Op de zondag geen profane boodschappen. Dan lezen we uit De Heilige Schrift, Het Boek waarop de Westerse beschaving rustte. Vandaag pakken we de Psalm bij de kop die Jezus onze Heiland aan het kruis aanhaalde, toen hij met handen en voeten doorboord was, precies zoals in de Psalm staat geschreven: 22, de Lijdende Christus-Psalm.

De leegte en verlatenheid wanneer God, schepper van hemel en aarde niet met je is, en je alleen de doodsstrijd van het leven moet voeren, door demonen achtervolgd en uitgezogen. Deze Psalm is er voor allen die nu het label ‘depressie’ zouden krijgen, en die zich ‘een worm en geen man’ voelen, die worden bespot door zuigers omdat ze laag in hun energie- chi- zitten en hun defensie is doorgeprikt. 

…maar U antwoordt niet
Het Godvormig gat in je ziel dat Psalm 22 beschrijft…Au Au AU! Metalband Life of Agony heeft een liedje, Lost at 22 (1995), dat daar over gaat. De Psalm verwoordt het zo:

Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten,
bent U ver van mijn verlossing, van de woorden van mijn jammerklacht?
Mijn God, ik roep overdag, maar U antwoordt niet,
en ’s nachts, maar ik vind geen stilte.

De Psalm is gemaakt door iemand, die plichtmatig weet dat hij niet zo mag denken. Dus komt het opvolgende vers. Daarin wordt het Vertrouwen van de voorvaderen op God aangehaald als getuigenis naar de Psalmist en zijn toehoorders:

Maar U bent heilig,
U troont op de lofzangen van Israël.
Op U hebben onze vaderen vertrouwd,
zij hebben vertrouwd en U hebt hen bevrijd.
Tot U hebben zij geroepen en zij zijn gered,
op U hebben zij vertrouwd en zij zijn niet beschaamd.

Allen die mij zien bespotten mij
Maar dat is ‘hoofd’-kennis, iets dat je weet zoals je dat uit een handleiding of boekje leest. Daar heb je niets aan, wanneer het Hart als holle ruimte voelt, de ziel gedoofd is, en demonen die leegte vullen met dwanggedachten. Dus vervolgt de Psalmist weer met wat zijn hart hem vertelt:

Maar ik ben een worm en geen man,
een smaad van mensen en veracht door het volk.

Allen die mij zien, bespotten mij;
zij trekken de lippen op, zij schudden het hoofd en zeggen:

Hij heeft zijn zaak op de HEERE gewenteld – laat Die hem bevrijden!
Laat Die hem redden, als Hij hem genegen is.

Is je energie zo laag, je defensie staat open, dan kom je ook vaker mensen tegen die daar als predatoren en parasieten op springen om er uit te zuigen. Psalm 22 maakt daar dan ook letterlijk melding van, dat je juist in je zwakte prooi van andermans spot en zuigerij kan zijn.

Maak dat mee en je krijgt een realistisch beeld van hoe mensen werkelijk (kunnen) zijn. NSB’ers, de meeste mensen zijn ‘deugers’, dus achterbaks, narcistisch en laf. Bij ‘Corona’ hebben we andermaal gezien dat dit mensbeeld klopt. Mensen zijn laf en zwak, daarom is geloof in de goedheid van de overheid ook zo’n gevaarlijke ideologie, laat staan De Betere Wereld, brrrr.

En de weg naar de hel is geplaveid met je ‘goede bedoelingen’…

God zou er volgens het Boekje toch moeten zijn
De Psalmist wist 2500 jaar geleden ook hoe ”het zou moeten zijn”, net als jij en ik nu. Dus komt na zijn harteklacht weer een beroep op eigen rede, om zijn ratio te overtuigen Alsof je een negatieve gedachte zou compenseren met een ‘positieve’:

U bent het toch Die mij uit de buik hebt getrokken,
Die mij vertrouwen gaf, toen ik aan mijn moeders borst lag.

Op U ben ik geworpen van de baarmoeder af,
vanaf de moederschoot bent U mijn God.

Blijf dan niet ver van mij, want de nood is nabij;
er is immers geen helper.

God zou er toch moeten zijn, zegt de Psalmist, zo is dat beschreven. Maar je kunt voor iedere bekeerling die God mocht ontmoeten en ‘gered’ werd, ook wel een historisch tegenverhaal bedenken. Iemand die niet genas van kanker, iemand waarmee het slecht afliep, terwijl deze juist een goed mens was en gelovig. Met ‘realisme’ (selectief ‘feiten’ aanhalen) kom je niet uit de Psalm 22-stand.

