“Welke geur doet jou aan Friesland denken?”vraagt De Leeuwarder Courant lezers via Facebook.”Als monumentale gebouwen of kunstwerken de moeite waard zijn om als erfgoed gekoesterd en bewaard te worden, waarom geuren dan niet? Een nieuw onderzoeksproject duikt in het Friese geurerfgoed. ‘Dit bringt ús tichter by ússels.'”

De geur die het meest bij Friesland hoort is natuurlijk Stront, de Jarre van boeren in het voorjaar, wanneer de bemesting van It Lân weer begint. Dat in combinatie met duikelende Ljippen. Helaas heeft mestinjectie die geur ondergronds gebracht, terwijl de optimale geur tot zijn recht komt bij uitgereden vaste ruige stalmest, die gecomposteerd is. Vandaag even een korte opfriscursus over stront, op Interessante Tijden.

Leaver dea as Slaef
De Leeuwarder Courant heeft zich steeds verder van Friesland en de Friezen vervreemd. Wij lezen dat agitpropblaadje voor de Nato en het klimaatglobalisme niet, opdat we ons kapot zouden ergeren. Hun vroegere auteur, de historicus Kerst Huisman, zit op een zelfde lijn. Wat een verschil met de tijd van Rimmer Mulder, toen het nog een krant voor de Friezen was.

Nu hebben ze meer op met Oekraïners dan met de Friezen. En dus gaan er onder Mediahuis-aanmoediging meer miljarden naar Zelensky- zonder hun kritische noot…Terwijl er ‘geen geld’ is om de Krúsrak-brug in Sneek in oude glorie te herstellen, dat wij Friezen het met een minimalistisch prultje moeten stellen. Zo’n betonvod, dat de uitstraling van Friesland degenereert tot een Oostblok-oligarchie.

Mulder was ook wel linksig, maar meer ‘oud links’, waar je prima mee door een deur zou kunnen, zoals Huisman ook ‘Links’ is, bijna communist, maar een leuke communist.

Dat is ook jammer, want regionale journalistiek hoort de koningin van de media te zijn. Dat gaat tenminste over je eigen omgeving, over mensen die je kunt zien, horen en aanraken. Het is tenminste concreet, dichtbij.

Ondergetekende bevalt van de zwaarste pil uit zijn carriere, een studie naar Het Klimaat als Financieel Product, geschreven in academisch Engels, voor de klassenvijand van globalistisch agritpropblaadje LC, Clintel. Is dat eenmaal af, dan is dat ook een finale kwijting met dat dossier sinds we Climategate.nl met Hajo en Marcel oprichtten in november 2009.

Dan gaan we verder met bouwen aan wat we mooi vinden, en niet enkel op kruistocht tegen wat ons bedreigt. De gezonde balans tussen StrijdT en Jolijt moet je bewaken zodat je niet opbrandt. Met alleen Jolijt word je ondraaglijk licht, met alleen maar Strijd ligt verzuring en afstomping op de loer, tenzij je een Grote Overwinning boekt.

Eerder bewaakte ondergetekende de balans met muziek maken, (bassen) als kanaal voor Inblazing. (In-Spiratie) Nadat we waren uitgebast kwam de fotografie dat stokje overnemen. Ik deed het basisjaar aan de Fotoacademie in Amsterdam, maakte vele reportages voor kranten en dat resulteerde in Liever dood dan Slaaf, de verankering in mijn Friese wortels op de manier die je aanspreekt.

Het LC weigert al jaren aandacht te schenken aan dit succesvolle koffietafelboek over de Friese Ziel en Natuurlijke Historie, het bijbehorende bier StrijdT, het succes, de connectie met de enige keer dat er iets van enige waarde werd georganiseerd bij It Reade Klif, Frijsia.

Zou iemand een ‘kunst’-project van Origami-vouwblaadjes verspreiden met ‘stop de klimaatcrisis’ in het Fries er op, dan zou het wel twee pagina’s groot er in komen met diepte-interview.

Stront stinkt niet
Niettemin hebben we ‘Liever dood dan Slaaf’ zelf lekker door het hele land verkocht, en de tweede druk loopt ook goed. Dat danken we aan alle fantastische mensen die ons ondersteunden bij de missie van Liever dood dan Slaaf/Leaver dea as Slaef, en Interessante Tijden. We bestaan komende week negen jaar alweer, om de strategie van het globalisme in kaart te brengen en ontmaskeren.

Het gezonde antwoord daarop, het mooie lokale versterken verdiende meer materialisatie. Dat hebben we nu gevonden in de Fryske Grûn, de bodem en het voedsel daar uit sinds we ons eigen bier bij Auke in Grouw brouwen, StrijdT en op voedselmarkten staan. Die markten komen mede dankzij mijn fantastische Afke van de grond.

Het covermodel van Liever dood dan Slaaf, Ophelia.

Gistermiddag bezocht de bodemevangelist Theo Mulder (Mulder Agro) ons, in een serie van recente ontmoetingen (Boer Bart, Auke Hempenius) die zo moeten zijn. Mulder ondersteunde mijn eerdere foto/schrijfproject Liever dood dan Slaaf. Zijn pleidooi voor gezond voedsel van gezonde Fryske Grûn is de logische opvolging van de filosofie van Liever dood dan Slaaf. Voedsel is pas echt gezond, als deze is gevoed met de goede stront.

