Vervang De Partij door De Planeet als morele plichtgenerator en USSR door EU, (SSR) en Gosbank door ECB (Europese Centrale Bank) Dan kun je Brussels/Haags beleid voor CO2-accounting en Controle rechtstreeks leggen op het Gosplan, de geleide planeconomie van Sovjet-economen als I.Yevenko. (1962)  

Centraal in de vijfjarenplannen van de USSR stond niet het commando van een persoon, maar het boekhouden en controleren van productiestromen via ‘wetenschappelijke’ Kritische Prestatie Indicatoren (KPI’s) van Moskou aan de Rijn. (Wageningen UR) Met binnen door De Partij bepaalde kaders een ’toegestane’ vrijheid.

Dat is precies wat Kameraad Wopke Hoekstra afdwingt met het Carbon Border Adjustment Mechanism, productpaspoorten met CO2-emissies en internationale ‘groene’ accountingstandaarden voor banken, en CO2-emissiedoelen voor 2030, 2040 en 2050.

De Partij werd De Planeet
Wat de Sovjets enkel droomden, kan Kameraad Wopke Hoekstra met AI, Digital ID, en digitalisering alsnog realiseren onder de vlag van ‘innovatie’: Realtime totale economische controle met de centralisatie van krediet in handen van de staatsbank. (CBDC) Mijn favoriete kanaal ‘The Price of Freedom is Eternal Vigilance’ haalde dit document van Sovjet-econoom I. Yevenko uit 1962 boven, ‘Planning in the USSR’, op te laden via Marxists.org

Het lijkt net of je een LVVN-beleidsnotitie leest, waarin ditmaal niet De Partij maar De Planeet fijnmazige accounting en controle vraagt voor De Doelen van het Gosplan.

Nieuwe termen als ‘impact investing’ en ‘inclusief kapitalisme’ zijn nieuwe namen voor aloud communisme. Zoals De Transitie voor De Planeet vanzelfsprekend de vertaling is van de Revolutie voor het Proletariaat. Neem enkel de promotie van Kritische Prestatie Indicatoren die dr Joan Reijs van De Partij in Moskou aan de Rijn (Wageningen) zo verdedigt:

Een geharmoniseerde set Kritische Prestatie Indicatoren (KPI’s) op bedrijfsniveau moet Nederlandse boeren, overheden en ketenpartijen helpen om gerichter te sturen op klimaat, biodiversiteit, water, bodem, schaarse bronnen en dierenwelzijn.

Accounting en Controle, net als in het Gosplan, nu met De Planeet die gehoorzaamheid gebiedt:

Het doel is om een gezamenlijke basis te leggen onder meetbare duurzaamheidsprestaties, zodat er meer ruimte komt voor vakmanschap van de boer en minder administratieve versnippering.

En lees dan de introductie van ‘Planning in the USSR’ van Yevenko uit 1962:

… the socialist state determines the concrete tasks of national economic development, the volume of production, sets the directions, rates and proportions of economic growth, allocates the material, labour and financial resources, enz

Het gaat nooit om het werkelijk halen van beleden doelen binnen het communisme. Het doel- de uitkomst- is het fijnmazige netwerk van accounting en controle dat je bewerkt door zulke doelen en vijfjarenplannen op te stellen.

Accounting en Controle
Het principe is dat De Partij/Planeet De Doelen zet (SDG’s), die Het Gemeenschappelijk Goed vertolken, vanuit het idee dat wat goed is voor De Partij/Planeet de Gemeenschap bevoordeelt en daarmee ook de Werker. Die doelen- stikstofdoelen voor De Planeet/Partij, klimaatdoelen voor De Planeet/Partij worden verwerkt in vijfjarenplannen.

En nu komt het: Om de voortgang richting natuurproductiedoelen en klimaatproductiedoelen te ‘monitoren’, is fijnmazige economische accounting nodig.

Alle productie en consumptiestromen moeten in kaart gebracht en gerapporteerd. Dat noemt het NeDDRlandse regime nu ‘circulaire economie’, dat is SDG12 van de 2030 Agenda.

Boeren krijgen bijvoorbeeld Kern Prestatie Indicatoren opgelegd, die hun afstand tot De Doelen van De Partij/Planeet weergeven. IJverig rapporteren varkenshouders daarom hun CO2-‘footprint’.

Veehouders moeten iedere liter diesel registeren voor de CO2. Voor het Fries Programma Landelijk Gebied golden VHR-doelen, die door ambtenarij van De Partij gemonitord worden: hun afstand tot De Doelen van De Partij. Dat die doelen qua intentie nooit haalbaar zijn, is het doel in zichzelf. Dan blijft een steeds strenger systeem nodig van accounting en controle.

Klassiek Gosplan met een groen randje er om.

Voor De Groene Rekenkamer publiceerde ik vorig jaar op 1 mei 2025 al over de rol van NGO’s in dit verhaal, sinds de VN op 1 mei 1974 met Reshaping International Economic Order begon, geinspireerd door Kameraad Jan Tinbergen en Kameraad Jan Pronk: Zij zijn de verlengstukken van de ambtenarij van De Partij, die het Morele Geweten vertolken van De Partij/Planeet.

Denk ook aan de Waddenvereniging met Kameraad Tjeerd de Groot die weer roept dat De Waddenzee omvalt.

De Planeet/Partij roept ons tot de plicht, om de resterende visserij ook in het keurslijf van de Partij te duwen, de geleide Planeconomie die ‘verduurzaming’ heet. Omdat De Partij met haar Ecologische Lysjenkoïsten van de Waddenacademie heeft bepaald dat ‘De Doelen’ door hun schuld aan De Planeet niet gehaald worden moet de visserij naar Siberië verbannen.

