Hoe je nog meer Westers belastinggeld uit Westerse zakken klopt vanwege ‘schuld aan het verleden’ en ‘schuld aan toekomst
De laatste rechterlijke uitspraak, dat Nederlandse belastingbetalers moeten dokken voor het klimaat in Bonaire, helpt de winst van een internationaal netwerk van activisten voor klimaatherstelbetalingen. Daarvoor werd vanuit de VN het Green Climate Fund opgericht, dat in 2015 startte.
Nederlands klimaatgezant Maas Marinus Goote (D66) hielp dat fonds – onder beheer van de Wereldbank- oprichten (2009-2010, Kopenhagen, Cancun).
Clubs als ‘Debt for Climate’ en actievoerders voor ‘climate justice’ doen zich voor als ‘grassroots’ activisten, maar ze zijn onderdeel van het UNFCCC-klimaatnetwerk dat Westers belastinggeld werft voor dit fonds. Van dat fonds is het Huis van Oranje bestuurder via Jaime de Bourbon de Parme de ‘klimaatgezant’ van Nederland.
Fondsenwervende multinatonal Greenpeace viert winst
Lobby voor grotere geldstroom Westers belastinggeld
De zaken varen op regulering die topdown afkomstig is vanuit academia in het VN-netwerk. Daarna helpen ngo’s die regels en verdragen operationaliseren via jurisprudentie. De meest recente overwinning van de lobby voor klimaatherstelbetalingen was afgelopen maand in Nederland. Dit is hoe Joanna Setzer (Grantham Institute for Climate Change, London School of Economics, Environmental Law School) deze overwinning voor climate litigation (Urgenda!!!) viert:
Another ground-breaking ruling in climate litigation.
Yesterday, the Hague District Court ruled that the Netherlands’ climate policy is insufficient and unlawfully discriminates against residents of Bonaire, a Dutch Caribbean territory. The new government will have to adopt tougher greenhouse-gas reduction targets and develop a climate adaptation plan for the island.
Three initial thoughts on why this ruling matters beyond the Netherlands:
Setzer produceert ook papers voor de Europese Centrale Bank over ‘climate ligitation’ als risico voor investeerders
1. Equity is central
The court says national climate targets must represent an equitable share of the effort needed to stay within 1.5°C, taking into account capacity and historical responsibility. Crucially, targets must be assessed in relation to the remaining (and finite) global carbon budget.
If the Netherlands uses more than an equal per-capita share, it must justify why that is fair.2. Adaptation + discrimination = a new litigation pathway
Unequal climate protection for more vulnerable territories can amount to unlawful discrimination. This opens a powerful new pathway for climate litigation, especially in states with overseas territories or structurally exposed regions.
Het is dus racisme en discriminatie van ons, wanneer Nederlandersniet nog meer belastinggeld over maken.
De tussenstand van klimaatrechtzaken om een adaptatiepot te vullen
3. Courts as a legal backstop — without overstepping politics
This ruling is a direct domestic implementation of the KlimaSeniorinnen judgment and the ICJ Advisory Opinion. It pushes policy-makers to clarify ambition, quantify effort, and provide credible protection.
Kijk, in juli 2025, sprak de International Court of Justice in Den Haag uit dat Westerse belastingbetalers alle klimaatbeleid moeten financieren, omdat die ook het meest in welvaart leven en dus het meeste CO2 produceren.
Kijk kijk, ze zitten in het zelfde netwerk
Met die basis kunnen de Urgenda’s van deze wereld en Greenpeace vervolgens regeringen aanvallen
At the same time, the court carefully respects the separation of powers: it does not prescribe reduction percentages or concrete adaptation measures. Instead, it orders the State to achieve legally defined objectives, while leaving policy choices to the legislature and government.
Bottom line:
This case shifts climate litigation from “how ambitious are your targets?” to
“are they fair, transparent, and defensible in a world with a shrinking carbon budget?”Expect this logic to surface well beyond the Netherlands.
En wie wil vervolgens met Joanna Setzer dineren? Een phd van het GREEN CLIMATE FUND van de Wereld Bank, opgericht vanuit de VN om klimaatgeld naar ontwikkelingslanden te sluizen. Daar moet namelijk voor 2035 liefst 1,3 duizend miljard dollar in. En dat lukt dus niet zonder procederende ngo’s.
Het fonds dat met klimaatmiljarden gevuld moet
Schuld aan verleden inlossen
Volgens actiegroepen als Debt for Climate hebben Westerse landen dus een schuld aan het verleden die afgelost moet worden. Van dat soort ‘climate justice’ clubs bestaat een hele keur op het internet.
Countries suffering from the worst impacts of climate change have contributed very little to it, yet they are facing more expensive borrowing costs because of their climate vulnerabilities. They are left with almost no option but to borrow to finance climate mitigation and adaptation, and fund reconstruction and recovery after an extreme climate event.
En dus pleit ‘Debt for Climate’ met socialismevuistje voor de aflossing van schuld die ontwikkelingslanden hebben (via de Wereldbank en IMF) aan Westerse landen via CO2:
Our goal is to cancel the illegitimate financial debt of the Global South to stop exploitation and extractivism, enabling self-determined, just transitions.
Klimaatherstelbetalingen, een schuld aan het verleden EN aan de toekomst van Westerse landen
Het profileert zich als protest, maar vormt onderdeel van de zelfde 2030 Agenda van de Verenigde Naties, en ‘climate risk’ van de Centrale Banken. Zie ook het Climate Action Network.
