Dertig klimaatconferenties van de Verenigde Naties van Berlijn (1995) tot Belem (2025) heten een COP: Conference of Parties. Die zijn het resultaat van het UNFCCC-klimaatverdrag dat in 1992 in RIO de Janeiro werd gesloten for Reshaping International Order, het programma van centraal geplande welvaartsherverdeling dat de Verenigde Naties op 1 mei 1974 lanceerde. Met het gelijknamige rapport van de Club van Rome als leidraad.

Tussenstand is de 2030 Agenda met de SDG’s, die eerder door Bach werden vertaald als ‘Soli Deo Gloria’ (eer aan God alleen) maar nu als Sustainable Development Goals. Van God die zich via Jezus Christus tot de mensen keert, naar mensen die menen als God te kunnen zijn.

Om die doelen af te dwingen heb je een mondiale politie nodig, een wereldregering die via nationale regeringen met Klimaatwetten een belastingsysteem oplegt. Politie = COP

Toeval? Wat is daar het bewijs voor, toeval? De Mother of all Bombs die bunkers kraakt heet MOAB, vernoemd naar de vijanden van de Israëlieten. Toeval? Welk bewijs heb je daar voor…In de politiek gebeurt immers niets toevallig, en als dat zo lijkt was het zo gepland.

Het viel me vandaag in tijdens een wandeling in het bos. Good Cop (de groen-sociale agenda van de VN) als het met de mensheid begane gezicht, terwijl de Bad Cop het op de Trumpiaanse wijze met bommen doet.

Bij al die 30 conferenties stonden burgers – die het klimaatsprookje mogen financieren- op het menu van onderhandelaars, ze zaten er niet aan tafel. De Verenigde Staten zijn sinds afgelopen maand uit dat UNFCCC-klimaatverdrag gestapt uit 1992. Eerder brak de Trump-regering al met het Parijs-akkoord uit 2015 dat tot de SDG’s en 2030 Agenda leidde.

Blijkbaar kan de VS met oorlog weer voldoende publiek geld het financieel systeem in pompen, en is ‘klimaat’ daar niet meer voor nodig. Rare jongens, die vrijmetselaars.

– Had je dit nog nooit zo gezien, doe dan een duit in de collectezak van Interessante Tijden

Donatie bedrag:

€

Doneren