Wat er als ‘beste moment van 2025′ uit sprong was dit jaar de hoogvlakte van Mesa Lasithi in Griekenland, waar Afke en ondergetekende door een klassiek agrarisch natuurlandschap konden dwalen met vale gieren boven ons hoofd en in de stijgwinden hangende Eleonora’s valken.

Je bent een Bird Nerd of je bent het niet. Het gevoel dat bij dat landschap hoorde was werkelijk ultiem, dat je denkt ‘zolang er in Europa zulke mooie plekken zijn, komt het nog goed.’ Hier mocht ondergetekende Abraham zien, en dankzij jullie steunbetuiging als lezers en volgers die dag, konden we vervolgens een goed visrestaurant bezoeken: tot volgend jaar weer (morgen)

Waar is ondergetekende ultiem gelukkig? In een natuurlandschap dat je overweldigt, met liefst een lekkere eet- en drinktent op behapbare afstand. Voor een vrouw heeft Afke gelukkig ook niet een overdreven behoefte aan winkelen, dat je buiten zo’n shop wacht terwijl mannelijke lotgenoten naast je bij andere winkels je begripvol toegrijnzen.

Dus hier vind je elkaar dan.

Afke ging nog als Ophelia in de klaprozenzee liggen verdrinken. Vervolgens eet je dat degelijke Griekse voer, verse groenten met Feta, lamsvlees, op iedere hoek van een dorp zit een Taverna waar je chillen kunt.

Voor de Visserijnieuws maakte ondergetekende een reportage over de lokale visserijcultuur, die nu als IUU-fishing gestigmatiseerd wordt door ambtenarij.

Je zou dat ook ‘vrije visserij’ kunnen noemen. Hier werd ik VIJFTIG jaar, en dankzij jullie, de donateurs van Interessante Tijden mochten Afke en ik daar lekker vis eten in een goed visrestaurant: BEDANKT!

Naast al die kritische schrijverij over de Untergang der Niederlande, de vorming van een totalitaire heilstaat onder permanent crisisbestuur, de aftakeling van Nederland voor klimaatpolitiek, de vernietiging van onze visserij en de boeren door LVVN-ambtenarij, de epidemie van Waardeloze Mentaliteit.

…moet je altijd iets moois er naast open houden. We komen ook nog vele goede mensen tegen, en mensen die het goede voorbeeld geven in leven en werk.

De wereld is nog steeds mooi.

Daarom ging ondergetekende vanaf 2005 voortaan ook fotograferen, om complete reportages te kunnen maken. Vervolgens heb je met een camera altijd een alibi om er uit te gaan, op stap naar die mooie uithoeken waar je anders niet zou komen. Ben je eenmaal de 35 gepasseerd, dan moet je – alleen op stap- vervolgens zorgen dat je altijd een lief klein hondje bij je hebt.

Dat werd Trudy, mijn alibi om alleen buiten te zijn. Want een bebaarde man alleen met een camera, dat zou anders een verdacht gezicht zijn. En dan had ik ook niet die Friese vrouwen kunnen fotograferen voor mijn hoofdwerk ‘Liever dood dan Slaaf’. Die hadden dan de politie gebeld.

Maar met een ontwapenende christenhond aan je zijde, dan was er een opening, energie-overdracht en mocht je de sluiterknop indrukken van wildlife in de eigen natuurlijke omgeving…

Trudy ging vorig jaar hemelen, snif, maar Afke is er nog wel altijd bij, mits het mooi weer is, comfortabel, warm. Zij is van het Zuiden, ik van het Noorden, ik van ‘gáán en we zien wel’, zij wil alles van tevoren weten. Maar ergens vind je elkaar wel steeds weer, en zonder haar was ik niet half zo ver.

Naast een alibi om overal naartoe te mogen, een blog en een camera, je moet niet seculier willen zijn maar geloven in God. Dan kun je bidden, de Voorzienigheid er bij halen, de Eeuwigheid als perspectief in plaats van alleen je eigen bekrompen kijk op de werkelijkheid.

Dat leer je trouwens ook met fotografie. Je maakt pas de betere foto’s wanneer je weet wat je wilt (laten) zien. Tot die tijd knip je maar wat. Dat is ook het verschil tussen dwalen en op zoek gaan.

Ik heb nooit de ambitie gehad om vogels te fotograferen, of het moet zijn dat je ze in de context van de omgeving ziet. Sfeer is waar het mij om draait, iets van de Voorzieningheid vangen en een Verhaal. Maak je een foto van een vogel, dan staat hij er op. En dat is het dan, er zit geen vertelling in. Tenzij je ultieme actiefoto’s weet te maken van vliegende valken, zoals Nick Dunlop en Robert Palmer dat kunnen.

Dit jaar was ik precies 20 jaar zelfstandige zonder perspectief (ZZP’er), dus dat ik al twintig jaar geen baan heb, baas of dagelijks naar een kantoor hoef.

Daar hoort een kanttekening bij, dat ik mezelf als baas van mijn eigen firma al meerdere keren ontslagen heb wegens werkverzuim, de neiging tot procrastinating, vluchtgedrag, uitstelneigingen, dat je altijd het gemakkelijke werk het eerst doet, terwijl dat het minste oplevert, maar dat vind je leuker.

Sterker nog: dat bloggen, die meer dan 3400 blogs ZIJN procrastinationalisme. Het heeft me alsnog veel opgeleverd, culminerend in het hoofdwerk ‘Liever dood dan Slaaf‘, en dat werd mogelijk dankzij de donateurs van dit blog, de mensen die mijn werk waarderen. En natuurlijk boven alles Afke, die mij steunt op alle fronten, zodat we nu ook samen ons bier StrijdT verkopen, via onze webwinkel te bestellen www.lieverdooddanslaaf.com

Allemaal hartelijk dank, dat jullie bij me bleven en mijn leven mogelijk hielpen maken, zodat ik weer anderen inspireren en informeren mag. Tot 2026! (morgen)

Donatie bedrag:

€

Doneren