Het is bij de Britten net zo erg als bij ons
Ramingen van CO2-kosten door de overheid zijn gebaseerd op vrouwenlogica: Wanneer je bij het shoppen minder extra geld uitgeeft dan je had voorgenomen- aan onzin die je niet nodig hebt- lijkt het in vrouwenogen of je geld bespaart en kun je dus meer uitgeven.
In de Klimaatkoopgoot werkt het bij overheden in Europa en de UK net zo, wanneer Moeder Aarde op stap gaat met de creditcard van Vadertje Staat. Hoe hoger de CO2-prijs die een overheid laat berekenen door economen met complexe modellen, hoe meer het lijkt alsof je geld uitspaart wanneer je miljarden over de balk gooit.
De Andere Krant, wordt abonnee en lees mijn column iedere week
In De Andere Krant deze week beschrijf ik in de column ‘Klimaatschadeclaim’ al hoe de Duitse regering een CO2-prijs hanteert van 345 euro per ton gebakken lucht. De Nederlandse overheid hanteert via PBL/TNO een maximumprijs van 400 euro per ton gebakken lucht. Berekeningen van die prijzen zijn zo ondoorzichtig en complex mogelijk gemaakt, zodat de gemiddelde volksvertegenwoordiger denkt ’t zal wel kloppen het lijkt heel wetenschappelijk’.
Omdat er voor die CO2-prijzen prof.dr. staat en de rekenmodellen maar worden begrepen door een honderdtal economen.
De Duitsers baseren zich op de ‘Social Cost of Carbon’ zoals Amerikaans econoom Kevin Rennert die berekende met zijn GIVE-model. Met die SCC-methode zijn CO2-prijzen berekend tot boven de $3000 per ton, zoals The Guardian berichtte in 2021. The Sky is the Limit bij SCC-berekeningen, omdat de uitkomst wordt bepaald door wat economen er voor aannames in stoppen.
De Britten hanteren nu een CO2-prijs van 273 pond per ton CO2. Op de pond nauwkeurig afgerond…De Duitsers, Nederlanders en Britten ontlopen elkaar kortom niet zo, in hun ambitie de eigen bevolking af te persen/ambitieus klimaatbeleid te voeren. (haal door wat niet van toepassing is)
Hoe Brits wil je het…
Die CO2-prijs van de Britten kun je lezen op dit blog van Allan Litle, ‘Carbon Valuation, why it matters for regulatory policy‘ van december 2025. De Britten doen niet aan de Social Cost of Carbon om een normprijs voor CO2 te berekenen.
Die vinden zij te onbetrouwbaar, schrijven ze:
Carbon values differ from carbon prices – what businesses actually pay in markets like the UK Emissions Trading Scheme (UK ETS), to buy and sell emissions permits. While ETS prices reflect current market conditions, carbon values reflect the ‘full’ cost, across the whole economy.
Ze identificeren twee methodes van economen om van CO2 een financieel product te maken:
Economists have developed two main approaches to valuing carbon.
Social cost of carbon (SCC)
This estimates the damage each tonne of emissions causes – climate harms, extreme weather, sea level rise, and so on.Marginal abatement cost (MAC)
This estimates the cost of cutting one tonne of emissions.
Exactheid veinzen om hoge belastinguitgaven te verdedigen
Het verschil is meer in naam dan dat de methode voor het resultaat iets uitmaakt. Je komt bij beide op honderden euro’s per ton gebakken lucht.
Zij kiezen er voor om de MAC-methode te gebruiken, de kosten om steeds minder CO2-emissies te produceren. Immers, je moet steeds minder rendabele energievormen exploiteren, wanneer je enkel voor wind- en zon kiest, waterstofnetten en allerlei niet renderende energievormen.
Om de rekening daarvoor te betalen heeft een overheid heel veel belastinggeld nodig. Dus door de MAC-waarde van CO2 te berekenen met een ondoorzichtig rekenmodel moet het lijken alsof die uitgaven aan energiezelfmoord eigenlijk een koopje zijn.
