‘…satan haast onder uwe voeten verpletteren’ (Romeinen 16)

Prediker zegt in de Bijbel het zelfde

Op de zondag geen profane boodschappen. Dan lezen we uit De Heilige Schrift, en deze week sluiten we de Romeinenbrief-cyclus af van Paulus. We gaan vandaag in op ‘Het Geloof’ zelf dat Paulus zo’n kracht gaf, dat hij (letterlijk) voor de duvel niet bang was.

In de moderne tijd begint iedere zin en onderzoek met ‘ja, maarrrr….’ ook bij het jawoord van moderne huwelijken. Je houdt een reservering en ontsnappingsroute. Maar het Ja dat Paulus leerde en dreef was onvoorwaardelijk.

En daarin school ook de kracht van ‘Het Geloof’, dat de hele wereld zou veranderen, dat letterlijk bergen kon verzetten.

Adolf van Nassau sneuvelde hier…

Paulus, voor de duvel niet bang…
Op het eind van de Romeinenbrief geeft Paulus aan dat hij ook nog graag naar Spanje wil reizen. Zijn plan van aanpak zal daar het zelfde zijn als elders. Hij begint een prediking in een lokale synagoge, en ziet dan hoe ‘de boodschap’ valt. De kans dat lokale Joden boos worden en hem zelfs zullen proberen te doden is nog steeds reëel.

Maar ook als hij de heilige huisjes van Heidenen omver werpt loopt hij levensgevaar. En tenminste het gevaar, alweer in de gevangenis gegooid te worden. En toch blijft hij het doen.

Zie daar de kracht van ‘Geloof’, dat volgens Jezus ‘bergen kan verzetten’. Die geestelijke kracht verandert de loop van de wereldgeschiedenis. Je ziet ook: valt die geestelijke kracht weg, dan valt ook de drijfveer bij mensen tot grote daden weg.

Grafveld van Derde Slag bij Ieper (1917) Tyne Cott

In Romeinen hoofdstuk 16 opent Paulus aan de christelijke gemeente in Rome met mensen die hij aanbeveelt:

Ik beveel u Febe onze zuster, die eene dienaresse is der gemeente die te Kenchrea is; opdat gij haar ontvangt in den Heere gelijk het den heiligen betaamt, en haar bijstaat in wat zaak zij u zoude mogen van noode hebben; want zij is eene voorstandster geweest van velen, ook van mijzelven.

Groet Priscilla en Aquila, mijne medewerkers in Jezus Christus, die voor mijn leven hunnen hals gesteld hebben; de welken niet alleen ik dank, maar ook alle gemeenten der heidenen.

Met de kracht van geloof vrees je niet voor je leven. Je kunt nog wel bang zijn, maar je overwint die angst. Hoe vaak staat in de Bijbel immers ook de uitspraak ‘vrees niet’….

Romeinenbrieven…Van de preek van vandaag

‘Onnoozel in het kwade’…
Paulus groet alle vrienden die hij maakte in de gemeente van Rome. Dan sluit hij nog met een waarschuwing, om te herkennen wie het geloof beschadigen. En dan een bezwering om het gepersonificeerde kwaad, satan de baas te worden. Niet op eigen kracht, maar in geloof en gebed:

En ik bid u, broeders, neemt acht op degenen die tweedracht en ergernissen aanrichten tegen de leer die gij van ons geleerd hebt, en wijkt af van dezelven.

Want dezulken diene onzen Heere Jezus Christus niet, maar hunnen buik, en verleiden door schoonspreken en prijzen de harten der eenvoudigen.

Want uwe gehoorzaamheid is tot kennis van allen gekomen. Ik verblijd mij dan uwenthalve; en ik wil dat gij wijs zijt in het goede, doch onnoozel in het kwade.

En de God des vredes zal den satan haast onder uwe voeten verpletteren. De genade onzes Heeren Jezus Christus zij met ulieden. Amen.

Jezus Christus bij de Abdij van Steinfeld

Ongeveer een kwart eeuw geleden kwam ik ‘tot geloof’ bij een Evangelische sekte. Je ervoer de kracht van ‘vergeving’, letterlijk alsof een last van je schouders werd genomen. Er is werkelijk een leven VOOR en NA.

