Bron, Wereldbank. Europa, het Co2-wingewest van de wereld, terwijl VS zijn vrijgesteld
Het grootste deel van de Verenigde Staten is vrijgesteld van CO2-belasting, tenzij je in een ‘progressieve’ staat woont als Californië.
Tegelijk domineren de Amerikanen in het academisch voorschrijven van de hoogste CO2-belastingen van wel 800 dollar per ton. Dat laat een overzichtsstudie zien van de Nederlandse milieu-econoom Richard Tol. (2025)
Twee bladen spannen de kroon, Environmental Research Letters en Climatic Change in het voorschrijven van de hoogste milieubelastingen.
Literatuur voor vandaag
Aanbevolen CO2-belasting door economen stijgt
CO2-belasting is een Amerikaanse uitvinding die al ouder is dan de Klimapocalypse zelf. William Nordhaus publiceerde in 1975 voor het IIASA een eerste studie over CO2-beprijzing. Het toekennen van een koolstofbelasting zou moeten helpen om te investeren in andere energiebronnen dan koolwaterstoffen.
Hij rekende voor wat de ‘schaduwprijs’ was van CO2, vanwege het opwarmende effect op het klimaat. In 2017 kreeg Nordhaus daarvoor de Nobelprijs voor de economie toegekend. Zijn ‘schade’-schattingen voor een tonnetje CO2 zitten aan de lage kant. De Obama-regering hanteerde mede op basis van zijn werk een CO2-prijs van ongeveer 50 dollar in 2010.
De Wereldbank ging daar in 2017 boven zitten met een prijs van 100 dollar per ton in 2030.
Richting de 800 dollar per ton
De huidige prijs van CO2 in de ETS emissiehandel in Europa zit nu op ongeveer 70 euro per ton. De laatste jaren gaan klimaat-econometristen daar steeds hoger boven zitten. Zoals Frances Moore in de PNAS in een overzichtsstudie uit 2022.
Die komt op bijna 800 dollar per ton CO2. Geheel ’toevallig’ is dat ook de CO2-adviesprijs die het Klimaatverbond heeft aanbevolen aan het Utrechtse provinciebestuur. Wie dat bedrag wat te gortig vindt als CO2-belasting kan bij Kevin Rennert in Nature (2022) aan zijn trekken komen. Die gaat voor 185 dollar CO2-belasting per ton.
De trend bestaat dus in de literatuur om tegen elkaar op te bieden. Een iets ander model met andere aannames, en hup: CO2 blijkt nog duurder te zijn.
Kevin Rennert komt op 185 dollar per ton
Bij 2,5 graden opwarming verlies je 2 procent inkomen
De laatste tien jaar schoten de schattingen van benodigde CO2-belasting door het plafond, zo laat Richard Tol zien in een meta-analyse van alle publicaties over dit onderwerp van afgelopen decennia. Hij schrijft, dat de toegerekende schade aan 2,5 graden opwarming in afgelopen twintig jaar is verdubbeld in de rekenmodellen van economen:
The social cost of carbon increases with the assumed severity of climate change. If the impact of 2.5℃ warming is 1% of GDP worse, the social cost of carbon increases by $20/tC.
This too partly explains the upward trend. Figure 7 shows that before 2012, studies on average assumed that 2.5℃ warming would reduce human welfare by the equivalent of losing 1.1% of income; after that, this was revised to 2.1%.
Let op, die herziening kan dus niets te maken hebben met empirisch onderzoek, een toetsing in het ‘eggie’. Er is slechts aan wat modelknoppen gedraaid, en plots zag klimaatverandering er schadelijker uit. Terwijl je energiekosten al verdrievoudigden door KLIMAATBELEID. De sociale kosten van klimaatbeleid zijn in het hier en nu al aanmerkelijk hoger.
The two breaks in Figure 7, in 2000 and 2012, do not coincide with an identifiable event, such as the publication of DICE (1992), IPCC AR2 (1996), the Stern Review (2006), or the first federal social cost of carbon (2010).
Bron, Richard Tol (2025) Veruit de meeste studies die CO2 belasting voorschrijven komen uit de VS en UK
Amerika domineert het CO2-belastingwereldje
Niet alleen komen de publicaties met de hoogste schattingen uit Amerika en de UK. Meer dan de helft van alle publicaties over CO2-belasting (social cost of carbon) is uit Amerika afkomstig.
