De nieuwste vrucht van ‘natuurdestructie voor natuurherstel’ in het Waddengebied staat op de rol. Met zware bulldozers gaat Staatsbosbeheer op vijf plaatsen de duinen van de Boschplaat doorgraven. Voor hun ‘Boschplaatvisie 2050’. Net als bij Castricum moeten grote shovels daar de duinen vernielen voor ‘natuurherstel’, lees: herstel van werkgelegenheid voor ambtenarij en ingenieursbureaus met SPUK-subsidie van Friese provincie-ambtenarij.

Er kan niet over gestemd worden via representatieve democratie, omdat dit ‘natuurherstel’ als landelijk ‘uitvoeringsbesluit’ wordt opgelegd via een Programma Aanpak Grote Wateren. Dat PGAW lanceerde Cora van Nieuwenhuizen (VVD) in 2018. Voor zulk ‘natuurherstel’- de contradictio in terminis van ‘stuurbare wildernis’- geeft het regime miljarden uit tot 2050. 

De Natuurherstelindustrie fabriceerde eerder een ‘ongunstige staat van instandhouding’ in het Waddengebied. (historisch Magna Frisia) De Waddenacademie goot daar afgelopen jaar nog urgentie overheen. Daardoor schiepen ze werkgelegenheid voor rewilding, een aanslag op cultuurland, waar nu ook de lokale bevolking, bewoners en gebruikers niets over te zeggen hebben.

Na Castricum nu Terschelling aan de beurt
We waren al op de hoogte van die plannen, dankzij de Kombergingsgemeenschappen die de Waddenoligarchie voor bewoners en gebruikers organiseerde. Toe kondigde Michel Firet (Staatsbosbeheer, Coalitie Wadden Natuurlijk, Programma Rijke Waddenzee), al aan dat ze de Boschplaat willen losweken van Terschelling via Rewilding.

Firet was toen zowel lobbyist voor de natuurherstelindustrie (CWN) die op publieke uitgaven casht, als lobbyist voor Staatsbosbeheer en vertegenwoordiger van het openbaar bestuur. Toen ik stelde: “is dat geen belangenverstrengeling, of wat je vroeger corruptie zou noemen”, antwoordde Firet: “Belangenverstrengeling hoort bij een netwerksamenleving.”

De uitgangspunten en belangen liggen al in bestuurlijk beton. De urgentie (‘Grote Opgaven’) is al gefabriceerd via een ‘staat van instandhouding’ opgesteld door een stel door ambtenarij gekochte ecologen (die zelf geld verdienen aan hun eigen analyse-resultaten), en door een Klimaatakkoord.

Dat vormt vervolgens de achtergrond voor iedere plandiscussie tot 2050.

Via ‘participatie’ mogen natuurgebruikers en bewoners dan voor Jan L opdraven, slechts ter legitimatie van een corrupte oligarchie die miljoenensubsidies op wil maken. Terwijl ze zelf op het menu staan om weg-hersteld te worden, de vissers, en bijvoorbeeld mensen die zeehondentochten geven.

Dat is de nieuwe bestuursarchitectuur (‘derde weg’/stakeholdermodel, publiek private partnerschappen en ngo’s die representatieve democratie vervangen, net als bij het fascisme): tot aan de Raad van State heb ik er al over geprocedeerd om openheid bij Rijkswaterstaat te krijgen.

In augustus 2019 heb ik toen in Den Haag mijn vertrouwen opgezegd in de Nederlandse rechtstaat. Het Recht staat krom voor De Belangen, en het is sindsdien enkel verergerd.

Een eerdere rewilding-operatie van de Blauwe Subsidiedief (Natuurmonumenten) vernielde een historische zeekleipolder, De Waal op Texel. Nu staat een belangrijk Europees natuurgebied op de rol voor verbouwing/natuurherstel, de Boschplaat.

De kerven in de duinen bij Castricum (De Zuidernollen, tussen Castricum en Heemskerk) zijn gegraven door loonbedrijf Vermaire uit Breezand. Dit gebeurde in het najaar van 2024 in opdracht van PWN (Puur Water & Natuur). Nu is dus Terschelling aan de beurt.

Rewilding: de verwildering van bestuurlijke zeden
Ambtenarij van PGAW verzorgt de eigen propaganda voor het project, en kondigde dit in een persbericht aan gisteren:

“We blazen de dynamiek op de Boschplaat letterlijk nieuw leven in”, sprak Bert Hummelen bij de starthandeling. Bij de bijeenkomst waren onder andere enkele leden van de stuurgroep van het Boschplaatprogramma, vertegenwoordigers van de Programmatische Aanpak Grote Wateren (PAGW) en medewerkers van Staatsbosbeheer, aannemer Van den Herik Sliedrecht en ingenieursbureau Witteveen+Bos aanwezig.

“Wat deze bladblazer nu doet, doet de natuur straks zelf”…Dus, de natuur heeft hulp van ingenieursbureaus nodig om ‘zichzelf’ te zijn, een contradictio in terminis. Een ‘ludieke’ foto van een ‘elektrische bladblazer’ want ze zijn zo met het klimaat begaan. Terwijl: als die zeespiegel zo stijgt als zij zeggen, waarom dan de veiligheid van het eiland zo op het spel zetten?

