ons Studiecentrum voor Natuurlijke Historie:
Koestler is al 42 jaar dood.
Mogelijk zou hij nu pro Gazanen zijn.
The Invention of the Jewish People (Hebrew: מתי ואיך הומצא העם היהודי?, romanized: Matai ve’ech humtza ha’am hayehudi?, lit. ’When and How Was the Jewish People Invented?’) is a study of Jewish historiography by Shlomo Sand, Professor of History at Tel Aviv University. It has generated a heated controversy. The book was on the best-seller list in Israel for nineteen weeks.
Over de rol van de Israël-lobby: Bij gebrek aan beter Diedert de Wagt (zie: https://bgab.eu/)
“Lees het zelf, controleer de bronnen, en ga vooral op zoek naar onderbouwde tegenspraak.”
Heb ik in de kast staan, Shlomo de Selfhating Jew, bouwt ook voort op de Khazarentheorie…
Boeken. Wie zitten er achter de uitgevers vaak/meestal?……juistem. Of jottem en ga maar door.
Wat mensen op internet schrijven maar onzin hè?
De moderne wetenschap — genetisch, taalkundig en historisch — weerlegt de Khazar-theorie overtuigend.
Genetica:
Ashkenazische Joden delen aanzienlijke Levantijnse voorouderlijke lijnen met Sefardische en Mizrahi Joden; er is geen Turkse of Centraal-Aziatische bijdrage.
Ongeveer 50–70% van hun afkomst stamt uit oude Israëlieten en mediterrane bevolkingsgroepen, 30–50% uit latere Europese vermenging.
Geschiedenis:
Historisch faalt de theorie eveneens.
Na de vernietiging van Jeruzalem in 70 n.Chr. verspreidden Joden zich over het Romeinse Rijk. Tegen de vroege middeleeuwen waren Joden goed gevestigd in het Middellandse Zeegebied en Europa, eeuwen vóór het Khazaarse rijk bestond.
Hoewel historische bronnen bevestigen dat de Khazaarse elite zich tot het jodendom bekeerde en dat er mogelijk een kleine Joodse aanwezigheid was, is er geen bewijs voor massale bekeringen of grootschalige migratie naar Europa.
Taal:
Als Ashkenazische Joden Khazaarse of Centraal-Aziatische roots hadden, zouden Turkse sporen in hun taal zichtbaar zijn. Deze ontbreken. Het Jiddisch ontwikkelde zich uit het Middelhoogduits, gemengd met Hebreeuws en Slavische invloeden, wat Europese wortels bevestigt.
Deze Khazar-geschiedenis is voornamelijk afkomstig van Arabische, Byzantijnse,Russische en Hebreeuwse bronnen,met ondersteunend bewijs van Perzische, Syrische, Armeense,Georgische en Turkse oorsprong.Ik zal alleen ingaan op enkele van de belangrijkste bronnen.Khazarenrijk hield moslims tegen.
Er kan nauwelijks twijfel over bestaan dat zonder de Khazaren, die de gebieden ten noorden van de Kaukasus bewoonden, Byzantium, het bolwerk van de Europese beschaving in het oosten, door de Arabieren zou zijn overvleugeld. De geschiedenis van het christendom en de islam zou er dan heel anders hebben uitgezien dan we vandaag de dag kennen.Atil,de hoofdstad van de Khazaren, was een groot handelscentrum met een handelsroute die eindigde in Mainz.Van Polen,Hongarije Litouwen,Zuid Rusland,West Europa tot Verenigde staten leven de Khazaren voort deze Khazar Joods zijn er nog steeds.Aangezien Noordoost-Turkije de enige plaats ter wereld is waar de plaatsnamen Iskenaz, Eskenaz, Ashanaz en Ashkuz voorkomen,impliceert dit sterk dat het Jiddisch rond het eerste millennium werd opgericht in een tijd waarin Joodse handelaren goederen van Azië naar Europa verplaatsten.Dit werd gedaan door de taal Jiddisch te ontwikkelen, die zeer weinigen behalve Joden kunnen spreken of begrijpen.De Asjkenazische joden vormen tegenwoordig de meeste joden en hebben voorouders in Centraal-Azië en Oost-Europa Khazar Khaganate.Israël is opgericht door Europese Joden die Uit Khazaria kwamen in 1948 de Staat Israël gesticht.Rotschilds zijn de financierders ervan geweest zij ook Khazar Turken zijn.Rijk der Seltjoeken is opvolgende staat van Khazaria,Seltjoek Dukak’s Selcuk Bey zonen heten Michaël,Moses,Israël,Joseph.Seltjoeken Rijk zijn geïslamiseerd door arabieren,tot rond 960 waren ze van Joods religie.Dat er zoveel Joden in Europa zijn, kan op geen enkele andere manier verklaard worden.Toen de Khazar-Turken het jodendom accepteerden, was er feitelijk een verschrikkelijke toename van de joodse bevolking.19 Eeuwse Franse historicus Ernest Renan rijk in de Franse en Semitische geschiedenis schreef veel over het vroege christendomstelde de khazar-theorie voor:Khazaren theorie :Asjkenazische Joden stammen af van de Khazaren, aangezien de laatsten Khazaria verlieten en zich vestigden in het Reinland (West-Duitsland).