The UK government uses the MAC approach, in part because the SCC relies on highly uncertain damage estimates. The more we reduce emissions, the costlier it gets. Cheaper abatement options are exhausted first; later reductions require more expensive interventions.
Het hele idee dat je CO2 moet behandelen alsof het een gif is, het ergste dat de mensheid overkwam presenteren ze als een natuurverschijnsel. Terwijl het een politieke keuze is om je eigen bevolking in de energiearmoede te drijven. Maar door dus een CO2-prijs met een ingewikkeld economisch model te berekenen, moeten de miljardenuitgaven aan niet renderende energievormen een koopje lijken.
Terwijl je die uitgaven ook had kunnen schrappen en als belastingkorting kon teruggeven.
Dit zijn de prijzen nu bij de Britten
De logica is dus: “wanneer we nu direct niet 273 pond per ton CO2 uitgeven wordt het in de toekomst nog duurder om voor CO2 te betalen.” Dat klinkt sterk als “we geven ons geld zo snel mogelijk uit, voordat het op is.” Dat hebben ze allemaal voorgerekend met complexe economische modellen in een rapport dat niemand leest:
The Green Book supplementary guidance on the valuation of energy use and greenhouse gas emissions for appraisal, from the Department for Energy Security and Net Zero, sets a central carbon value of £273 per tonne CO2e for 2025 (2022 prices), with a ±50% sensitivity range reflecting uncertainty. Since abatement becomes more costly, the value rises to £398 per tonne by 2050.
Dus wanneer we er vroeg bij zijn met geld uitgeven, hebben we al jullie belastinggeld uitgegeven voordat we nog meer belastinggeld per ton CO2 willen uitgeven.
De bedragen zijn tot de pond nauwkeurig afgerond om wetenschappelijke exactheid te veinzen. Terwijl het slagen in de lucht zijn, gebaseerd op politieke keuzes die buiten de representatieve democratie om werden genomen. Maar geldverspilling wetenschappelijk in te kleden, hebben volksvertegenwoordigers minder hier tegenin te brengen. Of ben je ’tegen de wetenschap?’
The ±50% range is significant. It reflects genuine uncertainty, for example about future technology costs and their evolution. Where a regulatory policy’s overall value for money is influenced by these carbon values, it should include sensitivity testing across this range. Sensitivity tests are also important where emissions impacts are themselves uncertain.
Het Muljeu, een vrouwending. Welke man maakt zich nu ‘zorgen over het klimaat’…tenzij die er bakken geld mee verdient
De Britse overheid doet dus gevoeligheidstesten met hun rekenmodellen. Dat moet je ook doen met je vrouw/dochter, wanneer die weer dat ene jurkje zag terwijl ze er al vier had gekocht, die ijdel in de kast hangen te zijn. Of die andere bank terwijl je al een bank hebt die prima zit. Maar zij zegt dan “ik had eigenlijk al eerder dat jurkje willen kopen voor 500 euro” maar “nu het voor 400 euro in de aanbieding ligt besparen we mooi 100 euro.”
Je ziet dat het dus op Brits regeringsniveau net zo werkt. CO2-prijzenfestijnen van economen en hun rekenmodellen, zijn er dus om overheden aan te moedigen zoveel mogelijk belastinggeld over de balk te gooien. Dat dit op een wetenschappelijk verantwoorde manier gebeurt, die verkwisting.
- Waardeer dit artikel van je Studiecentrum voor Natuurlijke Historie met een donatie klein of groot, zodat we het norse, nuchtere geluid blijven verspreiden
Ik ben echt geschokt door de vrouwonvriendelijke titel. Verzin wat anders. Vrouwen kunnen ook rekenen en ook mannen kunnen ‚koopziek‘ gedrag vertonen wanneer ze het geld van een ander (i.e. de belastingbetaler) uitgeven.
Die auto op de achtergrond.