Op de zondag geen profane boodschappen. Dan lezen we uit De Heilige Schrift, Het Boek waarop de Westerse Beschaving rustte. Vandaag herlezen we Psalm 7 waarin we de bekende uitdrukking tegenkomen dat je in de kuil valt die je voor een ander graaft. Wat oosterse tradities dus ‘karma’ noemen, en wat in Bijbelse taal betekent dat je zaait wat je oogst.

“Als er onrecht aan mijn handen kleeft”
De Psalm begint met een soort litanie van een vervolgde, die vindt dat hij die vervolging niet verdient. Hij wordt toegeschreven aan David, en die zat wel vaker in de nesten met zijn gedrag. Wanneer je er een beroep van maakt om Filistijnen af te slachten, kijk dan niet raar op wanneer ze het op je hebben gemunt. Bijvoorbeeld.

De Psalmist weet hier zeker dat hij het bij het juist eind had. Dus mocht dat niet zo zijn, dan wil deze de consequenties best dragen:

HEERE, mijn God, tot U neem ik de toevlucht,
verlos mij van al mijn vervolgers en red mij.

Anders verscheuren zij mijn ziel als een leeuw,
slepen zij mij weg, terwijl er niemand is die redt.

HEERE, mijn God, als ik dát gedaan heb,
als er onrecht aan mijn handen kleeft,
als ik iemand kwaad vergolden heb die vrede met mij had
– wie mij zonder reden benauwde, heb ik juist gered! –

dan mag de vijand mij vervolgen, achterhalen,
mijn leven op de grond vertrappen
en mijn eer in het stof doen wonen! Sela

In de echte wereld wordt er juist WEL kwaad aan je gedaan zonder dat je dat ‘verdiende.’ Kijk alleen al naar Jezus. En steeds vinden de anderen die dat ‘onrecht’ aanrichten dat ze daar recht op hebben. Daar verzinnen ze dan altijd wel een rechtvaardiging voor, waarbij ze er zelf goed op staan.

Ook kan het de goddelozen juist beter vergaan dan de mensen die een oprecht en ethisch leven pogen te leven.

Laat er toch een einde komen aan de slechtheid van de goddelozen
De Bijbelse oplossing is daarom dat je de Hemelse Rechter ten hulp roept. Juist omdat het evident is dat er kwaad is in de wereld. Maar de Hulp van Boven- of die meteen of later komt- is de compensator van dat alles:

Sta op, HEERE, in Uw toorn,
verhef U tegen de verbolgenheid van wie mij benauwen,
ontwaak ter wille van mij;
U hebt het recht ingesteld.

De gemeenschap van volken zal U omringen,
neem dan weer plaats hoog boven hen.
De HEERE zal over de volken rechtspreken.

Doe mij recht, HEERE, want ik ben rechtvaardig
en oprechtheid is bij mij.

Laat er toch een einde komen aan de slechtheid van de goddelozen,
maar doe de rechtvaardige standhouden,
o rechtvaardige God, Die harten en nieren beproeft.

Of je zelf rechtvaardig bent, dat lijkt me geen uitspraak die je nog in het Nieuwe Testament zou tegenkomen. Niemand is rechtvaardig. Dat maakt deze Psalm menselijk. Wie spreekt niet eens het verlangen uit, dat er een einde komt aan de slechtheid van mensen.

Al geldt dat momenteel niet in het eigen leven. Ik ben omringd door goede mensen, en zo er slechtheid is, komt die vooral vanuit instituties waar mensen misbruik van een positie kunnen maken. Zolang ze dat niet kunnen doen, blijft de slechtheid van mensen vaak beperkt. Mensen hebben grenzen nodig om ethisch te zijn, beperkingen in hun vermogen om vals te zijn.

Veel mensen zijn enkel ‘goed’ omdat ze te graag en dom zijn om hun slechtheid effectief om te zetten in daden. Vervolgens zoekt een mens dus een soort Talisman, de HEERE die het Kwaad afwendt. Daarover gaat de rest van de Psalm:

Mijn schild is bij God,
Die de oprechten van hart verlost.
God is een rechtvaardige Rechter,
een God Die iedere dag toornt.

De Bijbel gaat er vanuit dat er toch een Wet in de Wereld is, dat er ondanks bewijs van het tegendeel rechtvaardigheid moet zijn:

Als men zich niet bekeert,
dan zal Hij Zijn zwaard scherpen,
Zijn boog spannen, en aanleggen.
Hij heeft dodelijke wapens voor Zich gereedgemaakt,
Hij richt Zijn pijlen op de felle achtervolgers.

…en daardoor moeten de bereiders van slechtheid uiteindelijk in de ‘kuil vallen’ die ze zelf groeven.

Zie, hij heeft weeën van onrecht
en is zwanger van kwaad,
hij zal leugen baren.

Hij heeft een kuil gedolven en die uitgegraven,
maar hij is gevallen in het graf dat hij zelf gemaakt heeft.

Zijn moeite zal op zijn eigen hoofd terugkeren,
zijn geweld op zijn eigen schedel neerdalen.

Verlangen belangrijker dan bewijs/informatie
En dat Verlangen naar Oprechtheid, het Goede, Ware en Schone, de Wil dat ooit gestalte zien worden geeft vreugde.

Ik zal de HEERE loven om Zijn gerechtigheid,
en voor de Naam van de HEERE, de Allerhoogste, psalmen zingen.

Want het idee, dat uiteindelijk alles maar voor niks is, dat je ook leest in Prediker: daar kunnen mensen toch niet mee leven. Dus gaan zowel de Westerse als Oosterse traditie er vanuit, dat er niet alleen Natuurwetten/gewoontes zijn als de zwaartekracht, maar ook een Kosmische wet waarop Ethiek is gefundeerd. Het verlangen daarnaar is als het goed is in je ziel gegraveerd.

Meer dan ‘bewijs’ uit de krant, tv of wat je ook is overkomen, is dat Verlangen misschien wel meer de maatstaf van de Totale Werkelijkheid. Want waarom zou dat er zijn, als het Antwoord op dat Verlangen ook niet bestond? Jezus Christus is de belichaming ervan, zo leert onze traditie en daarin heb ik historisch een overweldigend antwoord gevonden. Ook wanneer informatie of prikkels in het nu dat niet bevestigen, het was er en de Last werd van mijn schouders genomen.

Heb een goede zondag, en doe bij het verlaten van dit webhuis nog een duit in de collecte…

Donatie bedrag:

€

Doneren