..als het WEF bomen wil planten, op wiens grond komt dat dan?
De IUCN en de Duitse regering lanceerden in 2011 een voorstel om een oppervlak ter grootte van de EU te ‘herbebossen’: De Bonn Challenge. In die koolstofvastlegbossen zou dan CO2 uit de atmosfeer gehaald worden door deelnemende regeringen van ontwikkelingslanden.
Frans Timmermans legde in zijn Green Deal vast dat drie miljard boompjes geplant moeten worden voor 2030.
Het World Economic Forum deed er recent nog een schepje bovenop: duizend miljard bomen er bij voor ‘het klimaat’, in te zien via de webzijde 1t.org. Maar op wiens land moeten die bomen komen staan, en welke Carbon Cowboys kopen dat land?
…er zouden al 74 miljard bomen beloofd zijn
Carbon Cowboys met Carbon Credits
Er kwam al eerder kritiek, dat zogenaamde Carbon Cowboys met zogenaamde CO2-credits goedkoop land zouden wegkopen van de lokale bevolkingen in ontwikkelingslanden. Daar is de grond immers het goedkoopst. Zo zou een landoppervlak ter grootte van Portugal al opgekocht zijn door grote bedrijven, waaronder de Rabobank.
Dat stelde de door de Nederlandse Agronoom Henk Hobbelink opgerichte ngo Grain. (Genetic Resources Action International)
Zij waarschuwen voor Carbon Cowboys, die met geld uit CO2-compensatie door bedrijven als Microsoft landbouwgrond in ontwikkelingslanden opkopen, en omzetten in CO2-plantages. Naast de Rabobank, Amazon, BP werd hier Total Energies ver. GRAIN spreekt over ‘carbon colonialism’.
Een onderzoeksrapport van het Oakland Institute wees op landgrab door de Wereldbank met Carbon Credits. Dat zijn dus vermeden tonnen CO2 uitstoot die je ‘echte’ waarde geeft door er land mee te kopen. Money out of Nothing.
Maar ook ‘herstel natuurbos’ betekent ‘onteigening bestaand gebruik’…
“Klimaatplantages vervangen bestaand natuurbos”
Zo is er ook uit wetenschappelijke hoek nogal wat kritiek op al die ambitieuze bosplannen voor ‘koolstofvastlegging’. De verdrievoudiging van zulke koolstofplantages zou concurreren met ander landgebruik, en lang niet het effect hebben van het herstel van natuurbos. Dat betoogde Simon Lewis in Nature in 2019.
The regular tree harvests and clearing the land to replant it means that the carbon stored on the land is periodically released back to atmosphere. By contrast, naturally regenerating lands sequester carbon for decades as they revert back to their carbon-rich intact state.
Bovendien komt er door ander klimaatbeleid een veel grotere markt voort bio-energie. Hij berekende dat daarvoor liefst 300-800 miljoen hectare landbouwgrond (twee keer de EU) rond 2050 voor Bio Energy Carbon Capture Storage (BECCS) gebruikt zou gaan worden. Daar zou energiemais, Eucyalyptus en Olifantsgras geteeld worden.
Die plantages – arm in biodiversiteit- zouden ten koste gaan van bestaand bos, dat al CO2 opslorpt:
This huge new demand for land could displace restored forests.Converting them to bioenergy crops after 2050 reduces sequestration to a paltry 3 Pg C by 2100, as high-storage forest that is still increasing in carbon stocks is replaced by annual crops or plantations
Net als Half Earth, maar dan van de WILD Foundation
Kritiek als Systeemdecoratie
Andere kritiek in Restoration Ecology (2019)op de Bonn Challenge, stelde dat boomplantschema’s in Savannes en de Serrado juist biodiversiteit helpen verarmen. Hun oplossing was meer werkverschaffing voor zichzelf/academische uitvreters:
…using large-scale science programmes that involve both natural and social scientific approaches.
