Windcat in haven IJmuiden, stoken gezamenlijk al 400 kuub gasolie per week op voor onderhoud ‘Hollandse Kust’/Crosswind
Hoe inefficiënter en omslachtiger je energie opwekt, hoe meer subsidie je van de overheid krijgt. Dat is de boodschap van PBL/TNO voor ‘basisbedragen SDE++ 2026 van Sander Lensink en Emma Eggink, voor de volgende klimaat-subsidieronde van 8 miljard euro voor september dit jaar.
Klimaatambtenarij van RVO heeft liefst 400 euro belastinggeld per ton gebakken lucht over als maximum subsidie bedrag. Dat is vier tot vijf maal de ‘adviesprijs’ van 100 dollar per ton CO2 (‘social cost of carbon’) die de Wereldbank geeft voor 2030 op gezag van klimaateconomen Nicholas Stern en Josef Stiglitz.
Die subsidie om een ton CO2 te vermijden komt ten gunste van multinationals en banken, die kosten van klimaatbeleid afwentelen op het collectief. Dat betalen voor bonusbankiers & CEO’s heet ‘socialiseren van de onkosten’, net als in 2008 toen Jan Publiek hun banken redde. Maar nu als permanent economisch model.
Wanneer geld geen rol speelt omdat je de bevolking ongeremd kunt afpersen
Hoe slechter je werkt, hoe meer je verdient = duurzaamheid
‘Duurzame’ energie is vergelijkbaar met het paradigma van de lamlendige timmerman. Stel dat je een timmerman inhuurt, die een zoldering van een slaapkamer moet betimmeren. Hoe vaker deze pauze neemt voor een sjekkie roken, en hoe trager deze werkt, hoe meer uren deze nodig heeft om dat klere-plafond te betimmeren.
Hoe onhandiger deze is, hoe meer uren het hem kost om planken op maat te zagen. Dagen, nee weken kost het ‘m om dat plafond af te krijgen.
Curtailment: ook subsidie om GEEN ongevraagde stroom te leveren
Op een gegeven moment stuurt hij je een factuur. Hij heeft er weken over gedaan, over werk dat een vlotte getalenteerde timmerman in een ochtend doet. Maar de ‘duurzame’ (lamlendige inefficiente) timmerman stuurt een hogere rekening, omdat hij meer uren maakte en die uren declareert hij.
Dus je bent het dubbele kwijt aan een slechte timmerman ten opzichte van een goede.
Kortom: hoe slechter je werkt, hoe meer je verdient in de duurzame transitie-economie. Nog iets anders: wind en zon – oftewel wisselvallige levering- kent nu al grote periodes van overschotten. Dus dan moeten de installaties afgeschakeld worden. (curtailment) De onkosten voor dat afschakelen (tegen onbalans op het net) verrekent het PBL in de subsidieprijs.
Dus je moet de lamlendige timmerman ook betalen om NIET te werken, omdat hij anders een muur uit je huis zou slopen. Dat is ‘duurzaam’. Maar goed, op een gegeven moment denk je: die lamlendige timmerman heeft ook kinderen. Je wilt ‘m matsen. Je spreekt een maximumbedrag af dat hij mag verdienen.
Energie uit lucht, daar besteedt hun overheid 400 euro per ton Co2 maximaal aan
Subsidie-Intensiteit
De Analogie van de Lamlendige Timmerman weerspiegelt de logica van het ‘duurzame’ energiebeleid van RVO-ambtenarij. Afgelopen jaar september gaf RVO-ambtenarij nog weer eens een half miljard euro SDE++subsidie voor RWE en Total om een ‘groene’ waterstoffabriek te bouwen in de Eemshaven. Dus zuivere staatssteun aan multinationals.
Die gaat dan met ingekochte groene stroomcertificaten uit een windpark op zee de grijze stroom groenwassen waarmee ze water in waterstof en zuurstof gaan ontleden.
Ik denk dat 95 procent van politici en 99 procent van regulier journaille nog niet eens dit weet: NEE, zo’n elektrolyser draait niet op windstroom. Die draait op grijze stroom van het net. Net als die ‘groene’ waterstof die Shell met subsidie bouwde op Maasvlakte 2.
Elektrolysers draaien alleen op stabiel geleverde grijze stroom
Ze maken die waterstof ‘groen’ door groene stroomcertificaten (kWh’s opgewekte energie) van een windpark in te kopen. Dus je gaat eerst inefficient met wind op zee stroom opwekken. Vervolgens ga je dat met een rendementsverlies van een factor 4-5 omzetten in waterstof.
En dan kom je dus op de volgende tabel uit het PBL/TNO-rapport. Dan kom je wegens bewezen inefficientie op 30 cent per kWh subsidie uit. Terwijl je bij wind op land voor 6-7 cent toe kunt, met (bij voldoende wind boven 8 meter per seconde) een prijs per vermeden ton CO2 van 50 euro.
Bij normale brandstoffen (je vervangt bv steenkool voor gas en halveert de CO2) en kernenergie kun je zonder subsidie. Maar die mag je niet meewegen omdat politiek is bepaald dat efficient opgewekte energie geen ‘duurzame’ energie is.
Om het niet te gortig te maken, bepaalde ambtenarij een maximumbedrag dat ze over hebben voor een ton CO2: 400 euro. Dat is vijf maal de prijs van CO2 op de ETS-emissiehandelmarkt en meer dan 4 maal de prijs van CO2 (social cost of carbon) berekend door de toonaangevende economen op dat gebied, Stern en Stiglitz.
De Social Cost of Carbon volgens de leidende experts op dat gebied is dik tien maal lager, en vier maal lager dan de maximale CO2-prijs die RVO betaalt (400 euro per ton CO2)
Conclusie: duurzame energie moet geldstroom opwekken
Duurzame energie = energie waar vijftien jaar lang belastinggeld bij moet om het tot rendabel ‘groen’ beleggingsproduct voor banken en multinationals te maken. Ironie: bij waterstof staat ook nog eens een CO2-emissiefactor per kWh opgegeven van 0,22 kg per kWh. Dus de duurste manier om van CO2 af te komen geeft ook nog eens extra CO2-uitstoot.
Kijk nu voorbij de intenties (*planeetje redden) naar de consequenties, de uitkomsten.
De enige consequente uitkomst van dit ’transitie’-systeem is een continue publieke geldstroom. Dus is die geldstroom het doel van dit ’transitie’-systeem. Het doel van ‘verduurzaming’ is niet de energie, maar de continue publieke geldstroom die het opwekt voor banken en multinationals, nadat in 2008 het financieel stelsel knapte.
Windturbines wekken geen bruikbare efficiënte elektriciteit op maar publieke geldstroom. Mark Rutte zei het in 2011 al. Hij wist wat hij zei.
- Waardeer Interessante Tijden, het Studiecentrum voor Natuurlijke Historie met een bijdrage klein of groot