Rob Jetten en zijn Henri Bontenbal zetten vol in op aflossing van onze ‘Klimaatschuld.’ Volgens een IMF-studie zou die schuld aan ‘de planeet’ wel 81 procent van ons BBP bedragen voor 2035, en 35 duizend dollar per EU-ingezetene.

Klimaatschuld is een hoeveelheid ton CO2 die ‘de mensheid’ ongecompenseerd produceert, vermenigvuldigd met een theoretisch schadebedrag uit een computermodel, zodat plots een prijskaartje hangt aan een ton gebakken lucht.

Dit financieel schuldproduct werkt net als bij ieder schuld-gebaseerd financieel product, een obligatie. Dat is vervolgens het schadebedrag dat je als land ‘in het rood’ staat bij ‘De Planeet’ (een mentaal construct), waarna echt bestaande mensen zich helemaal groen moet betalen. Maar als iedereen een schuld heeft bij De Planeet, wie is de natuurlijk persoon die voor De Planeet alle geld vangt?

Compensatie, betalen voor Klimaatschuld
Voor het Internationaal Monetair Fonds (IMF) identificeerden drie gecorrumpeerde academieprostituees aan het subsidie-infuus- aka ‘wetenschappers’-  ‘Klimaatschuld’ als volgt:

Climate debt represents the sum of emission damages—that is, the cumulative negative effects of carbon dioxide emissions, whose costs are imposed on the globe without compensation.

Die laatste twee woorden zijn het belangrijkste. Want de compensatie-industrie maakt van die Klimaatschuld (negatief kapitaal) namelijk een verdienmodel, waarmee ze schuld omzetten in echt kapitaal, goederen en diensten. Denk aan certficeringsbureau DHV, dat net voor golfstaatje Abu Dhabi de certificering deed voor ondergrondse CO2-opslag.

Ze stuurden me er een persbericht over, en er zijn zelfs al ISO-normeringen opgesteld voor het in de grond spuiten van CO2, dus de opslag van andermans Klimaatschuld tegen betaling van echte Doekoe. Vanuit publiek oogpunt gezien is het volkomen absurd, om miljarden euro’s belastinggeld te spenderen om voor een oliemultinational CO2 in de grond te spuiten.

Maar stel de vraag ‘wie profiteert er wel’ en dan gaat een wereld open…

Drie betaalwijzen aan ‘De Planeet’
Met het Parijs Akkoord tekenden landen voor Nationally Determined Contributions (NDC’s), partjes ‘klimaatschuld’ die ze moeten aflossen via compensatie om binnen een twee graden doel te blijven. Dat gradendoel is gezet als grens, want anders kun je CO2 niet in geld omzetten.

Net als bij Bitcoin, de hoeveelheid deelnemers groeit terwijl de hoeveelheid Bitcoin gelijk blijft. Dus wordt een stukje bitcoin steeds duurder.Die compensatie kun je doen:

1. via CO2-opslag op aangekochte hectares, de ‘nature based solution’.
2.  door belastinggeld te pompen in projecten die op papier je CO2-schuld aflossen.
3. door met (CO2-) arme landen CO2-tonnen te ‘ruilen’ die lage emissies hebben ( = lage economische activiteit), artikel 6 van het Parijsakkoord maakt dat mogelijk

Nederland en de EU lossen stukjes papieren ‘klimaatschuld af door biljoenen euro’s belastiggeld te pompen in niet-renderende wisselvallige energiebronnen, die op papier CO2 tonnen uitsparen.

Daar is de Jetten-regering opnieuw kampioen in. Zo maak je van ‘klimaatschuld’ (negatief kapitaal) een economisch model gestut met publiek risicokapitaal. En daarmee houd je kunstmatig een economie van producten en diensten (echt kapitaal) aan de praat via een oligarchie, (publiek-private partnerschappen) die politieke doelen nastreeft.

‘Fair Share’, landen met minste staatsschuld meeste aflossen
Dus hoe bereken je dan de ‘klimaatschuld’? Door de hoeveelheid ongecompenseerde tonnen van een land of persoon te vermenigvuldigen met een theoretisch schadebedrag uit een model voor het jaar tjoempapa, bijvoorbeeld 2050. Wanneer de meesten van ons al dood of dement zijn, dus dat scheelt weer empirische verificatie.

Climate debt can be estimated based on actual and projected emissions and the social cost of carbon, which measures the economic damage per ton of CO2 emissions. We find climate debt to be extremely large—some $59 trillion over 1959–2018 (Chart 1)—and projected to increase by another $80 trillion during 2019–35.