Want voor elk verhaal bestaat een tegenverhaal. Daarin hebben je demonen gelijk, en dus kun je denken wat je wilt, het helpt niet.

Mijn kracht is verdroogd als een potscherf
Met ‘positief denken’- jezelf voor de gek houden- ben je er niet. En dus zijn de opvolgende strofen weer een duistere hartenkreet, de demonen hebben zijn ziel in de greep en er is geen uitweg op eigen kracht:

Vele stieren hebben mij omringd,
sterke stieren van Basan hebben mij omsingeld.
Zij hebben hun muil tegen mij opengesperd
als een verscheurende en brullende leeuw.

..en de band met de Allerhoogste is doorgesneden als bij Job, die letterlijk aan de duivel werd overgeleverd, getest werd

Als water ben ik uitgestort,
ontwricht zijn al mijn beenderen;
mijn hart is als was,
het is gesmolten diep in mijn binnenste.

Mijn kracht is verdroogd als een potscherf,
mijn tong kleeft aan mijn gehemelte;
U legt mij in het stof van de dood.

“Zij hebben mijn handen en mijn voeten doorboord”
En dan potverdrie, je wist het al wel uit de Evangeliën van Markus en Mattheus, dat Jezus in zijn stervensuur aan het kruis Psalm 22 aanhaalt: Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten. Maar wie had ooit gelezen in die Psalm, dat hierin letterlijk een gekruisigde wordt beschreven.

Terwijl deze Psalm is geschreven toen de Romeinen Israël nog helemaal niet hadden bezet. Laat staan dat hun executiemethode toen algemeen was:

Want honden hebben mij omsingeld,
een horde kwaaddoeners heeft mij omgeven;
zij hebben mijn handen en mijn voeten doorboord.

Zelfvervullende profetie of niet, dat maakt niet uit. Zo is het gegaan. Ze hebben Jezus zijn handen en voeten doorboord. De Zoon heeft zich als in Psalm 22 gevoeld, en zo het Lijden van de mensen meegemaakt. Hij weet dus wat een lijdend mens kan voelen, na Zelf volledig gebroken te zijn.

Al mijn beenderen zou ik kunnen tellen;
en zij, zij zien het aan, zij kijken naar mij.
Zij verdelen mijn kleding onder elkaar
en werpen het lot om mijn gewaad.

En dan BOEM, komt de vervulling, die pas geloofwaardig is na het lijden. Alle vroege christenen waren ook vervolgde christenen, die tot de dood getuigenis durfden te geven, het was niet comfortabel:

Maar U, HEERE, blijf niet ver weg;
mijn sterkte, kom mij spoedig te hulp.
Red mijn ziel van het zwaard,
mijn eenzame ziel van het geweld van de hond.

Verlos mij uit de muil van de leeuw
en van de hoorns van de wilde ossen.
Ja, U hebt mij verhoord.

Van U zal mijn lof zijn in een grote gemeente
Hoe geloofwaardig is een ‘gelovige’ die nooit werkelijk is getest. Dan heeft God ook geen eer van Zijn werk, en ben je geen geloofwaardig getuigenis-gever.

Wat mensen weerhoudt van het geloof, is Trots, ego, dat eerst gebroken wordt. Je houdt een ontsnappingsluikje open, waardoor overgave uitblijft.

Mensen willen al het goede vaak zichzelf toerekenen en het kwade aan ‘anderen/de omstandigheden, je zwakke natuur als omstandigheid’, blablabla, je wilt een deurtje openhouden naar buiten, een excuus, als slachtoffer van ‘jezelf’.

Vaak zit in ‘depressie’ een ondertoon van ondankbaarheid, dat je niet dankbaar bent voor wat je allemaal is aangereikt. In zelfverwijt zit die zelfde ondertoon van (zelf)slachtofferschap. Zelfverwijt is niet van God. Is het sloperswerk van God gedaan, dan geeft Psalm 22 ruimte voor een andere sensatie;

Ik zal Uw Naam mijn broeders vertellen,
in het midden van de gemeente zal ik U loven.

U die de HEERE vreest, loof Hem;
alle nakomelingen van Jakob, vereer Hem;
wees bevreesd voor Hem, alle nakomelingen van Israël.

Vereren, loven, ontzag hebben, die zielstoestand ben je naar op zoek als ankerpunt

Want Hij heeft de ellendige in zijn ellende
niet veracht en niet verafschuwd;
Hij heeft Zijn aangezicht niet voor hem verborgen,
maar Hij heeft gehoord, toen hij tot Hem riep.

