Nederlanders zijn weinig bekend met het ‘wilde eiland’ Corsica, dat zich van Frankrijk wil afscheiden. Maar tenminste alle Waddenrecreanten moeten de geur van Corsica kennen die hier in het hooggebergte hangt: Dat van de Corsicaanse Den, die zijn geur als dennenspray door het hooggebergte verspreidt.

Die naaldboom werd door Staatsbosbeheer op Terschelling ingevoerd als zout-tolerante Denneboom waarmee ze stuivend duinzand konden vastleggen. Wij troffen – op een lange reis naar de voormalige hoofdstad Corte- een Corsicaanse Den naast een ondergekalkt gebouwtje met leuzen.

Daarop werd de in de gevangenis vermoorde Yvan Colonna als martelaar van Corsica geëerd. Alsof Corsicanen naast wat bandieten en een driehonderd jaar oude republikein beperkte keuze hebben bij heldenverering, terwijl je wel overal het volle pond betaalt.

De lange bochtige bergreis ging afgelopen zaterdag naar de oude hoofdstad Corte (Corti) op het eiland. Daar werd afgelopen eeuw de eerste en enige universiteit van het eiland gevestigd, vernoemd naar republikeins vrijheidsstrijder Pascal Paoli. Afgelopen jaar vierden ze daar zijn driehonderdste geboortedag, en bijna alles op het eiland lijkt naar Paoli vernoemd.

Van restaurants en pleinen tot scholen en zelfs het bier. Alsof de Corsicanen bij het kiezen van helden op niveau weinig keus hadden, een beetje net als in Friesland. Wij hadden Foppe de Haan. Die verkocht zijn ziel aan de klimaatbeweging. De oud-voorzitter van de Elfstedenvereniging Henk Kroes ook, en die is net  overleden. Van een Elfstedentocht op ijs zal het voorlopig niet meer komen, al was het maar dankzij de doorgeslagen ‘veiligheid’-cultus.

Wie moet je dan nog op een sokkel zetten. Sieb van der Ploeg? Of is het daar nog te vroeg voor…

In het stadje op een heuvel met bastille staat Paoli op zijn sokkel. Toen wij aankwamen had Paoli een bosje dode tamme kastanjebladeren in zijn hand. Alsof hij je blij wil maken met een dode mus voor de hoofdprijs. Nergens kon je fatsoenlijk eten, omdat ze hier pas in de avonduren de keuken open doen.  En als je dan wel kunt eten verdampt het geld waar je er bij zit, terwijl de kwaliteit een gok kan zijn.

Je kon wel langs bij een delicatessenwinkel waar je voor liefst ELF EURO een potje echte Corsicaanse honing kon bemachtigen.

We hopen dat die honing wel heel echt is.

Het stadje oogt een beetje vergane glorie voor de hoofdprijs, alles is hier duurder dan in Nederland, van de consumpties tot de boodschappen. De muren van panden lijken op de huid van puistige pubers, die hun etterbultjes net uitknepen. Vooral Duitse en Franse toeristen bezoeken het eiland. De Duitsers zijn nog bekend met Corsica na hun laatste bezoek in 1943, voor ze van het eiland werden verdreven.

Bij Nederlanders is het anathema, zonder een rechtstreekse vlucht vanuit Shithole. Wel ging er een Lesbisch stel met hikingschoenen naast ons zitten uit de polder, die bewezen dat ook op elk potje een potje kan passen.

Er werd een rally gehouden met opgevoerde personenauto’s waarvan de uitlaat leek doorgeprikt. Voor het extra lawaai. Die gingen vervolgens wat door het stadsverkeer heen scheuren en de zin van die race ontging ons een beetje. Behalve dan dat heel Corte naar knetterende uitlaat klonk, alsof veel lawaai met meer snelheid gepaard zou gaan.

Het kostte meer dan anderhalf uur rijden vanaf ons huis, dus een lange weg naar Corte. De hoofdweg die van Ajaccio naar Bastia loopt is hemelsbreed misschien 100 kilometer, maar je rijdt daar in totaal al gauw drie uur over. Al die kronkelende bergwegen.

In de tussentijd vind je in het hooggebergte het plaatsje Bocognano, dat de Corsicanen liever als Bucagnu schrijven, waarbij ze de Franse naam doorkrassen.Het ligt tegen Monto Rotondo aan, een berg die bij ongeveer 2700 meter hoogte aftikt en die ’s winters in sneeuw is gehuld.

