Ze interviewen Wopke UBO-trekpopke Hoekstra
Een nog strengere Europese Klimaatwet door Wopke het klimaattrekpopke is in de maak: Europa zal 90 procent minder CO2-uitstoten in 2040. Nul procent CO2 uitstoten – Net Zero zijn- doe je pas wanneer je dood bent.
Dus Wopke perst alle leven uit Europa. Dat is de consequentie van ‘duurzaamheid.’ Want sinds het Brundtland-rapport (1987)- betaald door de Nederlandse regering- voor ‘duurzame ontwikkeling’ heeft Europa niet alleen een schuld aan ‘het verleden’ maar ook aan ‘de toekomst.’
Dat noemde dat rapport ‘intergenerational equity’, solidariteit met, en betalen voor mensen die nog niet zijn geboren of misschien wel nooit geboren worden.
Betalen voor mensen die niet zijn geboren
Future Generations, een stropop
Het Brundtland rapport stelt in punt 105 ons voor aan ’toekomstige generaties’:
105. This Commission has been careful to base our recommendations on the realities of present institutions, on what can and must be accomplished today. But to keep options open for future generations, the present generation must begin now, and begin together.
Dat gaat verder op aldus, bij het begin van hoofdstuk 1. Er is naast de arme sloebertjes die al ontwikkelingshulp krijgen van Westers belastinggeld een andere slachtoffercategorie gevonden. Toekomstige mensen:
1. The Earth is one but the world is not. We all depend on one biosphere for sustaining our lives. Yet each community, each country, strives for survival and prosperity with little regard for its impact on others. Some consume the Earth’s resources at a rate that would leave little for future generations. Others, many more in number, consume far too little and live with the prospect of hunger, squalor, disease, and early death.
En deze uitspraak van een Canadese parlementariër:
We are now just beginning to realize that we must find an alternative to our ingrained behaviour of burdening future generations resulting from our misplaced belief that there is a choice between economy and the environment. That choice, in the long term, turns out to be an illusion with awesome consequences for humanity.
Charles Caccia: Member of Parliament, House of Commons WCED Public Hearing. Ottawa, 26-27 May 1986
Wopke het klimaattrekpopke met zijn ‘klimaatpakt’
Betalen voor verleden en voor toekomst
De Westerse belastingbetaler moest al boeten sinds het ontstaan van ‘ontwikkelingslanden’ in 1964 bij de creatie van de UNDP. Negers subsidieren voor het feit dat wij beter ontwikkeld zijn. Omdat we een (koloniale) schuld aan het verleden zouden hebben, die door economen als Thomas Piketty ‘ongelijkheid’ wordt genoemd.
Die ongelijkheid moet via welvaartsdistributie via ambtenarijen over de hele wereld glad gestreken. Sinds de start van ‘ontwikkelingshulp’ zijn zo biljoenen euro’s in de zakken beland van corrupte Afrikaanse regimes. En nog steeds zijn al die landen arm en corrupt.
Het Brundtland-rapport voegde daar nog een extra slachtoffergroep aan toe: toekomstige slachtoffergeneraties die arm zijn dankzij onze consumptie. Dat werd het begrip ‘intergenerational equity’. Pas nu begrijp ik waarom ze dat begrip uitvonden: Anders kun je CO2 niet omzetten in een betaalmiddel. CO2 oftewel ‘klimaatschuld’ is een schuld-aan-de-toekomst financieel product.
De Andere Krant, wordt abonnee en lees mijn column iedere week
Wanneer wij niet hoeven te betalen voor de stropop ’toekomstige generaties’, is CO2 niets waard. Maar nu klimaatecomen een theoretische klimaatschade van duizenden euro’s per ton CO2 berekenen in het jaar 2100 krijg je een ander verhaal. Zie ook mijn column ‘Klimaatschadeclaim’ in De Andere Krant. Hoe belangrijker het begrip ‘intergenerational equity’ wordt, hoe meer je nu moet betalen voor theoretische schade in het hiernamaals.
Dat is de ‘discontovoet’ in de berekening van de Social Cost of Carbon.
Co2-beprijzing was al in 1975 uitgevonden. Maar toe heette het nog ‘schaduwprijs’. De term SCC duikt pas op nadat UNCCC-klimaatbetaalsysteem in 1992 was gelanceerd. De eerste econoom die de Social Cost of Carbon gebruikt is David Pearce in 1993. Die was toen adviseur voor de Duurzaam-werkgroep van de Wereldbank voor Al Gore, te Vice-President van de VS onder het Clinton-regime.
In het tweede IPCC-rapport komt het terug, nu met medewerking van Pier Vellinga:
Pearce, D., Cline, W.R., Achanta, A.N., Fankhauser, S., Pachauri, R.K., Tol, R.S.J., & Vellinga, P. (1996). “The Social Costs of Climate Change: Greenhouse Damage and the Benefits of Control”.
Er zijn nu nog geen enkele onkosten door CO2, louter voordelen. Maar door een toekomstige schade te berekenen, maken klimaateconomen schade die er nog niet is nu al tot schuld voor ons. Met ‘sociale’ kosten komt de intergenerational equity als ethisch argument de berekening in.
- Ondersteun mijn onderzoek naar Het Klimaat als financieel product met een donatie, zodat ik zonder kopzorgen kan doorgraven. Het boek is al voor de helft af en komt uit in het Engels
Het fiatgeldsysteem is de ultieme belasting van toekomstige generaties. Ironisch en veelzeggend dat ze dat systeem niet aan de kaak stellen. Sterker, de schuld groeit nog eens gigantisch door de Net Zero agenda.