De Khazar Khagan Yosef ontving deze brief en twee versies van zijn antwoord zijn tot op de dag van vandaag bewaard gebleven: een korte en lange versie van zijn brief. Het is in het Hebreeuws geschreven en het is mogelijk dat hij het niet heeft geschreven; de kagan zelf, en een van zijn naaste medewerkers waren joden. Josef meldde dat zijn mensen uit de clan van Togarma komen. Togarma was de zoon van Jafet en de kleinzoon van Noach. Togarma had tien zonen, en een van hen heette Khazar. Van hem gingen de Khazaren.
In het begin, zo meldde Josef, waren de Khazaren klein in aantal,
“Ze voerden oorlog met volkeren die talrijker en sterker waren dan zij, maar met de hulp van God verdreven ze hen en bezetten het hele land… Daarna gingen generaties voorbij totdat er één koning onder hen verscheen, wiens naam Bulan was. Hij was een wijs en godvrezend man die met heel zijn hart op God vertrouwde. Hij elimineerde waarzeggers en afgodendienaars uit het land en zocht bescherming en bescherming bij God.
Na Bulan, die zich tot het jodendom bekeerde, somde koning Josef alle Khazar Khagans-Joden op, en ze hebben allemaal Joodse namen: Obadja, Hezkiyahu, Menashe, Chanoeka, Yitzhak, Zvulun, opnieuw Menashe, Nissim, Menahem, Benjamin, Aaron en eindelijk de auteur van de brief – Josef. Hij schreef over zijn land, dat daarin
“niemand hoort de stem van de onderdrukker, er is geen vijand en er zijn geen slechte ongelukken… Het land is vruchtbaar en vet, bestaat uit velden, wijngaarden en boomgaarden. Ze worden allemaal uit rivieren geïrrigeerd. We hebben veel verschillende fruitbomen. Met de hulp van de Almachtige leef ik vredig.”
Josef was de laatste heerser van de machtige Khazar Khaganate, en toen hij zijn brief naar het verre Spanje stuurde – niet later dan 961, wist hij nog niet dat de dagen van zijn koninkrijk al geteld waren.
Aan het einde van de achtste en het begin van de negende eeuw maakte de Khazar Khagan Ovadia het jodendom tot staatsgodsdienst. Dit had niet zomaar kunnen gebeuren: er moeten al voldoende joden in Khazaria zijn geweest, in de taal van vandaag – een soort “kritische massa” dicht bij het hof van de heerser, die de goedkeuring van zo’n beslissing.
Zelfs onder Bulan, die de eerste was die het jodendom accepteerde, verhuisden veel joden naar het oosten van Ciscaucasia, op de vlucht voor de vervolging van moslims. Onder Ovadia, zoals de Arabische historicus Masudi opmerkte,
“veel Joden trokken vanuit alle moslimsteden en uit Rum (Byzantium) naar de Khazaren, omdat de koning van Rum de Joden in zijn rijk vervolgde om hen tot het christendom te verleiden.”
Joden vestigden zich in hele wijken van de Khazar-steden, vooral op de Krim. Velen van hen vestigden zich ook in de hoofdstad van Khazaria – Itil. Kagan Josef schreef over die tijd: Obadja “corrigeerde het koninkrijk en versterkte het geloof volgens de wet en regel. Hij bouwde huizen van samenkomst en leerhuizen, en verzamelde een menigte wijze mannen van Israël, gaf hun veel zilver en goud, en zij legden hem de vierentwintig boeken van de Heilige Schrift, de Misjna, de Talmoed en de hele volgorde van gebeden.”