A new discussion paper by Debt Justice and Climate Action Network International (2022) examines the intersection of the debt and climate crisis and offers recommendations.
The paper finds that without appropriate funding to help countries who have contributed the least to prepare and recover from the climate crisis, the burden of debt will significantly increase. Sub-Saharan African countries will need to take on an additional $1 trillion in debt in the next 10 years, a 50% increase in current debt levels as percentage of GDP.
D66 uiteraard…
Vermarkten publieke dekking ‘klimaatrisico’
Daar komt het ‘klimaatrisico’ naar boven, dat de financiële elite via Mark Carney in de ether bracht in zijn lezing ‘The Tragedy of the Horizon‘ in september 2015. Enkele maanden voor hij op COP21 in Parijs met Michael Bloomberg (een vriendje van de Rothschilds) de Taskforce on Climate Related Financial Disclosures lanceerde.
Het is het jaar dat Urgenda (24 juni 2025) de rechtszaak tegen de Nederlandse belastingbetaler won:
The Hague District Court has ruled today that the State must take more action to reduce the greenhouse gas emissions in the Netherlands. The State also has to ensure that the Dutch emissions in the year 2020 will be at least 25% lower than those in 1990. The Urgenda Foundation had requested the court for a ruling.
Current policy below the norm
The parties agree that the severity and scope of the climate problem make it necessary to take measures to reduce greenhouse gas emissions. Based on the State’s current policy, the Netherlands will achieve a reduction of 17% at most in 2020, which is below the norm of 25% to 40% for developed countries deemed necessary in climate science and international climate policy.
State must provide protection (lees: belastingbetalers moeten kromliggen voor klimaatclubs)
Het jaar voor die winst pleitte een Hague Institute for Global Justice met Wouter Veening (institute for environmental security) al voor een geldsluis naar klimaatkwetsbare eilanden onder de Evenaar.
Het Green Climate Fund raakt niet echt vol
Rechtszaken ngo’s als ‘klimaatrisico’
En wat zou OOK een klimaatrisico heten volgens Mark Carney? Climate Litigation, dus activistische ngo’s gefinancierd door ambtenarij en miljardairs. Met hun rechtszaken garanderen zij de toevloed van belastingmiljarden naar klimaatfondsen. Zoals naar het in Cancun (COP16, 2010) opgerichte Green Climate Fund.
De voorbereidingen voor dat fonds werden getroffen in Kopenhagen (COP15) door de Nederlandse klimaatdelegatie met Maas Goote (D66) als hoofdonderhandelaar voor de Nederlandse ambtenarij. Daar zou volgens de planning in 2010 liefst 100 miljard per jaar in moeten. In 2024 (jaarverslag) was dat nog maar een fractie van wat was voorgenomen:
Between 2020 and 2023, GCF has grown to a fund committing USD 13.4 billion of its own resources to a portfolio of 242 mitigation and adaptation projects in 129 developing countries, with an estimated total value of almost USD 52 billion.
De voorloper van de conferentie in Addis Abbeba in 2015
Honderd miljard per jaar nodig
Kijk maar hier bij deze UNFCCC workshop “Trillions Needed for Climate Finance‘ van juli 2012, van het Third World Network. Daar komt de magische 100 miljard dollar per jaar vandaan die nodig was, een veelvoud van wat is gestort (30 miljard):
In relation to adaptation, Montes said that the UNFCCC’s 2007 study suggested that global costs are in the order of $49 to $171 billion a year. Adaptation costs to developing countries were estimated to be in the order of $27 to $66 billion a year.
The World Bank’s adaptation cost estimates indicate a range of $75 to $100 billion per year. Within $102 billion annual adaptation cost based on a wetter weather scenario, the World Bank estimates that $29 billion are needed for East Asia and the Pacific, $23 billion for Latin America and the Caribbean, $19 billion for Sub-Saharan Africa, $17 billion for Europe and Central Asia, and $4 billion for the Middle East and North Africa.
According to Montes, another study by a team of scientists (Martin Parry et al. 2009) found that the UNFCCC seriously underestimated the adaptation financing required.
In 2023 kwam in dat GCF maar 3,4 miljard dollar extra geld er bij. Terwijl er 100 miljard bij zou moeten voor ‘klimaatadaptatie’ van Afrikaantjes. Volgens deze opgave van de Wereldbank zou er in totaal 27,6 miljard dollar in het GCF gedoneerd zijn door landen, de UK voorop
Climate Justice, Westers belastinggeld naar GCF-fonds onder beheer Wereldbank
Deze NGO’s, Climate Action Network cs zijn ordinaire fondsenwervers voor Westers belastinggeld. Subsidie als veilige haven voor beleggingen in ontwikkelingsprojecten. En daarvoor gaan ze nu dus naar de rechtbank, als onderdeel van het zelfde VN-systeem.
Een ander woord voor die klimaatherstelbetalingen is ‘Klimaatrechtvaardigheid’, Climate Justice. Wat moet dat dus afdwingen? Meer geld in het Green Climate Fund (gevestigd in Zuid Korea), waarvoor de Wereldbank optreedt als commissaris.
- Waardeer het onderzoek van Interessante Tijden, je Studiecentrum voor Natuurlijke Historie. Omdat je hier het nieuws krijgt dat je nog niet wist of zo had gezien