Een veelvoud van wat de uitvinder van ‘social cost of carbon’ rekent
Hoeveel duurder wordt je energie- en boodschappenrekening door klimaatbeleid? Ambtenarij van de Provincie Utrecht liet klimaatactivisten van Klimaatverbond in 2022 de ‘sociale kosten’ van CO2 berekenen. Die ‘corrigeerden’ de CO2-prijs omhoog met een factor tien van 80 euro per ton (huidige prijs op de emissiemarkt ETS) naar 875 euro per ton.
Zou je die CO2-prijs doorrekenen naar de benzinepomp, dan zou je 1 euro tachtig per liter extra betalen, dus een prijsverdubbeling. Die prijsverdubbeling werkt dan door de hele economie tot aan je boodschappen.
Het concept ‘social cost of carbon’ (CO2-belasting als marktcorrectie) is precies een halve eeuw oud en ontwikkeld door Nobelprijseconoom William Nordhaus. Zijn CO2-kosten (31 dollar per ton in 2017, 102 dollar in 2050) zijn ruim 30 maal lager dan die van klimaatactivistische ambtenarij in Utrecht.
De voorloper op True Pricing, CO2-belasting over je consumptie
Uiteenlopende berekeningen
Veel klimaatactivisten lopen weg met de Stern Review van Lord Stern van de London School of Economics. Die noemde ‘klimaatverandering’ het grootste marktfalen van deze tijd. Dus zou er een prijscorrectie in de economie moeten komen, een CO2 belasting. Sindsdien blijven allerlei geleerd ogende schattingen van benodigde CO2-prijzen in de literatuur verschijnen.
Een voorbeeld daarvan komt van Kevin Rennert van ngo Resources for the Future in Nature in 2022.Zijn definitie van Social Cost of Carbon (CO2-belasting) luidt:
The social cost of carbon dioxide (SC-CO2) measures the monetized value of the damages to society caused by an incremental metric tonne of CO2 emissions and is a key metric informing climate policy.
Let op dat je in werkelijkheid die ‘schade’ door een ton CO2 helemaal niet kunt zien of meten. Die bestaat dus alleen in een computermodel van econometristen. Rennert gebruikte schattingen uit een ontzettend knap in elkaar gezette zwarte doos dat CO2-onkosten claimt te berekenen, de Greenhouse Gas Impact Value Estimator (GIVE) model.
Vervolgens komt hij op de volgende geleerde schatting:
Our preferred mean SC-CO2 estimate is $185 per tonne of CO2 ($44–$413 per tCO2: 5%–95% range, 2020 US dollars) at a near-term risk-free discount rate of 2%, a value 3.6 times higher than the US government’s current value of $51 per tCO2.
Het staat er echt in de kleine lettertjes bij SDG-progress report Verenigde Naties 2023: 1360 miljard dollar klimaatbelasting in 2030
Let op de enorme onzekerheidsmarge van 44 dollar tot 413 dollar. De bandbreedte van de projectie (369) is dus groter dan de mediaan van 185. Dat geeft dus al aan zo’n projectie niet meer dan nattevingerwerk is, wat de gek voor CO2 geeft. Ook is onduidelijk of ze corrigeerden voor de IMMENSE voordelen die het gebruik van koolwaterstoffen geeft.
De Wereldbank deed in haar World Bank Carbon Pricing Report 2023 deze aanbeveling
The carbon prices have to grow in the long term to drive investments at the necessary scale and pace. To keep global warming below 2°C, prices must reach $50/tCO2 to $100/tCO2 by 2030.
De Canadese regering hanteert voor 2025 een CO2-prijs van 271 Dollar, oplopend naar 394 dollar in 2050, wanneer we Net Zero zouden moeten zijn. In 2020 was de adviesprijs van Canada Environment and Climate Change (CECC) nog 54 dollar per ton, wat weer een ruime verdubbeling was van de 21 euro per ton waar ze in 2011 mee kwamen.
Europa al mondiaal hoogste CO2-prijzen, aldus Wereldbank Carbon Pricing Report 2023
CO2-beprijzing ouder dan klimaatpaniek
Weinig mensen weten echter, dat CO2-belasting als idee ouder is dan de eerste internationale klimaatconferentie van de World Meteorological Organisation (WMO) in 1979 in Lausanne. De aarde koelde toen nog af, maar men ‘wist’ al: er moet een CO2 belasting komen.
Het vijftig jaar oude idee van CO2-belasting als ‘marktcorrectie’ van William Nordhaus (1975 IIASA) heette toen ‘schaduwprijzen’. Dat idee werd in 2018 beloond met een Nobelprijs. De bespreking van zijn werk door het Nobel-comité vind je hier via deze link. Zijn DICE-model koppelt een klimaatprojectie uit een computermodel aan een geschatte ‘schade’ door opwarming uit een economisch model. Vervolgens rolt uit die zwarte doos -abracadabra- een CO2-prijs.
In de Nobelprijs-presentatie kom je vervolgens deze tabel tegen met geprojecteerde CO2-belastingen:
Blz 40 uit de Nobelprijs presentatie, Nordhaus vergeleken met Stern
Het beperken van ‘opwarming’ in computermodellen in 2050 bij Nordhaus zijn ‘best guess’ noodzaken tot een bescheiden CO2-prijs van 49 dollar nu, oplopend tot 153 euro CO2-belasting in 2050. Het beperken van temperatuurprojecties in klimaatcomputers tot 2,5 graden in 2100 zou noodzaken tot een CO2-prijs van 284 dollar anno 2025, en oplopen tot 615 dollar in 2050.
Bandbreedte van CO2-belastinghoogte
Maar wanneer je die getallen naast de grafiek van Nordhaus zet met de bandbreedte van projecties, kun je zien: het kan vriezen of dooien, oplopend van nagenoeg nul naar 110 dollar per ton, bij een dollar van 2010.
Nordhaus zou in 2018 nog de optimale CO2-prijs van 102 dollar per ton hebben geformuleerd, aldus Forbes. Met de huidige inflatie zou dat nu rond de 130 dollar liggen, en 215 dollar in 2050. In de Nobelprijs-presentatie zie je een geprojecteerde CO2-belasting van 152 dollar.
Een veel bescheidener CO2 prijs dan ze hier in Europa rekenen, laat staan wat klimaatactivisten willen
In de PNAS in 2017 (‘revisiting the social cost of carbon’) gaf zijn DICE-model nog 31 dollar CO2-belasting als optimum bij 2010-dollars.
De inflatie bepaalt dus in grote mate welke prijs je aan gebakken lucht geeft, zoals ik in mijn eerdere blog over Nordhaus aangaf. Zoals je via deze link kunt zien, is de inflatie van de dollar zo sterk gestegen, met name nadat Nixon in 1971 de Goudstandaard losliet:
Cumulatieve inflatie: Inflatie dollar explodeert vooral na loslaten goudstandaard
Waartoe dienen deze modelberekeningen nu in de praktijk, los van de beleden intenties? Ze maken democratische controle van belastingverhoging onmogelijk, omdat ambtenarij zich op complexe modelberekeningen (zwarte dozen) kan beroepen ter rechtvaardiging. Wie tegen belastingverhoging protesteert is dan ’tegen de wetenschappelijke consensus’ en speelt met het lot van De Planeet.
Conclusie: Social Cost of Carbon is Bullshit, wat de gek er voor geeft. De immense voordelen van het gebruik van koolwaterstoffen- het gehele BBP van een natie rust er op- zijn ontelbaar hoger dan het kleine zij-effect van een beetje opwarming. Van die opwarming kun je ook niet 1 op 1 stellen dat dit gelijk staat aan ‘schade’, want ‘schade’ aan wat?
In mijn huis of tuin is niets beschadigd door opwarming van de aarde met een graadje in een eeuw. Wel wordt het lekker verwarmd door aardgas en kan ik op de computer werken dankzij koolwaterstoffen. Die ‘schade’ is dus niets meer dan een theoretische berekening uit een econometrisch model vol aannames, met onzekerheidsmarges die groter zijn dan de mediaan van de schatting. Social Cost of Carbon moet dus wel bullshit zijn, in de orde van ‘bruinvisverstoringsdagen’ bij TNO.
- Steun het verdere Interessante Tijden onderzoek naar de integratie van Co2 als betaalmiddel met een bijdrage, zodat ik verder kan graven