Een nieuw persbericht van het Duitse Umwelt Bundes Amt (UBA) stelt dat de Duitser met zijn CO2 emissies de wereld voor 647 miljard euro aan klimaatleed aandoet, de ‘Globale Schaden durch Deutsche Treibhausgasemissionen‘: of ze even willen dokken…Want “Klimaschutz zahlt sich aus in jede aussgespahrte Tonne.”

Het ‘groene’ Morgenthauplan voor Duitsland (Net Zero) krijgt zo een prijs voor klimaatherstelbetalingen, waarin een ton hete lucht, CO2 minstens 345 euro mag kosten. Nederland hanteert via PBL/TNO al een prijs van 400 euro.

Dat komt omdat de Duitsers het alarmistische GIVE-model gebruiken. Dat is een gift van Amerikaanse klimaateconomen om je eigen bevolking nu te brandschatten vanwege gemodelleerde schade die misschien over een eeuw zou kunnen plaatsvinden.

“Heutige und künftige Generationen ernst nehmen”
Zonder de klimaatzwendel was Duitsland misschien wel de sterkste economie ter wereld geweest. Maar dankzij de uit Amerika geïmporteerde klimaatzwendel en modellen van Amerikaanse klimaateconomen, met een door Amerikanen bedacht emissiehandelsysteem ETS, straffen de Duitsers zichzelf nu voor het klimaatleed dat zij de wereld aandoen.

Niet alleen mensen die nu leven, hebben het mensenrecht om de Duitsers te haten. Ook de toekomstige generaties- dus nog niet geborenen- hebben het recht om die Duitsers te vragen om herstelbetalingen. We citeren de UBA

Diese Werte basieren auf den Klimaschadenskostensätzen aus dem neu vorliegenden „Handbuch Umweltkosten – Methodenkonvention 4.0“ des Umweltbundesamtes (UBA) sowie vorläufigen Daten zu den deutschen Treibhausgasemissionen im Jahr 2024.

UBA-Präsident Dirk Messner: „Die Berechnungen nach dem neuen Handbuch zeigen, welche enormen Schäden unsere Emissionen bei uns und weltweit verursachen. Wenn wir die Schäden für heutige und künftige Generationen ernst nehmen, müssen wir Klimaschutz als zentrale wirtschaftliche und soziale Vorsorge begreifen.

Jede eingesparte Tonne Treibhausgase reduziert reale Schäden: an Gesundheit, Wohlstand, Infrastruktur und wirtschaftlicher Leistungsfähigkeit.

Kun je geen Duits? (….) Ga kijken hoe de scheidingsperikelen van Jan Smit in Volendam verlopen, doei.

Greenhousegas Impact Value Estimator (GIVE)
Waar halen de Duitsers met hun Handbuch die schade vandaan? Bij de klimaateconomie, een discipline die door de Amerikanen sinds 1975 is ontwikkeld, via het Sovjet-Amerikaanse IIASA-instituut in het Oostenrijkse Laxenburg. Je ziet in hun Handboek dat ze winkelen bij Kevin Rennert in Nature in 2022.

Die ontwikkelde zijn eigen zwarte doos om de toekomst van zowel ‘het weer’ als de economie te voorspellen over honderd jaar:

• GIVE, Greenhousegas Impact Value Estimator

Schattingen om anderen te brandschatten, dat is GIVE. En het is dat meer alarmistische model dat de Duitsers gebruiken (blz 14 Handbuch). Klimaateconomen ontwikkelden voor het kwantificeren van de bereidheid in het nu om te betalen voor toekomstige schade een parameter, de pure rate of time preference.

Dat is de mate waarin je bereid bent de verre toekomst economisch lager te waarderen. Het is dus een kwantificering van de eigen Deugneuzigheid.  Daarin is klimaateconoom William Nordhaus- waarop de Amerikaanse regering steeds leunde- als het ware de ‘bad boy’, wie dan leeft, die dan zorgt.

Die wil de waarde van de toekomst met drie procent afwaarderen, en zijn totale ‘discount rate’ is vervolgens 4-5%. Dan wil je voor een tonnetje CO2 (voordelige betrouwbare energie) nog 50 dollar ‘schade’ vergoeden.

Rennert waardeert de toekomst af met 0-1 procent. Die is de Deugneus. En dus komt hij veel hoger uit.