Daarin zie je ook wie op de subsidies gaan cashen. De subsidieverstrekker, Provincie Friesland moet tegelijk de natuurvergunningen keuren, of het wel volgens de regels gaat. Vroeger heette dat corruptie. Rewilding is vooral de verwildering van bestuurlijke zeden, dat integriteit er niet meer toe doet.

SPUK en infrastructuurgeld naar ‘natuurherstel’
Andermaal zie je waarom er voor snelwegen minder geld is. Omdat ze het Infrastructuurfonds in 2022 herdoopten tot Mobiliteitsfonds. Daar kun je zelfs ‘natuurherstel’ mee financieren, zoals de Mobiliteitsvisie 2050 ook aangeeft. Het PAGW wordt primair gefinancierd uit:

Deltafonds (hoofdfonds voor water en natuur in grote wateren).
Mobiliteitsfonds (voor delen die met infrastructuur te maken hebben), de topambtenaar Kees van der Burg
Directe begrotingsmiddelen van de ministeries IenW en LVVN, via ;’programmamanager’ Marieke van der Werf en Peter Paul Mertens (DG vissertjewegpesten) .
Cofinanciering door provincies, waterschappen en andere partners (vaak via SPUK Natura 2000 of provinciale budgetten).

“Onnatuurlijk snelle ophoging met slib”
Voor deze rewildingplannen schakelden ze een architectenbureau Peter de Ruyter in, die hun Boschplaatvisie 2050 opstelde in 2018. Rewilding is de cultuur-revolutionaire benadering van natuurbehoud, waarin je de aanval opent op alle cultuurelementen in het landschap. Daarin staat de rechtvaardiging voor verbouwing al omschreven. Het ‘ideaal’ van de jaren ’70, hun papieren optimum zou moeten terugkeren.

Want er zou sprake zijn van ‘onnatuurlijk snelle ophoging van slib’. Daarnaast zou de pioniersvegetatie verdwijnen. Dat is wat pioniersvegetatie door natuurlijke successie altijd doet. Ze willen dus via ‘natuurherstel’ tegengaan wat de natuur van nature doet.

De Derk Hoekstra Stuifdijk is zo’n unieke 9 kilometer lange dijk, die de eilanders aanlegden om het eilandje Bosch, een zandplaat aan Terschelling vast te maken. Die historische ingreep willen deze subsidiezuigers nu weer ongedaan maken.

Terwijl het losweken van de Boschplaat ook er toe kan leiden dat de oude situatie van voor 1900 weer terugkeert. Dan wordt het weer een dorre zandvlakte, zoals je op Skylgenet kunt lezen:

Tot in de 19e eeuw was de Boschplaat een grote dorre zandvlakte, door het Koggediep gescheiden van Terschelling. Door langzame verzanding van het Koggediep groeide de plaat uiteindelijk aan het eiland vast. Een deel van het Koggediep is tegenwoordig nog terug te vinden als de Eerste Slenk.

Om het gebied te beschermen tegen de constante overstromingen van de Noordzee, en om de rest van het eiland beter te beschermen, werd er tussen 1931 en 1937 een negen kilometer lange stuifdijk aangelegd. De Derk Hoekstra-stuifdijk. Arbeiders plaatsten meer dan een meter hoge dennentakken op een afstand van 30 tot 40 centimeter van elkaar in het zand, waarna door de natuur zelf een dijk gevormd werd.

“Een kwart van alle in Nederland voorkomende plantensoorten”
Die hielpen de natuur ook een handje. Zo ontstond Cupido’s Polder, waar aanvankelijk landbouw gepland was. Maar wanneer eilanders het zelf doen heet het geen ‘natuurherstel’. Dat heet het pas wanneer je met miljoenensubsidies zware shovels inzet om de duinen te vernielen

Wat de Boschplaat zo bijzonder maakt is de grote variatie van het gebied, dat bestaat uit duinruggen, zandbanken, slenken, kale wadplaten, ruigte en uitgestrekte kwelders. In het gebied komen ongeveer 400 verschillende plantensoorten voor, bijna een kwart van alle in Nederland voorkomende soorten.

Wat zal met dat laatste gebeuren wanneer dat Rewilding-experiment van ze mislukt, en de natuur zelf hun tekentafel-ideaal in de war schopt? Op Sylt is het eiland bij een zware Noordwester ook al eens in twee gespleten. Moet Rijkswaterstaat uit voorzorg niet kunnen uitsluiten dat zij de bestaande natuurwaarden zullen beschadigen met hun ingreep? Zeker met ‘de’ klimaatverandering en ‘de’ zeespiegelstijging in het vooruitzicht…

In mijn hoofdwerk ‘Liever dood dan Slaaf’ heb ik verschillende prachtige foto’s van de Boschplaat genomen en ik kan je verzekeren: met de dynamiek zit het daar al lang hartstikke goed. Maar ja, natuur die je met rust laat levert milieuclubs geen publiek geld op. En daarom alleen moet alles nu dus weer op de schop.

• Schaf mijn hoofdwerk ‘Liever dood dan Slaaf‘ aan, Hoofdstuk 2 gaat over het bedrog van de systeemecologie en rewilding, en de noodzakelijke vervanging door Natuurlijke Historie
• Waardeer dit artikel voor het uitzoekwerk

Donatie bedrag:

€

Doneren