Daar vind je een andere troef van het wilde eiland, de uitgestrekte bergbossen van tamme kastanje. Die kastanjes zijn echt hun ding, ze mengen zelfs kastanjemeel door hun nationale biertje, Pietra.

Voor een orthodoxe boslim als ondergetekend waren die kastanjebossen een openbaring, maar ik kon Afke niet verder de jungle in krijgen. Ze werd belaagd door een vlieg, en nadat ik wat oude woudreuzen op de plaat had gezet en omkeek bleek ze weggevlucht.

Afke haar relatie met de natuur is een andere dan die ik heb.

Voor haar is natuur een plaats vol irritaties, enge beestjes, muggenbeten en negatieve prikkels waar geen winkeltjes en leuke spulletjes zijn. Daarmee is de waarde van Corsica voor ons ook samengevat. Voor hikers die van een bergbeklimming houden buiten de platgetreden paden zijn de ‘Corsicaanse Alpen’ een uitdaging.

In een ander leven had ondergetekende daar ook best de lust toe gehad. Als twintiger heb je daar trouwens meer zin in, dan wanneer je al bezadigde vijftiger geworden bent.

Corsicaanse conclusie?

Kom je net uit het pastorale paradijs Toscane, en heb je het beste Italiaanse eten genoten in de mooiste stadjes op aarde die als filmdecor lijken opgezet. Dan is Corsica een wat verpauperde maar wel peperdure domper, waar je wel geweest moet zijn omdat het anders is dan alle andere Mediterrane eilanden.

Daardoor- dat andere karakter- lag hier een mooi verhaal in de vorm van de afscheidingsbeweging FLNC, die een voorbeeld voor het FRL (Fries Republikeins Leger) kan zijn.

We vertrekken vanavond met de nachtboot weer richting huis, via Frankrijk. Eerst pakken we nog de Franse riviera mee, waar we een logeeradres kregen aangeboden. En dan crossen we weer via de Elzas richting It Heitelân.

Eltse reis opnij is it paad werom. Dan moeten we weer naar dat lelijke, doodgereguleerde en vervelende overvolle rot-Nederland, dat door die linkse rotoverheid volgestouwd wordt met criminele allochtonen en islamieten, het NeDDRland dat Poetin van mij gratis mag hebben.

Wanneer hij belooft dat corrupte Haagse zootje naar de hel te bombarderen, Bontenbal, Jetten, Jezielguuz, weet ik hoe je de naam van die VVD-globalist schrijft, ’t is alvast geen Sjoukje de Vries.

En doe Brussel er ook maar bij.

Ja we kunnen niet wachten om weer terug te gaan. Dus rekken we de terugreis in twee etappes, zodat je de teleurstelling zo lang mogelijk uitstelt. Is dat ook niet de definitie van ‘hoop’: uitstellen van teleurstelling. Al was het maar omdat het taaltechnisch lekker bekt.

Heb je in drie weekjes een zeldzame voldoening en mentale rust ontwikkeld, die je dan met een paar weken dagelijkse ergernis in Vernederland snel teniet zal doen. Zodat je weer gaat dromen over en leven naar de volgende vakantie. Met een dagelijks noodzakelijke dosis (DND) bier en wijn houd je het leven verder draaglijk tussen de kooivogels en systeemslaven tot een volgende ontsnappingskans zich voordoet.

Of is het niet zo, dat heel veel Nederlanders op die manier leven.

None are more enslaved then those who falsely believe they are free. Weet iemand van wie dat internettegeltje afkomstig is? Was het Thomas Jefferson? Nederlanders zijn gemeten naar het aantal ambtenaren per strekkende kilometer zeer welvarend. En gemeten naar het aantal nutteloze meningen- al dan niet met prof.dr. er voor- waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt, dan zijn we heel eeh, vrij…

Ik maak bij deze dan ook gebruik van mijn recht op ergernisuiting, vanuit een luie stoel kijkend over een Mediterraan bergdal. We nemen nog een lekkere koffie en tikken dan nog even de column voor De Andere Krant.

Het Leven is mooi. Voor nu dan.

Waardeer Interessante Reizen met je bijdrage

Donatie bedrag:

€

Doneren