Deze hervorming van Ovadias verliep blijkbaar niet van een leien dakje. De Khazar-aristocratie in de afgelegen provincies kwam in opstand tegen de centrale regering. Ze had christenen en moslims aan haar zijde; de rebellen riepen de hulp in van de Magyaren van buiten de Wolga, en Ovadia huurde nomadische Guzes in. De Byzantijnse keizer en historicus Constantijn Porfirorodny schreef hierover:
“Toen ze zich van hun macht afscheidden en er een moorddadige oorlog uitbrak, kreeg de centrale regering de overhand en werden sommige rebellen gedood, terwijl anderen vluchtten.”
Maar hoewel de centrale regering won, is het mogelijk dat Obadiah zelf en zijn beide zonen zijn omgekomen in deze strijd: hoe moet anders het feit worden verklaard dat nadat Obadiah de macht niet aan zijn directe erfgenaam, maar aan zijn broer overging?
Het jodendom bleef de staatsgodsdienst en de joden leefden in vrede op het grondgebied van de Khazar Khaganate. Alle historici van die tijd merkten de religieuze tolerantie van de Khazar Joodse heersers op. Joden, christenen, moslims en heidenen leefden vreedzaam onder hun heerschappij. De Arabische geograaf Istakhri schreef in het Boek der Landen:
“De Khazaren zijn Mohammedanen, Christenen, Joden en heidenen; Joden zijn een minderheid, mohammedanen en christenen een meerderheid; de koning en zijn hovelingen zijn echter joden… Je kunt een persoon die niet tot de joodse religie behoort niet als kagan kiezen.”
De Arabische historicus Masudi schreef in het boek “Gouden pannen” dat in de hoofdstad van het Khazar-koninkrijk
“zeven rechters, twee voor moslims, twee voor de Khazaren, die oordelen volgens de wet van de Thora, twee voor de lokale christenen, die oordelen volgens de wet van het evangelie, en een van hen is voor de Slaven, Russen en andere heidenen, hij oordeelt volgens de heidense wet, dan is hij in de geest.”
En in het “Book of Climates” van de Arabische wetenschapper Mukaddasi wordt heel eenvoudig gezegd:
“Het land van de Khazaren ligt aan de andere kant van de Kaspische Zee, zeer uitgestrekt, maar droog en kaal. Er zijn veel schapen, honing en joden in.
Er waren pogingen om van het christendom de staatsgodsdienst van Khazaria te maken. Voor dit doel ging de beroemde Cyril, de maker van het Slavische schrift, er in 860 heen. Hij nam deel aan een geschil met een moslim en een jood, en hoewel in zijn leven staat dat hij het geschil won, veranderde de kagan nog steeds niet van religie, en Cyril keerde terug met niets.
“Onze ogen zijn gericht op de Heer, onze God, en op de wijzen van Israël, op de academie in Jeruzalem en op de academie in Babylon”,
– schreef Hagan Josef in zijn brief. Toen de Khazar Khagan hoorde dat de moslims in hun land de synagoge hadden vernietigd, gaf hij zelfs opdracht tot de vernietiging van de minaret van de belangrijkste moskee in Itil en de executie van de muezzins. Tegelijkertijd zei hij:
“Als ik echt niet bang was dat er in de landen van de islam geen enkele onverwoestbare synagoge zou zijn, zou ik zeker de moskee vernietigen.”
Na de adoptie van het jodendom ontwikkelde Khazaria de meest vijandige relaties met Byzantium. Eerst zette Byzantium de Alanen op tegen de Khazaren, dan de Pechenegs, dan de Kievse prins Svyatoslav, die de Khazaren versloeg.
Tegenwoordig verklaren historici de redenen voor de val van de Khazar Khaganate op verschillende manieren.. Sommigen geloven dat deze staat is verzwakt als gevolg van voortdurende oorlogen met zijn omringende vijanden.
Anderen beweren dat de adoptie van het jodendom door de Khazaren – een vreedzame religie – heeft bijgedragen aan een afname van de vechtlust van nomadische oorlogszuchtige stammen.
Er zijn tegenwoordig historici die dit verklaren door het feit dat de Joden, met hun religie, de Khazaren veranderden van een “natie van krijgers” in een “natie van kooplieden”.