Het proza is anders. De architectuur van bestuur, de methodiek van accounting en controle voor de Planeconomie, en de morele agitatie door verlengstukken van De Partij/Planeet (de milieubeweging) blijkt bij nalezing van dit document uit 1962 exact dat van de economische planners in de Sovjetunie.

‘Water en Bodem Sturend’: De Planeet/Partij wil het…
Ik stelde het altijd al: NeDDRland werd sinds 1992 een communistische heilstaat, geen democratische rechtstaat, Democratie is hier van gelijke strekking als in het DDR-regime, op zijn best ceremonieel. Mensen kijken helaas nooit voorbij ge-etaleerde intenties (die nooit gehaald worden) naar consequenties en architectuur.

De architectuur van Nederlands bestuur, het Wetenschappelijk Socialisme is een groene blauwdruk van wat de Sovjet Unie al zeventig jaar uitprobeerde.

Water en Bodem sturend, de Omgevingswet met een Gebiedsmanager die de economie inricht op basis van Waterdoelen en Klimaatdoelen, oftewel openbaar bestuur gebaseerd op door ambtenarij bepaalde indicatoren: Accounting en Controle voor de Geleide Planeconomie (Gosplan) is de basis van de ‘Nationale’ Omgevingsvisie en de Omgevingswet, van het gehele concept ‘duurzaamheid’ en ’transitie’.

Mijn favoriete kanaal ‘The Price of Freedom is Eternal Vigilance’ schrijft, hoe de Sovjets net als Lenin in zijn Nieuw Economisch Beleid’ ook beperkte economische vrijheid toeliet:

In 1965, the Kosygin-Liberman reform shifted Soviet economic management from administrative command to economic methods. The key concept was khozraschot — self-financing for enterprises. Firms remained state-owned but operated on a profit-and-loss basis, keeping account of all outlays covered by income plus a margin of profit.

Je bent ‘vrij’ volgens definities bepaald door De Partij/De Planeet, die alle afwijkende visies afserveert als ‘Ondermijning van De Democratische Rechtstaat’.

Not free market. Not command economy. State direction with enterprise autonomy within the lanes. The individual is free within parameters they didn’t set. (CO2 doelen, ‘natuur’-doelen, KPI’s, KRW-doelen) PEP called it Freedom and Planning in 1932. The CIA called it the World Congress for Freedom and Democracy in 1961.

The IFDA called it The Third System in 1979. Blair called it The Third Way in 1991. Reinicke called it Trisectoral Networks in 2000. The form predates all of them. Lenin called it the New Economic Policy in 1921.

IIASA, Sovjet-Amerikaanse Creatie
Tegelijk met de economische hervormingen in de Sovjet Unie in 1962, zou Robert Mc Namara (Ford Motor Company, later Wereldbank) in de VS een gelijk systeem introduceren: Planning Budgetting Programming System, PPBS. Nadat John F Kennedy werd vermoord, werd dat systeemdenken door het hele staatsapparaat ingevoerd.

De shift van De Partij naar De Planeet vond vanaf 1972 plaats, met de creatie van het Sovjet-Amerikaanse instituut IIASA. Daarvan werd de neef van de Sovjet-premier Jermen Gvisvhani de voorzitter. De voorloper in modellenbakkerij van het IPCC, waarvan de Sovjet-klimaatwetenschapper Yuri Israel vice-voorzitter werd.

De Publiek-Private Partnerschappen van hun overheid voor De Doelen van De Planeet: Gosplan, het bedrijfsleven krijgt ‘vrijheid’ binnen indicatoren van ambtenarij voor CO2.

Wat na de val van de muur dus plaatsvond is niet de val van het communisme. Maar de verandering van gedaante van het communisme en locatie waarin De Partij/De Planeet haar planeconomie uitrolt. De EUSSR, de volgende proeftuin van Centrale Planners. Dat is geen originele gedachte, maar een hardere bevestiging van wat iedereen met enig historisch besef wel wist.

Zoals hij schrijft, zal de Wil van De Partij via economische deelname/uitsluiting worden bepaald in het Gosplan:

The reform’s stated objective: ‘shifting emphasis at all levels of planning and guidance to economic methods of socialist management’.

Economic methods replacing administrative methods. Fewer direct orders — more indicators. Same planning, through economic levers instead of administrative commands.

That’s the transition from Gosplan command to ISSB disclosure-based governance (International Sustainability Standards Board RZ, een groene accounting standaard die de eisen bepaald hoe bedrijven bijvoorbeeld CO2-emissies rapporteren) — thirty years before the ISSB existed.

Het stikstofbeleid van het NeDDRland regime is een herhaling van de Holodomor onder Stalin: de sloop van de landbouw voor collectivisatie rond Doelen van De Partij, die nu De Planeet heet. Die bevolkingsverhuizingen voor omvolking? Stalin deed het al met de Wolga-Duitsers, de Kalmukken en de Krim-Tataren.

Meteen bij de introductie van Planning in the USSR lees je het doel:

… to organise socialist production with the broad participation of the masses, (‘draagvlak bouwen’, samen voor/tegen)to manage the economy, to arrange an extremely intricate and delicate system of new organisational relationships (publiek-private partnerschappen) extending to the planned production and distribution of goods.

We worden kortom geregeerd door vermomde communisten. Dat zie je ook aan handhavingsbeleid: Linkse agitatoren die de wet overtreden krijgen een ijsje van de politie, rechtse demonstranten krijgen de knuppel en hondenkaken in de kuiten. Het proza is anders, de architectuur gelijk, want ja: Wie leest er nu een document van een Sovjet-econoom uit 1962, en leert zo van de historie.

• Waardeer je Studiecentrum voor Natuurlijke Historie, Interessante Tijden met een donatie

Donatie bedrag:

€

Doneren