Bepaalde kwade krachten kregen plots geen vat meer op mijn geest, die resulteerden in zo’n houding van slachtofferschap. De zinloze exercitie van het leven, dramaturg op de planken van je existentieel toneelstuk. Een moderne houding, waarin je dus ook geen morele verantwoordelijkheid meer hebt.

Het is niet zo gegaan als bij Paulus. Dat je de hele Bijbel van haver tot gort kent, en in de logische consistentie van de prediking van Adam als eerste mens tot Jezus als de nieuwe mens de onvermijdelijke vervulling ziet van ‘De Schrift’, het Grote Plan van God. En vervolgens denkt: dat is ‘waar’, in de zin van verifieerbaar waar, dus dat je dan ‘gelooft’.

Je ervoer een geestelijke realiteit, die je tot nieuw mens maakte (hoewel je toch dezelfde bleef)

Persoonlijk getuigenis

Modern denken is ontkerstenen
De beste en snelste manier om dat ‘geloof’ te verliezen is Bijbel lezen op een kritische, academische manier. Dus als ‘modern’ mens. Ja, maar… Dat verlies gebeurde ook vrij vlot na ‘bekering’.

Daarnaast zijn ‘andere christenen’ een recept voor geloofsafval, met name Gristenunie-christenen. Dat zijn gewoon modernisten, met een geestesleven en drijfveren gevormd door de massamedia.

Nadat je het ‘maar’ hebt uitgesproken kun je nog geen molshoop voor God verschuiven, laat staan een berg verzetten. Je bent weer terug in ontkerstende toestand. Je komt weer in de competitie-stand om je eigen waarde te bepalen.

Hoe doe jij het ten opzichte van ‘hij’/zij. Je moet je weer voorstaan op wat je presteert. Dus ben je altijd een mislukkeling, alleen de 1 mislukt op een hoger niveau dan de ander.

Dan is ‘geloof’ weer hetzelfde als ‘het voor waar houden van onwaarschijnlijkheden’. Je kunt dan heel scherpzinnig doen, en zien dat de met de Joodse schriften doordrenkte Paulus met Petrus en de apostelen ook maar wat winkelden in de Psalmen en Jesaja.

Om zo Jezus als vervulling van die profetie te zien, specifieker: Jesaja 53. De notulist van Paulus, Lucas, laat Jezus staande voor Pilatus zwijgen bij zijn proces, gelijk in Jesaja 53. Was de evangelist ooggetuige, toen Jezus daar stond?

Nee, logisch geredeneerd. Hoe eenvoudig is het, om met een kritische blik de hele Bijbel in de brand te steken. Daar heb je geen speciale intelligentie voor nodig, maar een bepaalde houding die in de moderniteit als ‘normaal’ ging gelden. Paulus en Petrus waren geen ‘moderne’ mensen, maar klassiek.

De antieke Statenbijbel, voortaan Iedere Zondag

Als het voor jou maar werkt
Zonder Geloof als door Paulus geschreven en bedreven, dan blijft van de Bijbel niets meer over dan een Joods sprookjesboek, verzonnen aan de borreltafel in Babylonische ballingschap. Neem bijvoorbeeld de ezel die tegen Bileam spreekt, nadat die er op blijft slaan. Dat had ook bij de Gebroeders Grimm in een sprookje voor kunnen komen.

Wijze lessen kun je ook elders wel leren, als jij ze uit Roodkapje haalt: dat moet jij toch weten als dat voor jou werkt? In die zin zit eigenlijk de hele moderniteit verpakt.

Met een moderne blik is de Bijbel geen Heilige Schrift meer, iets dat je met ontzag leest en in gebed. Daar waarvoor de Bijbel bedoeld was. Het is geen krachtbron meer, van ‘het woord als tweesnijdend zwaard’…

Niet voor niets predikt Paulus over geloof, hoop en liefde als drie-eenheid. Jezus heeft het over geloof als een kind. Op die manier geloven, dat heeft geen status. Ben je dan niet gewoon een debiel? Of oefen je in ‘jezelf voor de gek houden’? Net als ieder ander?