De Russische kroniek schrijft hierover eenvoudig, zonder in te gaan op de redenen:
“In het jaar 6473 (965). Svyatoslav ging naar de Khazaren. Toen ze dit hoorden, gingen de Khazaren hen tegemoet, geleid door hun prins Kagan, en stemden ermee in om te vechten, en in de strijd versloeg Svyatoslav de Khazaren hun stad en namen de Witte Toren … ”
Met andere woorden, Svyatoslav nam de hoofdstad van de Khazars Itil, nam Semender aan de Kaspische Zee, nam de Khazar-stad Sarkel aan de Don – later bekend als Belaya Vezha – en keerde terug naar Kiev.
“De Russ hebben alles vernietigd en alles geplunderd dat toebehoorde aan het Khazar-volk”,
– schreef een Arabische historicus. Daarna, nog een aantal jaren op rij, plunderden de Guz-stammen het weerloze land vrijelijk.
De Khazaren keerden al snel terug naar hun verwoeste hoofdstad Itil, herstelden het, maar, zoals Arabische historici opmerken, er woonden al geen joden, maar moslims. Aan het einde van de tiende eeuw ging de zoon van Svyatoslav Vladimir opnieuw naar de Khazaren, nam bezit van het land en legde hen hulde op. En opnieuw werden de steden van Khazaria verwoest, de hoofdstad veranderde in ruïnes; alleen de Khazar-bezittingen op de Krim en aan de oevers van Zee van Azov. In 1016 vernietigden de Grieken en Slaven de laatste Khazar-versterkingen op de Krim en veroverden hun Khagan Georgy Tsulu, die al een christen was.
Sommige onderzoekers geloven nu dat het Khazar Khaganate aan het einde van de tiende eeuw niet volledig uiteenviel, maar als een onafhankelijke, kleine staat bleef bestaan tot de invasie van de Mongolen. Hoe dan ook, in de elfde eeuw worden de Khazaren nog steeds genoemd in de Russische kroniek, als deelnemers aan een samenzwering tegen prins Oleg Tmutarakansky, maar dit is de laatste vermelding van hen in Europese bronnen. En alleen in de beschrijvingen van Joodse reizigers van de daaropvolgende eeuwen werd het Krim-schiereiland nog lange tijd Khazaria genoemd. (Citaat van history.nfurman.com. Er is ook een gedrukte versie van het boek met deze essays, gepubliceerd in Israël in het Russisch).
Dat schrijft Felix Kandel.
En hier gaan we soepel van de Khazaren naar de Karaïeten op de Krim. Volgens de officiële publicaties van de Krim-Litouwse Karaïeten zijn zij de afstammelingen van de Khazaren die hun toevlucht zochten na hun nederlaag op de Krim. De Krim werd het laatste gebied waar de Khazar publieke administratie, en hier was de laatste Khazar Khagan.
Wat de Krim zelf schrijft Karaïeten over hun oorsprong en geschiedenis. Zie onze recensie
Mening van een Turkse reiziger uit de 17e eeuw. Chelebi over de Karaïeten;
Een moderne Israëlische kijk op de Karaïeten;
Moderne Oekraïense publicatie over het familienest van Karaïeten;
Moderne officiële publicaties van de Karaïten bevestigen niet het feit van de bekering van de Khazar Kagans tot het christendom en verwerpen elk verband met het jodendom en de joden. Bovendien benadrukken de Krim-Karaïeten hun verschil met de joden, zelfs in het dagelijks leven.
De laatste Karaïtische Gahan (Kagan) Shapshal in zijn reeds genoemde boek over de Karaïeten “Karaieten van de USSR in relatie tot etnisch. Karaïeten in dienst van de Krim-khans” schrijft dat “… onder de Karaïeten en Tataren het meest favoriete nationale gerecht een combinatie van lam met katyk (zure melk) is, terwijl gelovige joden het niet toestaan om vlees met melk in voedsel te mengen ” . Shapshal was een apologeet voor de doctrine van de Turkse oorsprong van de Karaïeten, die vandaag de dag officieel is voor het Karaïtische leiderschap.
Deze Khazar-geschiedenis is voornamelijk afkomstig van Arabische, Byzantijnse,Russische en Hebreeuwse bronnen,met ondersteunend bewijs van Perzische, Syrische, Armeense,Georgische en Turkse oorsprong.Ik zal alleen ingaan op enkele van de belangrijkste bronnen.Khazarenrijk hield moslims tegen.