De meeste studies dienen dus als systeemdecoratie, omdat ze slechts ‘de uitvoering’ van klimaatpolitiek bekritiseren. Maar niet de kern zelf. Het monetariseren van hete lucht (CO2) heeft automatisch tot gevolg dat er landroof plaatsvindt. Omdat sinds 1992 het UNFCCC-klimaatverdrag (‘klimaatneutraal’) de munt-kant is, en het ‘biodiversiteit’-verdrag CBD (‘natuurpositief) de kopkant van het zelfde geldstuk.
- De hele klimaat- en biodiversiteittrein is 1 grote leugenachtige zwendel die ten koste gaat van mens en natuur
- Daaruit volgt de monetarisering en privatisering van de publieke ruimte met publieke middelen
- Voorkeurspartijen mogen geld uit niets (hete lucht) toveren, of via belastingheffing genereren om daar echte waarde (land) mee te kopen
Zodra je afkondigt dat je voor 2050 alle CO2 wilt wegmoffelen, volgt automatisch de optie dat die CO2 ergens moet worden ‘vastgelegd’. Dat staat ook letterlijk in het artikel 6 van het Verdrag van Parijs. Dat moet dan automatisch op landoppervlak gebeuren, waarvan je kunt beweren dat daar CO2 wordt vastgelegd.
‘Natuur’ dus, en ‘biodiversiteit’ versmald tot ‘groen landoppervlak dat CO2 slorpt’. Alle niet-fossiele energie-oplossingen buiten kernenergie vragen gigantische hoeveelheden van een schaars goed: land.
Het NOS Journaal beleert uw kinderen op basis van de milieubeweging
Die intentie voor landroof met koolstofkrediet was er al vanaf het begin in 1992.
Daartoe bestaat al sinds 1992 de door Matthis Wackernagel en Michael Rees (Universiteit van British Columbia) ontwikkelde voetafdruk. Die ‘Ecologische Voetafdruk’ rekent je ’teveel’ aan CO2 om in oppervlakte te planten boompjes.In 1996 verscheen hun eerste overzichtswerk: ‘Our Ecological Footprint: Reducing Human Impact on the Earth’.
Half Earth Campagne
Koppeling ‘klimaat’ & ‘biodiversiteit’ leidt automatisch tot landroof
Sindsdien publiceert het Ecological Footprint Network ieder jaar wat voor ‘overshoot’ de mensheid zou hebben: de hoeveelheid hectares bomenplant die nodig zou zijn om onze CO2 te compenseren. Dat papegaait het NOS journaal ieder jaar opnieuw als ‘we hebben twee aardes nodig’.
De kern van het UNFCCC/CBD-systeem draait hier om; energierantsoenering, CO2-beprijzing en landroof voor ‘natuurherstel’ en ‘CO2-opslag’.
Het geheel belangeloze Eneco en haar Ecologische Voetafdruk: wetenschappelijk onzin, maar wel effectief in marketing
De monetarisering van CO2 voor ‘klimaatneutraal’ via het klimaatverdrag wordt gebruikt als extra geldstroom om land op te kopen voor ‘natuurpositief’. Alle klimaatbeleid is per definitie een grote leugenachtige zwendel.
Die kern wordt nergens ter discussie gesteld, net als die van ‘biodiversiteit’, de kopkant van de klimaatmunt.
Uiteindelijk wil men zo in 2050 beslag kunnen leggen op de helft van het aardoppervlak, Half Earth, ook wel Nature Needs Half genoemd. Carbon credits voor ‘natuurherstel’ zijn een geldstroom die daarbij helpt. Daarmee kun je traditionele gebruikers, zoals boeren wegkopen.
Komende vrijdag heb ik daar mijn boekencolumn over voor Weltschmerz, Carbon Credits voor ‘biodiversiteit’ (hectares met ‘iets groenigs’).
- Waardeer mijn werk met een bijdrage voor Interessante Tijden, het studiecentrum voor Natuurlijke Historie