Dus tegen 2035 zou er een ongecompenseerde ‘klimaatschuld’ openstaan aan ‘de Planeet’ van liefst 139 duizend miljard dollar. (trillion) Dat is een derde van de totale schuld in obligaties die alle landen ter wereld aan ‘de toekomst’ (global banking) hebben openstaan, 315 duizend miljard dollar.

Denk nu aan de staatsschuld van Nederland, die sinds de financiële crisis van 2008 ging schommelen tussen 500-600 miljard euro, tegen de helft van het BBP. Ze vervolgen:

The size of each country’s climate debt reflects both the size of its economy (which is positively correlated with emissions)

Laat dat even op je inwerken. Hoe slechter je economie, hoe ‘beter’ je voor ‘het klimaat’ bent, dus hoe minder klimaatschuld.

…and how intensively it uses fossil fuels (thus generating emissions) for every dollar of economic output. The composition of energy use (for example, heavy use of coal) has an impact as well. As of 2018, the largest contributors were the United States ($14 trillion), China ($10 trillion), and Russia ($5 trillion). 

Het recht op een pristien klimaat
Je moet academisch gestudeerd zijn om er de waarde van te zien. Dat ieder mens op aarde ‘recht’ zou hebben op gewoon kutweer, zoals we dat al sinds het ontstaan van Nederland kenden. Zij schrijven het:

It can be argued that each global citizen has an equal right to an environment unaffected by climate change. This implies that countries with high climate debt because of their high emissions should compensate countries that have caused less damage to the environment.

De oplettende lezer herkent hier optie DRIE in van zonet: klimaatherstelbetalingen. Dan betaalt Nederland bijvoorbeeld via ontwikkelingshulp in CO2-jas voor windturbines in Kenia. Dat doet de publieke ontwikkelingsbank FMO bijvoorbeeld. Eerder was daarvoor het CDM-mechanisme (clean development mechanism) in het leven geroepen onder het Kyotoverdrag. (COP3)

Volgens de IMF-academici in dit blog hebben Westerse landen zowel schuld aan het verleden als aan de toekomst.  Het toekomstige weer op de planeet maken ze tot financieel schuldproduct.​ Ze meten vervolgens de ‘Klimaatschuld’ af tegen de grootte van het BBP:

Climate debt is substantial relative to government debt; in G20 countries, it is about 81 percent of GDP, compared with average general government debt of 88 percent of GDP in 2020.

‘Wij willen meer Westers belastinggeld’
Kijk: hier leveren ze dus een financiële rechtvaardiging voor het besteden van liefst 81 procent van het BBP (in Neerlands geval zo’n 800-900 miljard euro) aan het betalen en compenseren van ‘klimaatschuld’ voor 2035… En dan komt de aap vanzelf uit de mouw. De beste manier om onze klimaatschuld af te lossen, is via afpersing door de overheid, de oneindige geldbron voor het grootkapitaal:

Government taxation and spending policies are potent tools for taming the growth of climate debt.

En

The US and Europe have embraced large-scale policies to subsidize clean energy to reduce climate debt, but this option is not open to developing economies given their lack of fiscal space. That said, both country groups should pay attention to the revenue side, in particular higher taxation of energy, with carbon taxes to reduce climate debt.

En natuurlijk meer klimaatbelasting richting ontwikkelingshulp, want het IMF heeft daar nog een potje voor waar wel wat geld bij kan, nu ook uit de ontwikkelende landen als China:

The IMF’s new Resilience and Sustainability Facility is extending concessional financing for climate transition and pandemic preparedness to developing economies. However, current climate finance has not yet reached the goal of $100 billion a year and is clearly inadequate in light of the huge climate debt of advanced economies.

Dus als iedereen een Klimaatschuld heeft, WIE is er dan de ontvanger van die schuldaflossing? De Wereldbank, het IMF, alle Bretton Woods instellingen die geld rondpompen in de wereld. En Global Banking, dat het rondpompen van belastinggeld nodig heeft om overeind te blijven, als publieke risicodekking voor private investeringen, waar de DHV’s van deze wereld weer op binnenlopen.

Met een oneindige duurzame bron van inkomsten als dekking: belasting. En dat is wat ‘duurzaamheid’ dus is: privaat gewin op publieke kosten, met een filantropisch excuus ingekleed.

• Waardeer mijn werk en onderzoek met een bijdrage klein of groot. Kan ik het verwerken tot een Engelstalig boek, dat dit jaar uitkomt om de zwendel voor eens en voor altijd te exposen. Dank voor wie Interessante Tijden al steunde.

Donatie bedrag:

€

Doneren