Er kan nauwelijks twijfel over bestaan dat zonder de Khazaren, die de gebieden ten noorden van de Kaukasus bewoonden, Byzantium, het bolwerk van de Europese beschaving in het oosten, door de Arabieren zou zijn overvleugeld. De geschiedenis van het christendom en de islam zou er dan heel anders hebben uitgezien dan we vandaag de dag kennen.Atil,de hoofdstad van de Khazaren, was een groot handelscentrum met een handelsroute die eindigde in Mainz.Van Polen,Hongarije Litouwen,Zuid Rusland,West Europa tot Verenigde staten leven de Khazaren voort deze Khazar Joods zijn er nog steeds.Aangezien Noordoost-Turkije de enige plaats ter wereld is waar de plaatsnamen Iskenaz, Eskenaz, Ashanaz en Ashkuz voorkomen,impliceert dit sterk dat het Jiddisch rond het eerste millennium werd opgericht in een tijd waarin Joodse handelaren goederen van Azië naar Europa verplaatsten.Dit werd gedaan door de taal Jiddisch te ontwikkelen, die zeer weinigen behalve Joden kunnen spreken of begrijpen.De Asjkenazische joden vormen tegenwoordig de meeste joden en hebben voorouders in Centraal-Azië en Oost-Europa Khazar Khaganate.Israël is opgericht door Europese Joden die Uit Khazaria kwamen in 1948 de Staat Israël gesticht.Rotschilds zijn de financierders ervan geweest zij ook Khazar Turken zijn.Rijk der Seltjoeken is opvolgende staat van Khazaria,Seltjoek Dukak’s Selcuk Bey zonen heten Michaël,Moses,Israël,Joseph.Seltjoeken Rijk zijn geïslamiseerd door arabieren,tot rond 960 waren ze van Joods religie.Dat er zoveel Joden in Europa zijn, kan op geen enkele andere manier verklaard worden.Toen de Khazar-Turken het jodendom accepteerden, was er feitelijk een verschrikkelijke toename van de joodse bevolking.19 Eeuwse Franse historicus Ernest Renan rijk in de Franse en Semitische geschiedenis schreef veel over het vroege christendomstelde de khazar-theorie voor:Khazaren theorie :Asjkenazische Joden stammen af van de Khazaren, aangezien de laatsten Khazaria verlieten en zich vestigden in het Reinland (West-Duitsland).
De Khazar Khagan Yosef ontving deze brief en twee versies van zijn antwoord zijn tot op de dag van vandaag bewaard gebleven: een korte en lange versie van zijn brief. Het is in het Hebreeuws geschreven en het is mogelijk dat hij het niet heeft geschreven; de kagan zelf, en een van zijn naaste medewerkers waren joden. Josef meldde dat zijn mensen uit de clan van Togarma komen. Togarma was de zoon van Jafet en de kleinzoon van Noach. Togarma had tien zonen, en een van hen heette Khazar. Van hem gingen de Khazaren.
In het begin, zo meldde Josef, waren de Khazaren klein in aantal,
“Ze voerden oorlog met volkeren die talrijker en sterker waren dan zij, maar met de hulp van God verdreven ze hen en bezetten het hele land… Daarna gingen generaties voorbij totdat er één koning onder hen verscheen, wiens naam Bulan was. Hij was een wijs en godvrezend man die met heel zijn hart op God vertrouwde. Hij elimineerde waarzeggers en afgodendienaars uit het land en zocht bescherming en bescherming bij God.
Na Bulan, die zich tot het jodendom bekeerde, somde koning Josef alle Khazar Khagans-Joden op, en ze hebben allemaal Joodse namen: Obadja, Hezkiyahu, Menashe, Chanoeka, Yitzhak, Zvulun, opnieuw Menashe, Nissim, Menahem, Benjamin, Aaron en eindelijk de auteur van de brief – Josef. Hij schreef over zijn land, dat daarin
“niemand hoort de stem van de onderdrukker, er is geen vijand en er zijn geen slechte ongelukken… Het land is vruchtbaar en vet, bestaat uit velden, wijngaarden en boomgaarden. Ze worden allemaal uit rivieren geïrrigeerd. We hebben veel verschillende fruitbomen. Met de hulp van de Almachtige leef ik vredig.”
