Arnold Karskens kan jiu jitsu, hij kan onbevreesd oog in oog met door THC-bedwelmde kindsoldaten staan in een Afrikaanse bananenrepubliek, slagvelden verslaan en daar ongeschonden uitkomen.

Maar wil hij eenmaal zijn eigen omroep bestieren die het PVV-geluid de wereld in brengt, dan wordt hij weggepest door een twitterend meisje.

Dat is kort samengevat de boodschap van de Roman waarin Karskens zijn kantoorloorlogstrauma van zich afschrijft, het verlies van zijn kindje ‘Ongehoord Nederland’: ‘Lekker Kontje, vals beschuldigd van Grensoverschrijdend Gedrag in de Omroepwereld.’ Een granaat richting het verkeerde doel.

Een vergaarbak apartelingen en solisten
Ben je pionier in een stroming die bij de heersende macht onder vuur ligt, en die niet institutioneel is ingebed, dan kamp je met een personeelsprobleem: Er is niet gauw een bak talent beschikbaar met relevante ervaring. Dat moest Pim Fortuyn al ervaren met zijn LPF, die een vergaarbak van opportunisten en solisten bevatte die al snel uiteen klapte.

Het is per definitie het probleem van ‘rechts’: een vergaarbak van solisten die enkel gelegenheidscoalities vormen, die ook even snel weer uiteen kunnen vallen.

De PVV moest het ontstane gat op rechts-populistisch vullen, met Geert Wilders als katvanger. Wie eenmaal in de PVV heeft gezeten, krijgt een smet op zijn naam en kan elders moeilijk nog aan de slag komen, zo hebben meerdere PVV’ers me verteld.  Stigmatisering door de systeemmedia is een krachtig afschrikmiddel, dat mensen met capaciteiten weerhoudt om aan te sluiten bij bewegingen waarmee ze belangrijke opvattingen wel delen.

Karskens hoopte blijkbaar dat hij dat kon doorbreken. Maar meteen bij het begin van zijn verslag, brengt hij de zoektocht naar geschikt personeel onder de aandacht. Er komt een bonte stoet op af van mensen die nauwelijks een degelijke journalistieke achtergrond bezitten.

Kreupele Pik, Sjonny en Stifflip
De namen van personen zijn gefingeerd tot de karaktereigenschappen die Karskens bij ze vindt opvallen. Zijn nemesis Raisa heet ‘Stifflip’, omdat Karskens wil benadrukken dat ze haar lippen opspoot, nepnagels en nephaarlokken zou hebben.

Bij aftrap van zijn ‘roman’/autobiografie schetst Karskens een beeld, dat zijn ON vooral gestoorden aantrekt met antisemitische complotvoorstellingen, geloof in buitenaardse wezens, en dat hij zijn best deed om dit bij de programmering tegen te houden.

In zijn beschrijving van Sjonny, herkennen we natuurlijk direct de latere verslaggever Jonathan Krispijn. Die begint er direct over dat zijn vader eigenlijk moslim was maar hij noemt hem ‘Jood’ en zijn moeder een neger, dus is hij een Joodse neger. Als alibi om vervolgens los te gaan. Krispijn ging dit najaar met donderend geraas weg bij ON, om als ongeleid projectiel krispijnpijnpunt nu de alternatieve fondsenmarkt te bestormen.

Niet nadat hij eerst nog overal Ongehoord Nederland, zijn oude werkgever van jaren, ondankbaar met modder volgooide. Ondergetekende kwam net bij ON voor opnames over Liever dood dan Slaaf, toen Krispijn met zijn vriendin naar de gevestigde media had gelekt over presentatrice Raisa.

Alsof Krispijn de omroep in zijn eigen ondergang wilde meeslepen. Terwijl ON al wekelijks door het Commissariaat van de Media wordt gepest met dreigbrieven, die hun einde aankondigen. Omdat de bazin van dat commissariaat van de PvdA is en de PVV haat.

Het ‘primaten’-proces
Raisa werd door het OM vervolgd vanwege haar ‘primaten’-vergelijking met donkergekleurde medemensen, die hier worden uitgenodigd door de bestuurlijke elite om ons land kapot te maken. Nadat zij met veel poeha haar vertrek had aangekondigd, en tonnen euro’s fondsen binnensleepte, zou ON nog de advocaatkosten hebben betaald.

Onbedoeld mogelijk, ademt ‘Lekker Kontje’ die zelfde sfeer van geestelijke onvolwassenheid die mensen kenmerkt zonder degelijke levensbeschouwelijke fundering.

Karskens wijdt enkele hoofdstukken aan een sfeerschets van seksuele promiscuïteit in omroepland, die overigens op iedere werkvloer speelt waar je vrouwen en mannen mengt in de bronstige leeftijd. Samen met leden van ‘De Nieuwe Partij, die we als FvD herkennen zouden ze zelfs een seks/partnerruilclub hebben bezocht.

Ging Karskens dan zelf mee, dat hij dit bezoek zo in detail kon beschrijven?

Heel omroepland bestaat uit een aaneenschakeling van bacchanalen en orgies gefinancierd door de belastingbetaler, zo leren we. Daarom zou je eerder pleiten voor een totale sanering, waarin de publieke omroep op 1 net terug wordt gebracht zonder reclame.

Raisa hééft geen lekker kontje, aldus Karskens
Maar Karskens schetst vooral een alibi voor zichzelf: binnen zo’n promiscue sfeer is de aan hem toegeschreven opmerking ‘Lekker Kontje’ het kleinst mogelijke bier. Hunniededenveelmeer! Zeker niet iets om hem weg te werken met een aan de openbaarheid gelekte oprotbrief van coupplegers, die hem een ‘schrikbewind’ toeschrijven en ‘grensoverschrijdend gedrag’.

En dat terwijl Raisa volgens Arnold helemaal geen lekker kontje heeft! Nu heb ik dat bij ON in de redactieruimte niet persoonlijk gecheckt, als groot liefhebber van vrouwenbillen. Maar dan, ik ben ook al ruim voorzien.

Wat leren we verder?

De ivoren toren van het Mediapark wordt bestierd door een linkse mevrouw die hij Magere Kip noemt, die het met waarheid en integriteit niet nauw neemt. Ze volgt de globalistische marsorders, en wie daarvan afwijkt is al gauw de sjaak.

Conclusie: Je snapt dat Karskens een kantoorloorlogstrauma van zich wilde schrijven. Maar voor zijn eigen eer had hij ‘Lekker Kontje’ beter kunnen laten. Hij had een sterker boek kunnen maken over de verdorvenheid van omroepland, waarin hij namen en rugnummers noemt: dat dit Sodom en Gomorra van leugen en bedrog geen cent belastinggeld waard is.

Nu struikel je over de onleesbare bijnamen, die een tweeledig doel lijken te dienen: voor zichzelf nog een gaatje laten voor terugkeer, en een kinderlijke neiging om terug te schelden.

Voor een oerman van het open vizier- een uitstervend ras- is de verwijfde omroepwereld geen arena om in te vechten. Dagelijks ontmoet je mensen die je het liefste een klap voor de bek zou geven, die ze meer dan dubbel en dwars verdienen.

Maar hij had dit slagveld wel op een waardiger manier kunnen verlaten dan met deze trap na. Onder hoofdredactie van Joost Niemöller proberen ze er immers toch wat van te maken, tegen de stroom in. It Koe Minder! Dus waarom dan juist je werkelijke vijanden in de kaart spelen.

Donatie bedrag:

€

Doneren