Een publieke revolte tegen bankiers voorkomen na de crisis van 2008, dat was de belangrijke motivatie van Rothschild en The City om een nieuw imago-concept te lanceren: ‘inclusief’ kapitalisme, oftewel bankiers die hun sociale gezicht zouden tonen. Die bonusgraaiers, ze hadden eigenlijk opgeknoopt moeten worden, maar ze werden ‘gered’ door de overheid.
Een in 2006 opgerichte Britse denktank, de Henry Jackson Society was de aanstichter, samen met Rothschild. Op hun Conferentie voor ‘inclusief’ kapitalisme zou Mark Carney (Gouverneur Bank of England) nog spreken, de centrale bankier die plots in 2015 klimaatactivist werd.
Een einde aan ‘shortermism’
Bang voor ‘populisme’
Het pad werd vanaf 2011 in de Harvard Business Review ge-effend door twee adviseurs voor Rothschild, Dominic Barton (Global Managing Director McKinsey, nu CEO Rio Tinto) en Mark Wiseman. Barton schreef al, dat ‘populisme’ vat kreeg dankzij de crisis van 2008. Maar hij vervolgde:
For business leaders, however, the most consequential outcome of the crisis is the challenge to capitalism itself.
Barton en Wiseman stelden vast voor McKinsey (2013) dat bankiers vanuit het eigen management werden aangemoedigd met bonussen om hoge risico’s te nemen voor kortetermijn-resultaten. Short-termism noemden ze dat, de jacht op goede cijfers in het kwartaalverslag.
Vervolgens legden ze voor de Harvard Business Review de relatie met ‘denken op de lange termijn’. En dan komt plots ‘het klimaat’ uit de hoge hoed en CO2-beprijzing. Want de nevenagenda van ‘inclusief’ is dat je naast je belastingaangifte ook ‘gedragsaangifte’ gaat doen. Geen wonder dat McKinsey hier dus brood in zag:
In pursuing this end, they can work with industry coalitions that seek to foster wise investment, such as the Carbon Disclosure Project, the Sustainability Accounting Standards Board, the investor-driven International Integrated Reporting Council, and most broadly, the United Nations–supported Principles for Responsible Investment.
Hun manier om het eigen imago te redden na de crash van 2008
Mark Carney en de Centrale Bank er bij slepen
De laatstgenoemde, Wiseman was een hoge pief binnen Blackrock van Larry Fink, en adviseur voor de Boston Consulting Group. Dat is een consultingfirma in de klimaatzwendel, zoals ‘klimaatrisico’ en ‘nature based solutions:’
Climate change is the defining challenge of the current generation—and companies around the world are stepping up with ambitious net zero commitments. BCG’s climate and sustainability consulting team helps clients turn those pledges into action.
BCG is working with both national and local governments and companies to assess their exposure to climate risks, support their climate adaptation and resilience strategies, develop their solution responses, and mobilize funding in order to build maximum protection for people, the economy, and natural ecosystems.
Wiseman is nu als ambassadeur voor Canada in de VS aangesteld door Mark Carney. Die werd dus premier van Canada. In 2014 op Rothschild’s Conference on Inclusive Capitalism (27 mei) zou hij naast Bill Clinton en Christine Lagarde (IMF) een speech geven over Inclusief Kapitalisme, ‘creating a sense of the systemic’.
Speech Mark Carney 2014
Sociaal contract
Het belangrijkste was dat het publiek weer vertrouwen zou krijgen in ‘het systeem’ door het inclusief doen van bankiers. Carney’s lezingen zijn altijd rustig en gebalanceerd, zoals dat van een topbestuurder te verwachten is.
Eerst geeft hij zijn definitie:
Inclusive capitalism is fundamentally about delivering a basic social contract comprised of relative equality of outcomes; equality of opportunity; and fairness across generations. Different societies will place different weights on these elements but few would omit any of them.
Marktfundamentalisme zou volgens hem het gezonde kapitalisme om zeep hebben geholpen. Dus moest een imago-operatie plaatsvinden die het vertrouwen herstelde, het ‘sociaal contract’ herseld, als onderdeel van ‘sociaal kapitaal’:
Central banks’ greatest contribution to inclusive capitalism may be driving financial reforms that are helping to re-build the necessary social capital.
In doing so, we need to recognise the tension between pure free market capitalism, which reinforces the primacy of the individual at the expense of the system, and social capital which requires from individuals a broader sense of responsibility for the system. A sense of self must be accompanied by a sense of the systemic.
The Economist gooit ESG voor de bus in 2022, de corruptie verplaatste zich slechts naar fraude in gedragsrapportage
Daarom zouden eerst de ’too big to fail’ banken aangepakt worden:
Perhaps the most severe blow to public trust was the revelation that there were scores of too-big-to-fail institutions operating at the heart of finance. Bankers made enormous sums in the run-up to the crisis and were often well compensated after it hit.
In turn, taxpayers picked up the tab for their failures. That unjust sharing of risk and reward contributed directly to inequality but – more importantly – has had a corrosive effect on the broader social fabric of which finance is part and on which it relies.
By replacing such implicit privilege with the full discipline of the market, social capital can be rebuilt and economic dynamism increased.
En in 2023 gooit eigenares van de Economist ESG ook voor de bus
Van Save Global Banking naar Save the Planet
In plaats van de belastingbetaler die de klap opvangt, zijn het nu alle private crediteuren aan banken. Ze krijgen alleen nog het geld dat verzekerd is, dus een tonnetje. De rest zijn ze kwijt bij een volgende crisis. Ze mogen achteraan sluiten, terwijl grote institutionele investeerders uit naam van financieel risico vooraan sluiten.
Niettemin, banken zouden investeren in ‘sociaal kapitaal’, zodat het publiek vertrouwen in bankier-vampiers weer zou terugkeren:
The combination of unbridled faith in financial markets prior to the crisis and the recent demonstrations of corruption in some of these markets has eroded social capital.
When combined with the longer-term pressures of globalisation and technology on the basic social contract, an unstable dynamic of declining trust in the financial system and growing exclusivity of capitalism threatens. To counter this, rebuilding social capital is paramount.
Green Deal, New Deal, publiek geld voor privaat gewin
Het opvolgende jaar zou Carney zich tot klimaatactivisme bekeren, net als Klaas Knot die letterlijk ‘de planeet wilde redden’. Dat klimaat moest bankiers ook aan een sociaal groen gezicht helpen.
In 2023 gooide Rothschild echter het hele ESG (environmental social & governance’) al voor de bus bij Bloomberg op een conferentie in India. Ze riep dat ESG gedustbinned kon worden vanwege Greenwashing. Het jaar ervoor had haar The Economist ESG al onder de bus gegooid. ‘Klokkenluiders’ als Desiree Fixler zijn hier nog een resultante van.
Maar die klokkenluiders worden dus gesteund door de topdogs en aanstichters zelf, de Rothschilds.
Voortaan zou alleen Co2-beprijzing nog overblijven en het sociale gepraat was al weer afgelopen. Blijkbaar was de imago-operatie nu wel welletjes. Dan kunnen ze verder met het ontwikkelen van ‘het klimaat’ als financieel product. Daarin is een ton hete lucht een IOU net als een bankbiljet, een schuld aan de toekomst. Daarover later meer.