Josef was de laatste heerser van de machtige Khazar Khaganate, en toen hij zijn brief naar het verre Spanje stuurde – niet later dan 961, wist hij nog niet dat de dagen van zijn koninkrijk al geteld waren.
Aan het einde van de achtste en het begin van de negende eeuw maakte de Khazar Khagan Ovadia het jodendom tot staatsgodsdienst. Dit had niet zomaar kunnen gebeuren: er moeten al voldoende joden in Khazaria zijn geweest, in de taal van vandaag – een soort “kritische massa” dicht bij het hof van de heerser, die de goedkeuring van zo’n beslissing.
Zelfs onder Bulan, die de eerste was die het jodendom accepteerde, verhuisden veel joden naar het oosten van Ciscaucasia, op de vlucht voor de vervolging van moslims. Onder Ovadia, zoals de Arabische historicus Masudi opmerkte,
“veel Joden trokken vanuit alle moslimsteden en uit Rum (Byzantium) naar de Khazaren, omdat de koning van Rum de Joden in zijn rijk vervolgde om hen tot het christendom te verleiden.”
Joden vestigden zich in hele wijken van de Khazar-steden, vooral op de Krim. Velen van hen vestigden zich ook in de hoofdstad van Khazaria – Itil. Kagan Josef schreef over die tijd: Obadja “corrigeerde het koninkrijk en versterkte het geloof volgens de wet en regel. Hij bouwde huizen van samenkomst en leerhuizen, en verzamelde een menigte wijze mannen van Israël, gaf hun veel zilver en goud, en zij legden hem de vierentwintig boeken van de Heilige Schrift, de Misjna, de Talmoed en de hele volgorde van gebeden.”
Deze hervorming van Ovadias verliep blijkbaar niet van een leien dakje. De Khazar-aristocratie in de afgelegen provincies kwam in opstand tegen de centrale regering. Ze had christenen en moslims aan haar zijde; de rebellen riepen de hulp in van de Magyaren van buiten de Wolga, en Ovadia huurde nomadische Guzes in. De Byzantijnse keizer en historicus Constantijn Porfirorodny schreef hierover:
“Toen ze zich van hun macht afscheidden en er een moorddadige oorlog uitbrak, kreeg de centrale regering de overhand en werden sommige rebellen gedood, terwijl anderen vluchtten.”
Maar hoewel de centrale regering won, is het mogelijk dat Obadiah zelf en zijn beide zonen zijn omgekomen in deze strijd: hoe moet anders het feit worden verklaard dat nadat Obadiah de macht niet aan zijn directe erfgenaam, maar aan zijn broer overging?
Het jodendom bleef de staatsgodsdienst en de joden leefden in vrede op het grondgebied van de Khazar Khaganate. Alle historici van die tijd merkten de religieuze tolerantie van de Khazar Joodse heersers op. Joden, christenen, moslims en heidenen leefden vreedzaam onder hun heerschappij. De Arabische geograaf Istakhri schreef in het Boek der Landen:
“De Khazaren zijn Mohammedanen, Christenen, Joden en heidenen; Joden zijn een minderheid, mohammedanen en christenen een meerderheid; de koning en zijn hovelingen zijn echter joden… Je kunt een persoon die niet tot de joodse religie behoort niet als kagan kiezen.”
De Arabische historicus Masudi schreef in het boek “Gouden pannen” dat in de hoofdstad van het Khazar-koninkrijk
“zeven rechters, twee voor moslims, twee voor de Khazaren, die oordelen volgens de wet van de Thora, twee voor de lokale christenen, die oordelen volgens de wet van het evangelie, en een van hen is voor de Slaven, Russen en andere heidenen, hij oordeelt volgens de heidense wet, dan is hij in de geest.”
En in het “Book of Climates” van de Arabische wetenschapper Mukaddasi wordt heel eenvoudig gezegd:
“Het land van de Khazaren ligt aan de andere kant van de Kaspische Zee, zeer uitgestrekt, maar droog en kaal. Er zijn veel schapen, honing en joden in.
Er waren pogingen om van het christendom de staatsgodsdienst van Khazaria te maken. Voor dit doel ging de beroemde Cyril, de maker van het Slavische schrift, er in 860 heen. Hij nam deel aan een geschil met een moslim en een jood, en hoewel in zijn leven staat dat hij het geschil won, veranderde de kagan nog steeds niet van religie, en Cyril keerde terug met niets.
