De homovlaggen hingen uit bij het Binnenhof
Het zal de nuchtere waarnemer opvallen dat de Linksmensch in het geheel niet is geïnteresseerd in het thema dat deze zegt te verdedigen. Ze schakelen moeiteloos van Palestina naar Klimaat, naar dierenrechten, homo’s en gender tot aan de rolstoel van een AZC-Islamiet met gehandicapte hoofddoek.
Het centraal bindende aspect is hun wens andere mensen te koeioneren, en om zichzelf via deelname aan een massabeweging meer belangrijk te voelen. Linksmensen kun je niet met redelijke argumenten overtuigen, alleen met geweld en intimidatie.
‘Diverse’ voorbeelden, een negerin in het midden, drie homofielen, twee hipsters en heel ver op de achtergrond een blanke roodharige
Wil tot macht gelijk, maar vermogen tot macht niet
Dat ze altijd ‘de overheid’ er bij roepen, net als ‘de juf’ vroeger in de klas komt, omdat Linkse mannen zwak en zielig zijn, niets voorstellen op eigen kracht, en kampen met een minderwaardigheidscomplex. Niettemin zijn het wel gewoon biologische mensen die deelnemen aan de statusoorlog met de bijbehorende wil tot macht.
Maar dat machtsstreven wordt gefrustreerd, omdat ze in hun eigen leven niets gedaan krijgen.
En dus willen ze met hulp van De Overheid hun wil tot macht botvieren. De Unabomber, auteur van deze week op Café Weltschmerz beargumenteert hoe Linksigheid samenhangt met de moderne technologische maatschappij.
Die maakt het individu steeds machtelozer ten opzichte van een technocratisch systeem. Om iets aan je leven te verbeteren, sta je voor twee keuzes:
- Succesvol ondernemer worden, de moeilijkste keuze, want dan heb je talent nodig en capaciteiten
- Linksmens worden, en via de overheid je gram halen om zo ‘het systeem’ naar je voordeel te buigen
De homobar van De Volkskrant/Het Parool/Trouw bij de Tsaar Peter-straat
Overigens moet ik opmerken dat de meeste ‘rechts’ mensen van moderne snit, eigenlijk het Links van gisteren zijn. Zodra je gelooft via ‘de overheid’ je leven te beteren ben je Links.
Wat zegt de Unabomber hierover, in de notie dat we toen al leefden in een open inrichting (en nu enkel nog meer):
Almost everyone will agree that we live in a deeply troubled society. One of the most widespread manifestations of the craziness of our world is leftism, so a discus- sion of the psychology of leftism can serve as an introduction to the discussion of the problems of modern society in general.
But what is leftism? During the first half of the 20th century leftism could have been practically identified with socialism.
Today the movement is fragmented and it is not clear who can properly be called a leftist. When we speak of leftists in this article we have in mind mainly socialists, collectivists, “politically correct” types, feminists, gay and disability activists, animal rights activists and the like.
But not everyone who is associated with one of these move- ments is a leftist. What we are trying to get at in discus- sing leftism is not so much movement or an ideology as a psychological type, or rather a collection of related types.
Shell wappert de homo-vlag als promotor van de 2030 Agenda, SDG Doel 5
De Linksmens is dus vooral een psychologisch type. Lemma 219 verklaart wat ik in de intro al aangaf:
Leftism is a totalitarian force. Wherever leftism is in a position of power it tends to invade every private corner and force every thought into a leftist mold. In part this is because of the quasi-religious character of leftism: everything contrary to leftist beliefs represents Sin.
More importantly, leftism is a totalitarian force because of the leftists’ drive for power. The leftist seeks to satisfy his need for power through identification with a social movement and he tries to go through the power process by helping to pursue and attain the goals of the movement (see paragraph 83).
But no matter how far the movement has gone in attaining its goals the leftist is never satisfied, because his activism is a surrogate activity (see paragraph 41). That is, the leftist’s real motive is not to attain the ostensible goals of leftism; in reality he is motivated by the sense of power he gets from struggling for and then reaching a social goal. [35]
Consequently the leftist is never satisfied with the goals he has already attained; his need for the power process leads him always to pursue some new goal.
Het INIT homocafe
Dus is het ook nooit goed genoeg, er is altijd wel weer een nieuwe zielige klasse die weer ‘bevrijd’ moet worden.
Suppose you asked leftists to make a list of ALL the things that were wrong with society, and then suppose you instituted EVERY social change that they demanded. It is safe to say that within a couple of years the majority of leftists would find something new to complain about, some new social “evil” to correct; because, once again, the leftist is motivated less by distress at society’s ills than by the need to satisfy his drive for power by imposing his solutions on society.
En die neiging is een zij-effect van de moderne technologische maatschappij:
Because of the restrictions placed on their thoughts and behavior by their high level of socialization, many leftists of the over-socialized type cannot pursue power in the ways that other people do. For them the drive for power has only one morally acceptable outlet, and that is in the struggle to impose their morality on everyone.
Linksmensen hebben dus ook geen zin in een eerlijk debat. De consequentie van die observatie is, dat je Linksmensen alleen kunt toetreden met geweld en intimidatie. Net als bij een psychotische patient die je aanvalt met een bijl, met het verschil dat hun bijl ‘de overheid’ heet.