Leen Hordijk (1991) grondlegger donkergroene planeconomie

Zeer interessant leesvoer, de academische aftrap van Agenda 21 van de VN/2030 Agenda

Met zijn benoeming in 1991 tot ‘bijzonder hoogleraar milieusysteemanalyse’  aan het nieuwe ‘Centrum voor Milieustudies’ in Wageningen, werd Leen Hordijk de godfather van de op modellenterreur gebaseerde greep op het landelijk gebied. Dat je niet op basis van menselijk welzijn de publieke ruimte inricht maar op basis van ‘stikstofdoelen’. Alsof emissiereductie an sich het Hoogste Doel is dat alle andere overstijgt.

Milieusysteemanalyse werd door echte (empirisch gedreven) wetenschappers nog gezien als pseudowetenschap, en Hordijk waarschuwde daar ook voor in zijn oratie. Toch zou zijn vakgroep een belangrijke bijdrage leveren aan de gijzeling van de publieke ruimte, en de installatie van een geleide planeconomie op basis van scenariostudies. Met die modellenbakkerij werd het landsbestuur voortaan uitbesteed aan universiteiten en hun globalistische netwerken.

Zijn discipline- in Europa geplugd door het Sovjet-Amerikaanse IIASA- was vanaf dag 1 niet ontworpen om kennis van zaken te krijgen, maar voor politieke beïnvloeding. Zo konden ze met beroep op de zwarte dozen van ‘de’ wetenschap  de Agenda 21 van de Verenigde Naties en de mondiale politieke elite uitrollen. (Nu 2030 Agenda)

Bron: Oratie Leen Hordijk 1991 U vraagt wij draaien = modellen bouwen

Keuze prioriteit wetenschapper bepaalt uitkomst
Zijn oratie is van de website van de WUR te plukken, uit de tijd toen het nog de Landbouwuniversiteit heette. Hordijk zou toen van 1991 tot 2002 directeur worden van het nieuwe Wageningen Institute for Environment and Climate Research. (WIMEK) Alle milieuige modethema’s moest hij dus in 1 model stoppen. In de praktijk leidt dat er toe, dat mensen modeluitkomsten en prognoses gaan verwarren met ‘het eggie’…

Het inleidende citaat “Every model is a choice of problems” zegt genoeg. Milieusysteemanalyse is het knoeien met de risicoperceptie van de massa. Het is de keuze van de modelmaker waarom hij de ene factor wel/meer meeweegt dan de ander.

Die keuzes worden vaak politiek aangereikt. ‘Het Milieu’ kan misschien wel de meest dure en omslachtige manier tot volksgezondheid zijn. Je kunt ook fit worden door op het platteland te gaan leven, door gezonder voedsel te eten van de boer om de hoek. In plaats van dat je via stikstofmodellen je landbouw om zeep helpt, zodat je tegen jaar x dan y minder emissies in je model hebt.

En ook geen boer om de hoek meer hebt. Waarom zou kortom ‘stikstofreductie’ an sich een maatschappelijk doel zijn?

Het RAINS model van IIASA dat Hordijk in de politieke markt hielp zetten

Garbadge In Garbadge Out (GINGO)
Wanneer je de inaugurele rede van Hordijk leest, komt hij over als een bijzonder aardige peer die alle risico’s van zijn eigen vakgebied goed voor ogen had. Zo citeert hij een kritische studie in Scientific European, over het gebrek aan empirische data bij modellenbakkers:

In zulke omstandigheden kan de wetenschap het beleid niet bijstaan op basis van harde metingen, en voorspellingen op basis daarvan, maar moet worden volstaan met berekeningen die gemakkelijk kunnen worden beïnvloed door persoonlijke waarden en de politiek. In die omstandigheden dient “zachte” wetenschappelijke informatie als basis voor “harde” beleidsbeslissingen.

Het gevaar is groot dat een soort pseudo-wetenschap ontstaat gebaseerd op computer- modellen. Voor deze modellen geldt dan het bekende GIGO-principe: Garbage In, Garbage Out. Vaak zijn het ook nog GIGA modellen: door hun omvang is niet meer na te gaan hoe ze werken en waarom de resultaten eruit zien zoals ze eruit zien.

Van RAINS naar GAINS

Dit is precies wat er zou gaan gebeuren. Denk aan stikstofmodel Aerius dat stikstofdepositie uit veehouderij claimde in beeld te kunnen brengen. Daardoor mag je in Duitsland op de autobahn nu 300 km per uur rijden, wanneer je daar zin in hebt. Terwijl je bij ons in een 100 km-treintje achter elkaar moet tuffen, omdat de Duitsers dat model niet gebruiken.

De bouwstenen (OPS) zijn door drie RIVM-wetenschappers  ontwikkeld eind jaren ’80. Toen leidde Hordijk bij RIVM een nieuw Environmental Assessment Office, oftewel, hij bracht het IIASA naar Nederlands beleid. Hans van Jaarsveld was de centrale figuur bij de opzet en verdere ontwikkeling. En nog twee Wageningers die claimden dat de hond hun data hadden opgegeten toen wetenschappers hun werk kritisch wilden toetsen.

Steeds zien we hoe modelprognoses door beleidsmakers en politici worden behandeld, alsof ze de realiteit vertolken. Vervolgens moet de realiteit via ‘beleid’ worden verkracht tot wat de modellen voorstaan. Modellen zijn er dus om de realiteit te manipuleren op basis van voorgenomen (economische) politiek. Hordijk was dan ook een econoom, geen natuurkundige, bioloog enz…

Wageningen World, het alumniblad van de Stichting Wageningen Research van het Ministerie van LNV

IMAGE (Integrated Model to Assess the Greenhouse Effect)
Ondanks het bewustzijn van het gevaar van ‘pseudowetenschap’ zou Hordijk’s vakgroep Milieusysteemanalyse de opvolgende jaren garant staan voor vrijwel alle vals concrete beleidsadviezen die uit naam van ‘de’ wetenschap over de publieke ruimte. Dat kun je aan het carrièreverloop zien van academici die er voor werkten.