Drink je dan niet liever een vat bier leeg om naar de hoeren te gaan? Immers, wat maakt alles dan verder uit, ga niet hypocriet lopen doen…

De Heilige Schrift, mijn ge-erfde Statenbijbel

Tijdverdrijf van wieg tot graf
Wat anders dan tijdverdrijf bedrijf je dan? In het gevlei komen bij anderen die je eerder niet zagen staan (‘sociaal leven’). Meedoen met de ratrace (carrière), en je beroepen op je spulletjes en reputatie. God beware me, dat je zo’n mediapersoon zou moeten worden, je plasje doen over die zelfde nieuwscyclus in de hoop op pecunia en ‘geprezen worden’.

Daar kom je het bed toch niet voor uit. Ik ben al afdoende bewierrookt door wildvreemden, om te weten dat het je niets helpt.

Je zou in plaats van het bordspel ‘Levensweg’ dan een spel ‘lijdensweg’ kunnen maken. Beginnend met de bevalling. Dat je huilend ter wereld komt als burgerservicenummertje, pondje vlees onderpand van de Staatsschuld, dat melkkoetje in notendop voor de Belastingdienst.

Je moet meteen geregis-treerd (regis = koning, dus bij zijne majesteit zijn menselijke voorraden opgetekend)

Dan ren je al die fata morgana’s na, de luchtspiegelingen van ‘carriere’ (Maandagmorgengevoel forenzen tot ‘thank God it’s friday’, Krediteuren-Debiteuren), vriendschap (1 keer trek je de conclusie…), liefde (‘tot de gelegenheid ons scheidt’), kinderen van de rekening, op de vlucht voor Jeugdzorgd, ambtenarij die wat van je moet, tot het graf je opslokt.

Praalgraf Reinhard Mohn (2009) in Gutersloh

En wat is die ‘eeuwige rustplaats’ tegenwoordig? Een plekje territorium zes voet diep, dat wordt ‘geruimd’ als grafrechten niet op tijd zijn betaald.

Of wanneer je als Schopenhauer geboren bent, dan bezie je mensen, hun sociale gedragingen en drukdoenerij als iemand die de dierentuin bezoekt. Kansen en uitdagingen jongens! Denk PO SI TIEF. Het moderne leven is betekenisloos, wat consumeren.

Je hebt als welvarende Westerling alle pleziertjes gekend, evenementen, dingetjes, reisjes, vrijages, experimentjes, dingetjes dingetjes. Weet je hoe een kut smaakt? Kut!

Je blijft kortom de slang die in zijn eigen staart bijt, wanneer je ‘voor jezelf’ leeft in plaats van Jezus.

…in de hemel is geen bier, daarom drinken we het hier. Laten we hopen dat er wel bier is, gebrouwen door monniken

Met geloof een ander mens die de zelfde is
Zo dacht ik 25 jaar geleden, en zo denk ik nu zodra de kracht van Geloof wegvalt. Net als in Prediker, ‘het ware beter om niet geboren te zijn’. Zo dachten ook de cynici, de epicuristen, de Boeddha stelt dat leven lijden is. Alleen al voor de grap wilde ik daarom in Leiden gaan wonen.

Wanneer je bij veel mensen doorvraagt en graaft, dan kom je op dat eindpunt, juist ook bij mensen die alles ‘bereikt’ zouden hebben. Of op het punt dat ze zichzelf overschreeuwen, onecht zijn, toneel spelen blijven om hun ingebeelde ‘sociale status’ te bewaken.

Of je komt bij mensen die domweg niets hebben meegemaakt, dat tot een diepere opvatting van zijn zou kunnen leiden, of kijk op de ware en dus vrij donkere aard van mensen.

Of ze zijn domweg te dom, de proles, en hebben aan de dierlijke basis voldoende. Mijn terrier Trudy bidt ook niet, ze heeft aan brokjes en Friese droge worst genoeg. En aan de baas.