Almost half of all papers originate in the United States, about a fifth in the UK. Nineteen other countries contributed to this literature. There are few papers from Asia and no papers from Latin America or Africa. This reduces the political legitimacy of estimates of the social cost of carbon.
Het economenwereldje dat andere mensen wil doodbelasten uit naam van CO2 is maar klein, het loopt in de honderden. Het kleinste clubje is de groep die zo weinig mogelijk CO2-belasting voorschrijft:
There are seven such networks, connecting 160 out of 332 authors. The largest network has 116 members, including the top 5 in Figure 5. There are significant differences between networks.
The smallest one, Peck and Teisberg, reports an average social cost of carbon of $32/tC, significantly smaller than any of the other networks. The results for the Budolfson and Newbold networks are statistically indistinguishable. The largest network, Nordhaus’, is in the middle with $156/tC.
VS schrijft anderen CO2-belastin voor maar is zelf vrijgesteld
Meningsverandering analisten veroorzaakt opwaartse trend
Tol concludeert uiteindelijk dat er niet nieuwe ontdekkingen in de natuur zijn die de CO2-prijs doen stijgen in de literatuur. Het zijn vooral de persoonlijke opvattingen van onderzoekers die de prijs laten stijgen:
I update and extend the meta-analysis of the social cost of climate change.5 I confirm that the uncertainty about the social cost of carbon is large and right-skewed. The overall mean estimate is $207/tC ($759/tCO2).
Estimates have trended upward over time, primarily because of a shift in the ethical positions of the analysts.
Rothschild wil een CO2-beprijzing, zo stelt ze met een SDG-speldje op
Laat die constatering even op je inwerken, en stel je dan de vraag: is econometrie wel echte wetenschap? Het voorschrijven van hoge Co2-belasting is dus vooral een Amerikaanse aangelegenheid, Wallstreet/Rockefeller, gevolgd door The City of Londen/Rotschild met hun London School of Economics (Grantham institute) en Nicholas Stern.
The social cost of carbon is higher if the impact of climate change is worse or if the discount rate is lower.
The extension of the meta-database reveals that the literature on the social cost of carbon is dominated by a few networks of co-authors, who are predominantly based in Europe and North America.
Hoe meer je reist en consumeert hoe hoger de Co2-belasting, aldus Rothschild
Dat is natuurlijk niet verwonderlijk. Het was de Britse overheid (HMS Treasury) die de klimaatkostenstudie van Nicholas Stern lanceerde en financierde in 2006. Dat was het jaar dat Al Gore zijn film uitkwam, ‘An Inconvenient Truth’, twee jaar nadat Gore zijn private equity firma Generation Investment Management had opgericht.
Dus een geldhandeltje in groene klimaatspeeltjes.
Die academici worden betaald om aan een financieel product- ‘het klimaat’, klimaatschuld- een geleerde autoriteit te geven, dus ‘vertrouwen’ in het product. Geef wetenschappers een zak subsidie en ze roepen wat je wilt.
Mensen als Richard Tol zijn in dat wereldje een beetje de ‘enfant terrible’, die niet zomaar meegaan met de goegemeente. Maar de goegemeente doet wat ze wordt opgedragen: geef ons concept sociale autoriteit.
CO2 is een financieel product geworden dat je kunt verhandelen per 1 maart (emissie reductie eenheden)
Het concept ‘social cost of carbon’ (CO2-belasting) komt vanuit de regeringen en daarmee de grote geldjongens en meisjes van The City en Wallstreet. Want daarvan zijn onze overheden de slaaf. Zie maar hoe Rothschild bij Michael Bloomberg’s New Economy Forum ‘progressieve’ CO2-beprijzing aanbeveelt (2021), met een SDG-speldje op de borst.
De Amerikanen vinden het intussen prima wanneer wij ons dood belasten voor ‘het klimaat’, en onze energiekosten doen exploderen. Dat maakt ons alleen maar afhankelijker van hun schaliegas. Zij maken zich niet langer druk om climate change, en werpen zich als vanouds weer op Regime Change.
- Waardeer de voortgang van ons onderzoek naar ‘het klimaat’ als bankiersproduct met een bijdrage klein of groot: