Dankzij de Omgevingswet kun je anno 2026 niet om een ‘Beverprotocol’ heen van de overheid. Daarin moeten beverpatrouilles met warmtecamera op zoek naar de ‘probleembever’ en zijn ‘beveractiviteit’. Dat beschermde ongedierte doorgraaft sinds herintroductie in 1988 dijken en spoortaluds als ware het een kingsize muskusrat, ze vreten je landbouwgewassen.

Dankzij die beschermde status kun je ze niet zomaar verwijderen, maar moet je er eerst Bever-Iftar mee vieren, kringgesprekken voeren in de taal der Bevers, sociale welzijnstrajecten lanceren met Beverwelzijnscoaches van de Zoogdiervereniging en hun rol in het nationaal ecosysteem leren respecteren. Er blijkt zelfs een ‘Wateropleiding duurzaam omgaan met bevers’ in de maak, geen grap.

Beveractiviteit en ‘mogelijke plekken’
Mensen sturen ons dingen, zoals aanvraag wijziging ontheffing verstoring bevers in Noord Holland van 22 april.

Lees je over Natuurbeleid in Nederland, dan hoop je steeds dat het een grapje is, dat ze een bericht uit De Speld citeren. Maar dan blijkt het werkelijk serieus en gemeend te zijn. Er bestaat sinds afgelopen jaar serieus een Nationaal Beverplan. Een Nationaal Beverplan. Je hoeft daar geen grapjes over te maken.

Het is afdoende om hier het Beverprotocol te citeren zonder zelfs enige overdrijving toe te voegen. Een Beverprotocol.

Neem daarin de definitie van de Beverpatrouille op pagina 5 in de Begrippenlijst, dat een ambtenaar dit met droge ogen kon opschrijven. De Beverpatrouille die met warmtecamera op zoek gaat naar beveractiviteit.

Een beverpatrouille loopt gedurende verhoogde waterstanden de dijken langs en kijkt naar beveractiviteit en mogelijke plekken waar bevers in de dijk graven. De beverpatrouille kan in het donker worden uitgevoerd met een warmtecamera.

De term ‘mogelijke plekken’ is ook al zo mystiek. Wie is er ooit op een ‘mogelijke plek’ geweest, behalve wanneer je in Groot Bureaucratië werkzaam bent, de Rijksoverheid. Dat je die bureaustoel tot je pensioen niet wilt prijs geven.

Ecologische werkprotocollen na natuurwaardenonderzoek
Maar de kern van het probleem is natuurlijk de Omgevingswet zelf, afgeleid van de ‘nationale’ (door een oligarchie in achterkamers gedicteerde) Omgevingsvisie die uitgaat van de Agenda 21 van de Verenigde Naties. (klimaatonzin en biodiversiteitpaniek)

Dit juridische gedrocht maakt iedere omgang met de natuur tot een bureaucratische hel, niets kan nog zonder die omweg. Omdat je bij alle handelingen eerst een door de ambtenarij erkende ‘ecologisch deskundige’ moet inzetten. Anders krijg je geen vergunning om naar eigen inzicht – vanuit praktijkervaring- te doen wat je goeddunkt.

Ook niet op je eigen grond. Die dus niet van jezelf is maar van de zichzelf bacterieel vermenigvuldigende ambtenarij. Je mag niets doen zonder een ‘natuurwaardenonderzoek’ vooraf, dus voordat je een ecologisch bureau hebt gesponsord:

In het kader van de Omgevingswet wordt onder een ecologisch deskundige2 verstaan, iemand die:
• beschikt over aantoonbare kennis en ervaring om een natuurwaardenonderzoek te verrichten;
• de functionaliteit van leefgebieden van beschermde soorten (her)kent;
• kennis heeft van algemeen erkende onderzoeksmethoden;
• ecologische werkprotocollen kan uitwerken;
• specifieke maatregelen kan begeleiden.

Het onderhouden van het kennisniveau in de organisatie blijft daarbij van belang en is punt van aandacht.

Einde citaat

Omgevingswet = Onteigeningswet
Dit is de Agenda 21 van de Verenigde Naties in meest pure vorm. De combinatie van onteigening van je leefomgeving en de Two Tier State (1 maat voor De Staat en 1 maat voor wat De Staat tegenstaat. Als achtergrond bij iedere discussie over omgang met de natuur, overheerst een Agenda 21 ‘probleem’ als ‘wetenschappelijke zekerheid, fait accompli’.

De insteek van het gesprek is zo uitbesteed aan een selecte groep door De Staat geselecteerde ‘deskundigen’, in plaats van democratisch discussiestuk.

Net als bij Natura 2000 op de Waddeneilanden en de kreet ‘we moeten voldoen aan De Doelen’ van Brussel. Die doelen zijn gebaseerd op de aanname dat ‘de’ biodiversiteit zou achteruitgaan dankzij de Westerse mens. Wat is ‘de’ biodiversiteit: dat wat een ambtenaar met twee Wageningse ecologen op zijn payroll als ‘belangrijk’ op papier kreeg in een Natura 2000 doelendocument.

En wat vinden zij belangrijk? Dat wat ‘achteruitgaat’, zeldzaam wordt of ooit was. De losers van de natuur, ze zijn de winnaars in de bureaucratie, de werkverschaffers van de economie in Groot Ambtenarije. En daarom moet die Westerse mens gemuilkord en gehandjekapt worden.

Dus is de insteek bij iedere ruimtelijke ingreep, dat een team ‘deskundigen’ via ’trends’ in door- letterlijk een handvol- ambtenaren en ecologen ‘gewenste’ soorten dicteren wat wel en niet mag.

De eigenaar op papier mag daardoor niets doen naar eigen inzicht met zijn eigen omgeving, wanneer deze een particulier is, een boer, visser enz. Deze moet voortaan altijd bij ieder voornemen, plan, ontwerp langs een loket van de overheid. Tenzij het de Rijksoverheid is met een windenergieproject van ‘nationaal belang’: dan mag alles altijd direct. Zie de stroomkabels dwars door de Waddenzee van Sophie Hermans.

“Wateropleiding duurzaam samenleven met bevers”
Achter dat loket bepaalt een oligarchie van door ambtenarij ingehuurde ‘deskundigen’, juristen, academie-prostitueees met ‘nieuw onderzoek’ en rapportstapels wat ‘goed’ mag zijn. En niet het eigen inzicht van de traditionele gebruikers, hoe deze al decennia met hun omgeving omgaan.

Net als bij de Wolf moet je hier eerst een cursus bij de vriendjes van het LVVN-Wageningen UR-complex een cursus hebben gevolg, zo stelt het Beverprotocol. De Zuigdiervereniging.

Anders ben je volgens het protocol geen deskundige. Nog erger, er blijkt zelfs een ‘Wateropleiding Duurzaam samenleven met Bevers’ te worden opgezet, om de complexiteit van het Bevervraagstuk vooral geen geweld aan te doen:

(Muskusratten)beheerders en medewerkers van bevoegde gezagen voldoen aan de criteria van ecologisch deskundige als:
– zij zich aantoonbaar actief inzetten op het gebied van de soortenmonitoring (registratie van beversporen, holen en burchten, geurmerken, voortplantingsactiviteit, etc.) en/of
– zij de opleiding Water- en groenbeheer (Helicon MBO Velp) gevolgd hebben of
de in opzet zijnde Wateropleiding Duurzaam samenleven met bevers of
vergelijkbare cursus of ervaring hebben (instapniveau Mbo3) en/of
– zij de basiscursus Muskus- en beverratten bij STOWA en Zoogdiervereniging (of
gelijkwaardig) voltooid hebben.

Finale Oplossing van het Bevervraagstuk
Je moet dus eerst met warmtecamera op Beverpatrouille hun voortplantingsactiviteit volgen, hoe obsceen: naar parende Bevers kijken, welk mens in zijn rechte geest wil dat nu? “Kijk daar, parende bevers”, wanneer je met je Beverpatrouille en warmtecamera’s ze bij De Daad betrapt hebt.

En dat moet je dan in een computerprogramma van de overheid invoeren, dat crasht vlak voor je bijna alles invulde. Terwijl die Probleembevers, de ‘jongeren’ dwars door je dijklichamen rossen met hun bevervariant op de fatbike, die dikke graafpoten van ze, en met hun knaagtandjes de oogst aan gort vreten.

Voor je het weet hebben die Bevers weer een hele buggie vol gefokt, en moeten ze bij het UWV-loket in de eigen Bevertaal uitgelegd krijgen waar de maximale beverbijslag te behalen is. Het is dus eeuwig dweilen met de kraan open geblazen, om de probleemindustrie aan maximale werkverschaffing en subsidie te helpen, dat Nationaal Beverplan.

Bij Sweco, Wageningen UR en de Zoogdiervereniging werken ook mensen met een hypotheek.

Wat moet je dus doen als je een probleembever ziet. Onder de luide schreeuw- al die opgekropte frustraties over decennia natuurbureaucratie- dat dijkondergravende en je landbouwgewassen opvretende rotbeest met een dikke schep de schedel inslaan, stiekem, dont’ ask don’t tell. Dat zal ze leren, die Agenda 21 stoottroepen van Wageningen UR.

Ja, het tuig, het zit hier krap veertig jaar als DDR- immigranten. En iets bijdragen aan de samenleving? Stank voor dank, dat krijg je.

De Finale Oplossing van het Bevervraagstuk hoeft zo ingewikkeld niet te zijn als Beverhufter. Zoals mijn grootvader zaliger vast had gezegd: Fut Doadskoppe, maar goed: de laatste maal dat ik dat opschreef stond hier meteen een arrestatieteam voor de deur. In NeDDRland, provincie van de Eurosovjetunie moet je op je woorden passen.

Knuffel ze dood, al die probleembevers, klinkt dat beter?

• Waardeer het proza van je studiecentrum voor Natuurlijke Historie, Interessante Tijden met een donatie, zodat we er dagelijks vrij en onverveerd, zonder een cent subsidie tijd in kunnen steken

Donatie bedrag:

€

Doneren