Trudy mijn christenhond en engeltje

Met Geloof ben je een ander mens, met de zelfde gedachten als die Prediker al verwoordde. Maar die kun je dan anders plaatsen. Je bonkt weer van levensenergie, scheppende kracht, hebt moed en welsprekendheid waar je anders als stamelende sukkel voor een publiek zou staan. Dat is een bewijs voor de kracht daarvan.

Anders gezegd: is er beter bewijs denkbaar? Geloof werkt. Niet alleen bij mij, maar bij ieder persoon die de zelfde ervaring onderging. Zoals ook bij Paulus, en al de christenen na hem. Dus moet wat Paulus bijbracht wel ‘waar’ zijn, in de zin van ‘algemeen geldig’.

Niet ‘dat werkt voor jou, wat fijn voor jou’. (moderne desinteresse verpakt als empathie) Maar als geestelijke wetmatigheid. Zo spreekt Paulus er ook over, niet als iets dat je negeren kunt als een ander smaakje meer zou bevallen.

En wat zegt die algemene geldigheid dan over De Bijbel? Die Bijbel kan dan dus ook niet zomaar een sprookjesboek zijn. Verander je houding bij lezen, en Het Woord, de kracht daarvan spreekt tot je. Dat is het idee toch van ‘De Bijbel’, en van Paulus zijn geloof in De Schrift.

Trudy de Romeinse Leeuw

Romeinen = ‘Geloof, een genadegift’
Paulus staat er op, de opstanding, anders had hij ook niet al die gevaren getrotseerd. Zonder geloof dat Jezus Christus daadwerkelijk uit de dood opstond, als de nieuwe mens, dan valt ook de rest in elkaar. Dan valt de kracht weg, die een nieuw mens van je maken kan.

Dat verlies gaat kinderlijk eenvoudig en snel, weer ‘de oude’ worden. Je kunt zomaar weer al te gemakkelijke prooi van kwade krachten zijn, wegvluchtend voor je morele verantwoordelijkheid, kiezen voor geestelijke kindsheid in plaats van opklimmen naar spirituele volwassenheid.

Dus als we dan de wijze les van Paulus zijn Romeinen-brieven mogen afsluiten. Bid om Geloof, want jij zelf kunt die kracht van geloof niet opwekken. Paulus laat al het ijdel streven om op eigen gezag en kracht iets te presteren richting God voor wat het is: ijdel streven. Zo voelt dat dan ook.

De bovengrondse Van der Sluis-grafkelder

Van daaruit, het Geloof als genadegift wordt de rest je dan vanzelf wel duidelijk, zo niet in dit leven dan wel daarna. Zoals Paulus afsluit:

De genade onzes Heeren Jezus Christus zij met u allen Amen.

Hem nu die machtig is u te bevestigen, naar mijn Evangelie en de prediking van Jezus Christus, naar de openbaring der verborgenheid die van de tijden der eeuwen verzwegen is geweest,

maar die nu geopenbaard is, en door de profetische Schriften, naar het bevel des eeuwigen Gods, tot gehoorzaamheid des geloofs onder alle de heidenen bekend is gemaakt;

Hem, den alleen wijzen God, zij door Jezus Christus de heerlijkheid in der eeuwigheid. Amen.

Grafveld Duitse soldaten bij Sassnitz

Beter dan Paulus kan ik het niet zeggen. Geloof. Het is een kracht die je gegeven wordt, wanneer je het voorbehoud (…’maar’) laat varen en de mantra  van de orthodoxe kerk op je knieën zegt, het zondaarsgebed. Heer Jezus Christus, zoon van God, heb genade voor mij zondaar.

Daar zit alles in, en kan als bom in je ziel inslaan. Bij mij verdween die donkere last, ‘Het Oordeel’ van de schouders, dat waarmee je jezelf veroordeelt en anderen, ja het gehele leven door het toilet spoelde als afgekeurd product dat bij aankoop niet beviel. Niet voor niets betekent ‘satan’ iets als ‘de aanklager, beschuldiger’.

Op eigen kracht win je het daar echt niet van. Heb een goede zondag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *