Stranded Assets zijn het idee van Al Gore dat bijvoorbeeld kolenmijnen en gasvelden waardeloos worden, wanneer klimaatbeleid wordt afgedwongen. Dat maakt ze tot investeringsrisico voor banken. Gesponsord door de Rothschild Foundation, werkte Ben Caldecott van de Oxford Sustainable Finance Group dat idee verder uit.

Op dit moment masseert de academische wereld ook de agrarische sector richting dat idee: alle veehouderijen zullen waardeloos worden door klimaatbeleid. En dus zullen leningen van banken aan die sectoren steeds duurder worden.

Het Centrum voor Landbouw en Milieu (Paul Behrens)- tevens werkzaam aan Oxford University- publiceerde daar zojuist nog over in Nature Food, het artikel ‘Stranded assets in European agriculture during food system transformations‘

10 procent meer plantaardig maakt 20 procent veehouders ‘stranded asset’
Hun overheid wil ons dwingen om vegetarisch te eten voor ‘het klimaat’. Dat is hun eiwittransitie. Die transitie zou dus veehouderijen tot risicovolle beleggging maken voor banken. En dat zou weer leiden tot een risico voor de stabiliteit van het financieel systeem. Dat is een ‘stranded asset’.

Daarover schrijft Behrens zojuist het volgende in Nature Food:

Dietary shifts, particularly reduced animal-sourced food (ASF) consumption in high-income countries, risk stranding substantial ASF-related assets.

Linking agricultural and economic data to global multi-regional input–output models, we show that ASF assets represent 78% of EU27 + UK fixed agricultural assets, with €158 billion linked to livestock and €100 billion to feed production.

We estimate that ASF reductions in EU27 + UK consumption of 9.5%, 60% and 100% could strand 18%, 50% and 77% of these assets, respectively.

Stikstofbeleid is ook het ‘stranden’ van assets
Natuurlijk, dat kan academisch wensdenken zijn. Die Eiwittransitie van ze slaat niet aan, kweekvleesbedrijven vallen om. Supermarkten moeten al die ‘vegetarische kipstukjes’ weggooien van het door Unilever overgekochte ‘De Vegetarische Slager’. Maar dat mag ter academie mensen niet weerhouden hier op door te drammen. Want wat Behrens en zijn Leidse collegae voorstellen, is het beleid dat Tjeerd de Groot van D66 al eerder inzette.

Halveer alvast de veestapel, zodat banken die daar nu nog leningen aan geven er straks door klimaatbeleid niet mee in de maag zitten. Als ‘stranded asset’:

Current depreciation rates suggest there is generally sufficient time to phase out assets, offering pathways to limit stranding. Policy- and climate-induced stranding risks are intertwined and should both be incorporated into financial modelling as overlapping transition pressures.

Given food producers’ high exposure to stranding risks cascade throughout supply chains, integrated policy support to repurpose or phase out ASF-related assets is essential to avoid delays in sustainable food system transformations.

Waartoe dient deze publicatie van de academieprostituee Paul Behrens uit Leiden? Hij bepaalt hier een POLITIEK DOELWIT voor klimaatbeleid. Hij heeft hier bepaald dat de veehouderij een financieel risico voor banken inhoudt, een ‘stranded asset’; En om dat risico voor banken te beperken, zou die veehouderij nu al vast zover mogelijk ingekrompen moeten worden. Dat doet hij op aangeven van Ben Caldecott, die hier afgelopen jaar al over publiceerde voor Nature Food.

Ben Caldecott staat op de payroll van de Rothschild Foundation, en hij ontwikkelde in het kasteel van Rothschild (Waddesdon) het idee van “stranded assets”.

We hebben de afgelopen jaren al gezien hoe ‘stranded assets’ werken in Nederland..

Je laat drie academieprostituees bij het RIVM een stikstofmodel fabriceren, Aerius. Daaraan koppel je een risicogetal van twee ecologen, Roland Bobbink en Han van Dobben, hun ‘kritische depositie waarden’. Die KDW is een risicogetal voor door anderhalve Wageningse paardekop gewenste plantjes die alleen van het allerschraalste milieu ter wereld houden.

Vervolgens zegt je stikstofmodel dat je op 10km van een Natura 2000 een ‘niet uit te sluiten’ risico bent voor door 2,5 Wageningse ‘deskundigen’ opgestelde ‘instandhoudingsdoelen.’

En zo is door die risicoprojectie op je boerenbedrijf dat bedrijf plots waardeloos geworden. Je mag niet meer doorboeren, en moet een ‘offer you can’t refuse’ van hun overheid aannemen. Je grond is dan in agrarisch opzicht een ‘stranded asset’ geworden, die plots minder waard is geworden. Je kunt die grond alleen nog verkopen voor een natuurbestemming. Morgen in mijn column voor De Andere Krant leg ik verder uit hoe banken zich indekken tegen milieubeleid, dat ze kosten daarvan op belastingbetalers en anderen af kunnen schuiven: natuurrisico heet dat.

Waardeer Interessante Tijden, je Studiecentrum voor Natuurlijke Historie:

Donatie bedrag:

€

Doneren