Van U zal mijn lof zijn in een grote gemeente,
mijn geloften zal ik nakomen in bijzijn van wie Hem vrezen.
De zachtmoedigen zullen eten en verzadigd worden;
wie de HEERE zoeken, zullen Hem loven.
Uw hart zal voor eeuwig leven.

Alle heidenvolken zullen zich voor uw aangezicht buigen
De Psalm vervolgt dan op een wijze, zoals ik dat niet eerder had gelezen. Nadat Jezus dus met handen en voeten doorboord is, zullen ALLE volken God leren kennen, als in Jesaja 53. De Psalm is dus diep profetisch, en eindigt met dat extatische inzicht waarmee je letterlijk de duvel verslaat.

Dat de duisternis uit je geest verdwijnt:

Alle einden der aarde
zullen eraan denken en zich tot de HEERE bekeren:
alle geslachten van de heidenvolken
zullen zich voor Uw aangezicht neerbuigen.
Want het koningschap is van de HEERE,
Hij heerst over de heidenvolken.

De term ‘heiden’ klinkt beladen maar is hier ‘niet-Joods’…Als koppige Fries blijf ik ook heidens, dicht bij mijn Friese natuur – bij empirie dus, proefondervindelijkheid- omdat geloofwaardigheid belangrijker is dan gelovigheid, deugerigheid, valsigheid.. Iedereen kan zich ‘christen’ noemen, bij protestanten is zelfgetuigenis- protesta- het ‘bewijs’.

Jezus was Woord en Daad, als martelaar van zijn eigen getuigenis. Voor minder deed Hij het niet, Leaver dea as Slaef:

Alle groten der aarde
zullen eten en zich neerbuigen.
Allen die in het stof neerdalen
en hun ziel niet in het leven kunnen behouden,
zullen voor Zijn aangezicht neerbukken.

Het nageslacht zal Hem dienen,
en aan de Heere toegeschreven worden tot in generaties.
Zij zullen komen en Zijn gerechtigheid verkondigen
aan het volk dat geboren zal worden,
want Hij heeft het gedaan.

Een Woord zonder daad is even leeg overigens als een daad zonder Woord, betekenis. Domweg maar wat doen, aanklooien.

Alles is je gegeven
Wij Friezen – het uitverkoren volk van Nederland, Zebulon- mochten via Psalm 22, de Lijdende Christus-Psalm, delen in het Heil. Iets dat de Joden voor ons met de Wet, Profeten en Psalmen optekenden, vervuld dankzij Jezus. Hij heeft het gedaan als Vleesgeworden Woord, net als in Genesis 1 bij de schepping.

We mogen geestelijk gezond worden volgens Bijbelse definitie: Mensen zoals God dat heeft bedoeld, naar Zijn Evenbeeld. Moreel functionerende mensen met een Hart waarin God kan wonen. Voor minder wil je niet leven.

Dat is wat de roepstem je zegt, Komt tot Mij die vermoeid en belast zijn. Ik heb dat mogen meemaken, Lost at 22 en wanneer ik daar aan terugdenk schieten de tranen me weer in de ogen. Heer God dank. Toen kwam het Referentiepunt in het hart, waar het liedje Amazing Grace van getuigt en vele andere aanbidding.

Aanbidding, lof, ontzag, vreugde, ontroering

Laatst een fantastisch metalnummer ontdekt, Fall on Your Knees van Holy Name. Bruut einde, maar helemaal in die sfeer, de ontroering die je dan ervaart. Na ‘bekering’ begon het worstelen en boven komen pas echt. Toen mocht ik groeien. In plaats van enkel ouder worden, richting je graf wandelen, beetje spulletjes kopen en wat belevenisjes hebben, dingetjes, werkjes.

Ik heb niets aan mezelf te danken, en dat is een verlossend inzicht. Alles is mij gegeven, ik hoef me op niets te beroepen, ook niet in mijn falen. Ik ben een heiden en zondaar, open voor verbetering. Noem jezelf dus geen christen, dat bepaalt Christus wel of jij dat bent.

Hij heeft het gedaan. In de Daad zit het Woord zoals Het Woord ook een Daad is. Dus zeg vandaag nog het zondaarsgebed, Heer Jezus Christus, Zoon van God heb genade voor mij Zondaar. Daar zit alles al in. En komt het niet meteen, dan is het gewoon op het tandvlees door bikkelen tot Hij het op Zijn Tijd je toebedeelt.

Maar dit is het en Psalm 22 is ons getuigenis.

• Broeders en zusters, heb een goede zondag!

Donatie bedrag:

€

Doneren