Hoezeer deugen wij als economen = 0 % δ
De formule om theoretische schadeschatting in het jaar 2126 af te waarderen (discount rate) werkt aldus, volgens de Ramsey-formule naar Frank Ramsey (1928):

Discount rate (ρ) = δ + η × g Daarin is:

δ = pure rate of time preference
η = elasticiteit van het marginale nut: hoe snel slijt de welvaart, net als wanneer je een nieuwe wasmachine koopt of auto, afschrijving
g = verwachte economische groei per persoon

De social discount rate is dus de totale korting die je geeft op berekende schadeschattingen, die CO2 zou aanrichten in het jaar tjoempapa wanneer niemand die aannames ooit nog kan controleren. Dus in het jaar 2100, of 2126.Wanneer (2126, 2150, 2300) is ook irrelevant, het betekent “ooit in ergensland.”

Dat bereken je op basis van de afwaardering van welvaart, de verwachte economische groei, kortom ‘anybody’s guess’ maar dan met een academische titel er voor.

Omdat ik nu zo’n formule uit een economische paper plukte, denken sommigen nu “zo zo, die Rypke”. Kom op zeg, iedereen heeft nu toch Google en AI? Die overwaardering van getallen en formules door Westerlingen, daarvan maken economen dus ook gebruik. Dat je geïmponeerd raakt van iets dat bij logisch redeneren eigenlijk niks voorstelt, gebakken lucht is.

Het is niets meer dan wat statistisch gegoochel, net als klimaatwetenschap, en net als de meeste ecologie. Je kunt met AI een tabelletje maken, en dan zie je wat die ingewikkelde goochelarij nu uiteindelijk voor invloed heeft op de berekende CO2-prijs:

Wie betaalt, die bepaalt
Rennert is de deugkneus. Die wil eventuele schade in een computermodel in het jaar 2126 even hoog waarderen als nu. Alsof die schade nu in het echt wordt aangericht. Dan hanteer je een pure time preference van 0-1%. Dat deed Nicholas Stern ook al. Dus die kwam in 2007 op 85 dollar per ton CO2, terwijl Nordhaus bij de helft was blijven steken.

Dankzij zijn keuze om niet de deugneus uit te hangen (pure rate of time preference 3%)

Maar Rennert voegt bij lage pure rate of time preference, een temperatuurschatting dus een veel hogere kans dat de wereld tot kookpunt opwarmt. Ging Stern uit van een strakke 3-gradenschatting. (probabiliteitsverdeling geconcentreerd rond 3 graden, puntig parabooltje)

Rennert houdt meer rekening met een wereld die door verdubbelde CO2 wel 4-5 graden kan opwarmen. (hij houdt rekening met een ’tail’, dus een parabooltje dat uitzwenkt naar het warme ‘rechts’)

En plots kost CO2 dan geen 85 dollar meer per ton maar 185 dollar. Door iets aan je aannames in een model te draaien. En door te willen laten zien dat je heeeeeeeel erg deugt als econoom. Dat je bereid bent- in je warme faculteit, de wereld rondvliegend voor economische conferenties- om andere mensen meer te laten betalen…

…voor mensen die nog niet bestaan. (“Future Generations”)

Via de persoonlijke keuze voor een pure rate of time preference die zo laag mogelijk is. Nu zie je dus, dat al die modellen niets meer zijn dan academische oefeningen. Je hoeft slechts twee vragen te stellen om vervolgens het juiste antwoord te vinden:

• Wie betaalt die economen om zulke modellen te maken? De Overheid
• Aan wie moeten mensen die klimaatherstelbetalingen overmaken, die klimaateconomen verzinnen? De Overheid

Rennert’s GIVE-model werd door het Biden-regime omarmt om de CO2-prijs op te waarderen. Trump zette daar weer de bijl in.

Maar de Duitsers beschouwen GIVE nu als een gift aan het Duitse volk, ter brandschatting, als het Amerikaanse Klimaatpaard van Troje. De Duitse overheid heeft inmiddels namelijk al een staatsschuld van 2700 miljard euro, meer dan 60 procent van het BBP. Dus die kan wel wat extra belastingen gebruiken.

Bijgevoegde vraag: Aan wie moet die overheid die duizenden miljarden euro’s schulden uitbetalen? Zouden dat niet de mensen zijn die het klimaatbedrog hebben bedacht? Neeeuh, complotdenker, klimaatontkenner!

• Waardeer ons spitwerk met wat klimaatsubsidie, zodat we verder kunnen graven en de onderste steen boven krijgen

Donatie bedrag:

€

Doneren