“Onze ogen zijn gericht op de Heer, onze God, en op de wijzen van Israël, op de academie in Jeruzalem en op de academie in Babylon”,
– schreef Hagan Josef in zijn brief. Toen de Khazar Khagan hoorde dat de moslims in hun land de synagoge hadden vernietigd, gaf hij zelfs opdracht tot de vernietiging van de minaret van de belangrijkste moskee in Itil en de executie van de muezzins. Tegelijkertijd zei hij:
“Als ik echt niet bang was dat er in de landen van de islam geen enkele onverwoestbare synagoge zou zijn, zou ik zeker de moskee vernietigen.”
Na de adoptie van het jodendom ontwikkelde Khazaria de meest vijandige relaties met Byzantium. Eerst zette Byzantium de Alanen op tegen de Khazaren, dan de Pechenegs, dan de Kievse prins Svyatoslav, die de Khazaren versloeg.
Tegenwoordig verklaren historici de redenen voor de val van de Khazar Khaganate op verschillende manieren.. Sommigen geloven dat deze staat is verzwakt als gevolg van voortdurende oorlogen met zijn omringende vijanden.
Anderen beweren dat de adoptie van het jodendom door de Khazaren – een vreedzame religie – heeft bijgedragen aan een afname van de vechtlust van nomadische oorlogszuchtige stammen.
Er zijn tegenwoordig historici die dit verklaren door het feit dat de Joden, met hun religie, de Khazaren veranderden van een “natie van krijgers” in een “natie van kooplieden”.
De Russische kroniek schrijft hierover eenvoudig, zonder in te gaan op de redenen:
“In het jaar 6473 (965). Svyatoslav ging naar de Khazaren. Toen ze dit hoorden, gingen de Khazaren hen tegemoet, geleid door hun prins Kagan, en stemden ermee in om te vechten, en in de strijd versloeg Svyatoslav de Khazaren hun stad en namen de Witte Toren … ”
Met andere woorden, Svyatoslav nam de hoofdstad van de Khazars Itil, nam Semender aan de Kaspische Zee, nam de Khazar-stad Sarkel aan de Don – later bekend als Belaya Vezha – en keerde terug naar Kiev.
“De Russ hebben alles vernietigd en alles geplunderd dat toebehoorde aan het Khazar-volk”,
– schreef een Arabische historicus. Daarna, nog een aantal jaren op rij, plunderden de Guz-stammen het weerloze land vrijelijk.
De Khazaren keerden al snel terug naar hun verwoeste hoofdstad Itil, herstelden het, maar, zoals Arabische historici opmerken, er woonden al geen joden, maar moslims. Aan het einde van de tiende eeuw ging de zoon van Svyatoslav Vladimir opnieuw naar de Khazaren, nam bezit van het land en legde hen hulde op. En opnieuw werden de steden van Khazaria verwoest, de hoofdstad veranderde in ruïnes; alleen de Khazar-bezittingen op de Krim en aan de oevers van Zee van Azov. In 1016 vernietigden de Grieken en Slaven de laatste Khazar-versterkingen op de Krim en veroverden hun Khagan Georgy Tsulu, die al een christen was.
Sommige onderzoekers geloven nu dat het Khazar Khaganate aan het einde van de tiende eeuw niet volledig uiteenviel, maar als een onafhankelijke, kleine staat bleef bestaan tot de invasie van de Mongolen. Hoe dan ook, in de elfde eeuw worden de Khazaren nog steeds genoemd in de Russische kroniek, als deelnemers aan een samenzwering tegen prins Oleg Tmutarakansky, maar dit is de laatste vermelding van hen in Europese bronnen. En alleen in de beschrijvingen van Joodse reizigers van de daaropvolgende eeuwen werd het Krim-schiereiland nog lange tijd Khazaria genoemd. (Citaat van history.nfurman.com. Er is ook een gedrukte versie van het boek met deze essays, gepubliceerd in Israël in het Russisch).
Dat schrijft Felix Kandel.
En hier gaan we soepel van de Khazaren naar de Karaïeten op de Krim. Volgens de officiële publicaties van de Krim-Litouwse Karaïeten zijn zij de afstammelingen van de Khazaren die hun toevlucht zochten na hun nederlaag op de Krim. De Krim werd het laatste gebied waar de Khazar publieke administratie, en hier was de laatste Khazar Khagan.