Ze zouden hofleverancier worden van IPCC-rapporten (Rik Leemans) en van de Millennium Ecosystem Assessment. (2004) Rapportfabrieken die op basis van wiskundige modellen de ecologische noodtoestand afroepen.

Bij het RIVM zou Jan Rotmans als wiskundige het zelfde doen, terwijl Leen Hordijk hier vanaf 1987 leiding gaf aan het nieuwe ‘Environmental Assessment Office’. Rotmans zou daar van 1986-1990 het IMAGE-model  (Integrated Model to Assess the Greenhouse Effect) ontwikkelen, onder wiskundige supervisie van Okko Vrieze (Universiteit Maastricht)

Er was politieke vraag naar zo’n model, want de Agenda 21 werd ontwikkeld. En Rotmans leverde daar het gevraagde politieke communicatie-tool bij. IMAGE.

Die modellenbakkerij zou Rotmans een vruchtbare carrière geven. Hij werd in 1997 al hoogleraar aan de Uni van Maastricht, waar hij ook een IIASA-achtig instituut mocht oprichten: Het International Centre for Integrative Studies. Dat adverteert globalistenpolitiek met de vals concrete ‘Ecologische Voetafdruk.

ICIS: de vals concrete voetafdruk is een model dat voor politieke communicatie werd ontwikkeld. “ecologisch’ staat hier gelijk aan ‘armoede’, door de keuze om alle CO2 uitstoot te ‘compenseren’ met ruimteverslindende bomenplant

Urgenda en biodiversiteitsverlies MSA
Vervolgens mocht Rotmans in 2004 al in Rotterdam hoogleraar Pseudowetenschap (Transitiekunde) worden. Daar richtte hij DRIFT op, de uitvalsbasis van klimaatactiegroep Urgenda. Het doel van hun werk was dus vanaf dag 1: via modellenbakkerij verregaande invloed op economische planning uitvoeren.

Bij het Planbureau voor de Leefomgeving gingen zij zijn IMAGE-model vervolgens omvormen tot ‘GLOBIO’. Aannames over landgebruik (van Klein Goldewijk et al) zouden ze omrekenen tot ‘biodiversiteitsverlies’. (Mean Species Abundance) Op basis daarvan beweert Natuurmonumenten nu nog steeds dat 85% van de biodiversiteit in NL zou zijn verdwenen.

Minder ijs in Groenland zou volgens MSA niet alleen ijsverlies maar biodiversiteitsverlies geven. ‘De’ wetenschap die ambtenarij een rechtvaardiging voor beleid geeft in plaatjes

Zo hielpen deze ‘wetenschappers’ bij de installatie van een politieke ideologie, waarin ‘milieu’ en ‘natuur’ het zelfde heten. Milieu en Natuur zijn echter twee verschillende zaken. ‘Milieukunde’ is risicoperceptie, zoals ook uit de definitie van Udo de Haes (1984) in Hordijk’s oratie blijkt.

Milieukunde is de interdisciplinaire wetenschap die zich bezig houdt met de relatie tussen de mens en zijn milieu en met de potentiële en actuele problemen in deze relatie, met als doel op basis daarvan wegen aan te geven om deze problemen op te lossen of te voorkomen.”

Uit het Horizon Potje Wageningen UR zit ook in de Rewilding

Ik lees daar tussen de regels: Milieukunde – ‘Environmentalism’- is het manipuleren van risicoperceptie voor politieke beïnvloeding.

‘Milieu’ is risicoperceptie en risico-analyse, een mentaal construct en abstractie, waarmee je beslag legt op andermans eigendom en de publieke ruimte. (het doel van milieubeleid is wat het doet, lastenverzwaring en onteigening)

Terwijl ‘natuur’ alles wat ‘is’ betekent, wat je kunt ruiken, proeven en zien, de empirische wereld, die ook iemand’s eigendom kan zijn. Het milieu kun je met propaganda manipuleren, terwijl de natuur zich van die marketing niets hoeft aan te trekken.

Wat Hordijk betreft: Ik heb hem ooit in Brussel 1 keer ontmoet, in 2006 toen hij IIASA-directeur was. Omdat ik voor NRC en De Standaard schreef wilde hij me daar in Laxenburg uitnodigen en ik kreeg nog zijn kaartje. Het was een handige mannetjesmaker, die in Brussel zijn modelwinkel wilde verkopen. (het was een ngo-markt, en ik heb er een snoepreis voor het Wereld Natuur Fonds aan overgehouden)

Ik had nog nooit van het IIASA gehoord, en wist nog niets van de enorme invloed die het instituut had op de inrichting van de Europese groene ruimte.

  • Zulke diepgang van journalistiek onderzoek en degelijk denkwerk (helder denken is helder waarnemen) krijg je alleen bij Interessante Tijden, het Studiecentrum voor Natuurlijke Historie. Ondersteun ons werk met een bijdrage klein of groot
€

Abonneer je ook op Interessante Tijden TV

One Reply to “Leen Hordijk (1991) grondlegger donkergroene planeconomie”

  1. Jan Rotmans zal weldra het aardse voor het eeuwige verwisselen, echter, hij is druk doende een ‘digital twin’ van zichzelf te bouwen zodat zijn ‘kennis, visie en colleges’ ons tot in der eeuwigheid kunnen bijstaan (…). Wijsheid komt niet altijd met de jaren.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *