Westerse democratieën kampen met een groot overschot aan nutteloze academici. Die vorm van verborgen werkeloosheid moet beziggehouden worden achter computers in kantoren. Bij de Europese Centrale Bank leidde dat werkgelegenheidsproject tot de uitvinding van het begrip ‘natuurrisico’.

Daarover bracht de ECB een rapport uit in december 2025, ‘Nature at Risk’. Het idee is dat er iets bestaat als ‘verlies van biodiversiteit’, wat dan weer zou leiden tot ‘verlies van ecosysteemdiensten.’ En daarmee zouden dan je investeringen in een door ‘natuurrisico’ bedreigd gebied riskanter worden, en je leningen aan mensen dus duurder moeten worden.

Hogere kosten voor leningen met hoog ‘natuur(beleid)risico’
De aanvoerder bij de ECB is een Nederlands vrouwtje met academische titel, Irene Heemskerk. Het meiske had zich beter kunnen storten op fulltime moederschap. Maar ja, dan heb je zo’n dure studie gedaan en moet er iets uit een computer getoverd worden dat je academische titel waardig lijkt.

Nature at Risk.

Opmerkelijk- we waarschuwden er al voor- is dat het PFAS-dossier uit de kast getoverd wordt als natuurrisico. Wat deden ze?

The integration into the current study of financial data from AnaCredit constituted a substantial advance as compared with the methodologies developed in Ranger et al. (2023 and 2024). An analysis was made at sectoral level of the loan portfolios of 2,500 euro area banks that lent to non-financial corporations, those loans having amounted to €4.4 trillion.

Ze keken naar 2500 banken en hun portfolio waar die leningen een ‘natuurrisico’ lopen. We citeren vervolgens, wat ze onder dat risico verstaan:

Droughts threaten credit risk in sectors such as agriculture, energy and tourism, putting major loan portfolios at risk (OECD, 2025a). The 2022 pan- European drought, described by the European Drought Observatory as the worst in 500 years, simultaneously disrupted hydropower generation, nuclear plant cooling and crop yields across several Member States (Toreti et al., 2022).

Moeten bankiers die leningen dus afwaarderen in gebieden die als ‘hoog natuurrisico’ staan weergegeven. Dat is de uiteindelijke doelstelling. Vervolgens moeten die leningen dan een hogere rente krijgen, duurder worden voor degene die de lening aanging…

Beleidsverschijnselen, niet natuurverschijnselen, is het risico
Het weer is dus een risico, alleen framen ze dat dan dus in het CO2-perspectief. Het maakt zulke mensen ook niet uit of het waar is, een observatie, maar of het geloofd wordt. Daarom vind je ook veel redeneringen als ‘zou kunnen’ en ‘is mogelijk’. Omdat ze niet uitgaan van observaties in het eggie maar risicoschattingen, dus mentale constructies:

Per-and poly- fluoroalkyl substances (PFASs) and other persistent contaminants are increasingly largest share (44%).
present in EU waters, generating annual health costs estimated at €52-84 billion. the EU the cost of remediating legacy PFAS contamination and addressing ongoing emissions could rise to €2 trillion over the next 20 years (Horel and Aubert, 2025).

Zie je wel: ‘could rise’, met daaraan gehangen een publicatie van andere soortgenoten, andere nutteloze academici, die hun brood verdienen met mentale constructies. Mensen die alleen in theorie werkzaam zijn.

Could rise is een ‘natuurrisico’, en dus een factor die doorgeleerde bankiers bij de ECB dan plakken op een dossier voor afwaardering van investeringen. Let op dat de natuur dit risico niet vraagt. Natuurrisico is een risico voor een beperkte groep mensen, bankiers, die de financiële risico’s van PFAS beleid, niet de concrete invloed op de Natuur van PFAS, op anderen willen afschuiven.

Kortom, angst voor het leven is een verdienmodel. Wat lezen we nog meer als ‘resultaat’ van dit (nep)onderzoek:

More than 19% of loans across the analysed sectors were exposed to risks from surface-water scarcity under a drought scenario with a 100-year return period (Chart 7). When groundwater scarcity was taken into consideration, the share of loans at risk increased slightly to around 22%.

We lezen hier dat risicomodellen- niet observaties- een risicogetal mee kunnen geven aan leningen. Daardoor kunnen de leningen in een gebied met een hoog risicogetal duurder gemaakt worden. Die praktijk kennen we al uit Nederland. Een stikstofmodel Aerius maakt dat je boerenbedrijf bij een NATURA 2000 gebied een risicogetal krijgt toebedeeld.

Gekoppeld aan een ander risicogetal, kritische depositie waarden (KDW) die in de Echte Natuur niet bestaan, bepalen ambtenaren dan of je bedrijf mag voortbestaan of niet. Die praktijk- een vorm van diefstal buiten de wet en democratie om- willen ECB-bankiers nu dus op de hele economie plakken. En dat is dan dus ‘natuurrisico’.

Al jaren bepleit ik het te werk stellen van het overschot nutteloze academici in de tuinbouw en de mijnbouwsector. Ik bedoel: vergassing in een concentratiekamp gaat dan weer te ver.

Waarom via omvolking (‘replacement migration’ is de nette term) pretenderen dat je dat gat in werkgelegenheid vult met mensen van het IQ van een pinda (Hoorn van Afrika, Marokko enz), wanneer er zoveel onpraktisch geschoolden (‘hoog opgeleiden’) staan te trappelen iets nuttigs te doen.

Is het daar nu eindelijk eens geen tijd voor? Laat Irene Heemskerk de billen vegen van demente bejaarden in een verzorgingstehuis. Zoveel menselijker en nuttiger dan dit. Ik bedoel: je kunt hier toch niet serieus op ingaan. Waarom zou je serieus ingaan op verzinsels die in het eggie niet bestaan? Waarom respectabel debatteren over onzin, enkel omdat die onzin geproduceerd werd door doorgeleerde mensen?

Men verwijt mij wel eens, dat ik een keuze moet maken tussen cabaretesk gedrag en een ‘serieuze onderzoeker willen zijn’. Men zegt dan ‘anders nemen mensen je niet meer serieus’. Maar waarom zou je nog serieus doen, wanneer je met zo’n muur van onzin geconfronteerd wordt?

Donatie bedrag:

€

Doneren