Wat is die goede stront? Daarover gaat een oud boekje- hernieuwd uitgegeven- over ‘Bodemgezondheid’…

Anaerobe mestvergisters krijgen klimaatsubsidie
Eerder behandelden we op Interessante Tijden al het door Mulder Agro uitgegeven boekje ‘de Zoektocht naar Kringlooplandbouw’ van Justus von Liebig. Die noemt kunstmest de ‘brandewijn van de bodem’. De NKP-doctrine van de moderne landbouw (stikstof-kalium-fosfaat) werkt als groeispurter, maar in die spurt gaan ook waardevolle kwaliteiten voor bodem en voedsel verloren.

Dat werkt vergelijkbaar met soldaten aan het einde van hun Latijn, die door een slok brandewijn nog verder marcheren. De prijs betalen ze fysiek later. Of voor de mensen van Poederneus & Partners op de Zuidas: snuiven helpt je nachten doorhalen aan die rechtszaak die je wilt winnen, maar de prijs betaal je later met je lichaam.

In het andere boekje dat ondergetekende mocht krijgen “Bodemgezondheid” krijgt Mulder’s oerthema bijval van een huisarts, Frits Gouwe. (1898-1962) Die merkte al eerder een mogelijk oorzakelijk verband op tussen chronische ziektes, en de consumptie van overhaast geproduceerd voedsel

De basis begint bij de voeding die je het land geeft. Heb je mest die anaeroob is vergist, dan produceert dat naast broeikasgas methaan veel stank door rotting, er komt H2S vanaf, de rotte eieren lucht. Omdat daar nu klimaatsubsidie voor is, wordt dat proces nu benut via mestvergisters om biogas te produceren.

Dat komt door dat overheidsbeleid er op is gericht om mest te behandelen als ‘afval’, iets dat legers ambtenarij aan een baantje moet helpen. In plaats van het idee, dat mest de belangrijkst denkbare grondstof is. Dus is de praktijk nu zo: bevriende boeren uit de Achterhoek zouden dankzij een mineralenprogramma van de overheid ’teveel’ mest  produceren.

Dus volgens de computer-aannames van ambtenarij.  En niet volgen hun eigen jarenlange boeren-ervaring.

Dat fictieve ‘overschot’ moeten ze tegen betaling afvoeren als ‘afval’;. Vervolgens moeten ze het daadwerkelijke mineralentekort weer aanvullen door extra kunstmest aan te schaffen. Twee keer een onnodige kostenpost van meer dan tienduizend euro.

En ook nog eens slechter voor de bodem, die op hun oude landgoed na generaties goed boeren nog vol met organische stof zit.

Aerobe mestvergisting (ouderwetse compostering)
De goede mest, die is met stro en plantenmateriaal vermengd, omgeschept, doorlucht en de urine is gescheiden van de mest.

Professor Lettinga in Wageningen was hier een kwart eeuw terug al mee in de weer, met zijn onderzoek naar compostering van droge mensenmest. Idealiter zou je een composttoilet hebben op campings die de plas scheidt van de stront. Droge stront. Maar dat werd bij mensen logischerwijze nooit zo’n succesnummer. Ik hoor Afke en onze Saar nu al bij het idee: Iiiiiieeuw…

Bij koeien is dat een ander verhaal. Die roepen Boeh, maar zijn op dat terrein minder kieskeurig.

Het Bodemgezondheid-boekje doceert: Droge stalmest die je omschept bevat meer lucht, kan meer water bergen, en wordt een soort compost waarmee je allerlei waardevolle nutriënten toevoegt aan het land. Zo krijg je veel minder ammoniak- en geurverliezen, stabielere, meer plantbeschikbare voedingsstoffen.

Ook krijg je hogere organische-stofkwaliteit (humusvorming) en dat is beter voor bodemstructuur en koolstofvastlegging.

Als je het dan toch hebt over ‘het klimaat’: je bodem neemt dus meer CO2 op als organische stof, al zal er door de oxidatie natuurlijk CO2 vrijkomen. Je krijgt met gecomposteerde mest ook lagere kans op uitspoeling van nitraat, aldus de deskundigen.

Bovenal stimuleer je het bodemleven, de regenwormen. En die zijn weer nodig om meer luchtgaatjes in de bodem te maken en om nutriënten te concentreren door hun vraat en uitscheiding in poep. Zo kun je de kracht van de zon, duizenden PK’s per hectare per jaar veel optimaler benutten, aldus Theo Mulder.

Kortom: aerobe vergisting (compostering) vindt plaats in mest onder zuurstofrijke omstandigheden en levert juist zeer waardevolle, stabiele en bodemvriendelijke meststoffen op, met name humus, nitraat en mineralen. En dat werkt weer positief door in de gezondheid van mens en dier.

De Bodemevangelisten hebben dus:

• Een broertje dood aan kunstmest
• Zijn voorstanders van meer gemengde landbouw, veeteelt en akkerbouw versterken elkaar in een kringloop
• Geloven dat gezonde voeding en gezondheid beginnen bij een gezonde bodem, die op de goede manier is bemest

De Kont voedt dus ook weer de Mond. Kortom: stront stinkt niet. We zullen daar verder in doorgraven, omdat dit verhaal de filosofie van Leaver dea as Slaef letterlijk materialiseert: In de Fryske Grûn, daar begint het allemaal voor ons Klaaikluten en Wâldpykjes, in het concrete waarop je dagelijks staat, de Aarde…

Wordt vervolgd dus!

• Waardeer het negenjarige bestaan van Interessante Tijden met een bijdrage klein of groot en dank voor iedereen die ons de afgelopen jaren steunde in de kruistocht tegen het Globalisme

Donatie bedrag:

€

Doneren