Woonachtig in Barak 45 van Droevendaal in Wageningen tikte ondergetekende ‘October Rust’ op de kop van Type O Negative. De meest herfstige metal-CD ooit. De artistieke vormgeving van het CD-boekje zette de toon bij de muziek. Herfstbladeren in Finse bossen, de voorkant met de doornige staken van een rozenstruik. En de teksten van de boomlange bassist, die de dood ademen, vergankelijkheid en het verlangen naar en bevredigen van een vrouw. “I’ll do anything to make you come…”

Wat is er ook aan, tenzij je meisje er hoorbaar, voelbaar en zichtbaar plezier aan beleeft. Dat je eer van je werk hebt.

Waar een huisgenoot stelde dat een echte schipper door de Rode Zee vaart, daar ging Peter Steele nog een tandje verder op Wolf Moon, over het Unholy Water waarbij de vrouw in de Bijbel onaanraakbaar en onrein zou zijn: “In Lupine ways, we’ll alleviate the pain. En “Don’t spill a drop dear, let me kiss you the same way.”

Mijn verlangen een vogel te vangen was altijd groter dan het vermogen, maar dat doet niets af aan de wijze waarop je als man bent voorgeprogrammeerd. Je wordt gehandicapt geboren, als de helft van een ontbrekend ander, die haar aantrekkingskracht ontleent aan het volledig anders zijn.

Het meest aantrekkelijke aan een vrouw is dat het een vrouw is.

‘Haunted’ zou de soundtrack worden, die in het hoofd speelde bij het maken van goede bosfoto’s die de rotting ademen, het verval, de intredende duisternis, mistige ochtenden, die geur van vocht vermengd met schimmelsporen. Met de ijle zang van het Roodborstje op de achtergrond, de enige echte herfstzanger die bij het graven van een graf bij ‘Green Man’ hoorbaar is.

Eenmaal mocht ik ze zien optreden, Peter Steele met zijn bas als een grafzerk aan een ketting om de nek. Die kopstem van hem, als een behekste en getormenteerde ziel. In interviews verkondigde hij welke hekel hij eigenlijk aan optreden had, dat hij zeven kleuren moest poepen van de zenuwen voor ieder concert.

Hij was liever parkwachter gebleven bij de New York Park Service.

October Rust viel na ‘Christian Woman’, de plaat die ondergetekende al drie jaar eerder bemachtigde. Maar deze was completer, met het toetsenwerk van Josh Silver, de atmosfeer, composities. Die vatten samen waartoe de band in staat was, zodat je daarna ook niet beslist nog een ander album van ze meer hoefde.

Al zou de soundtrack ‘Everything dies’ nog in het hoofd spelen bij het maken van de foto’s in de Wutachschlucht in het Zwarte Woud:

Ook leuk: door het hele CD-boekje dat heerlijke sarcasme, zoals “please be considerate of your neighbours and play this record at low sound pressure levels.” Of het citaat van Ota Dokan, dat door Josh- of was het Kenny- als enige ’thanks’ werd opgevoerd: “Had i not known I was already dead, I would have mourned my loss of life.”

Ach ja, is een optimist ook niet een slecht geïnformeerde pessimist?

Niet erg gristelijk allemaal, maar dat boeide me toen geen flikker. En eigenlijk nu nog steeds niet zo. Inmiddels luistert ondergetekende bijna nooit meer muziek, tenzij dochterlief met nieuwe herrie aan komt zetten.

Toen, dertig jaar geleden bij het betrekken van een nieuwe kamer in Wageningen was het installeren van de stereo het eerste dat je deed. Grote Translator boxen, ooit voor 850 gulden per stuk aangeschaft, een Marantz versterker. En blazen maar. Die zompige gitaren en bassen, die klinken als iemand die met kaplaarzen door een moeras zuigt.

Maar dan woon je met het geslacht waar je bij October Rust zo je idee bij had, “Haunted by Her”… Die vindt ze te groot/het huis te klein, en dus staat op de plaats van Box 1 nu het drankenkastje, en op de oude plek van box 2 een notenhouten erfstukje uit de schoonfamilie. Ze liggen nu boven op zolder te verstoffen, tot een ander ze misschien nog eens tot leven wekt.

• Waardeer Interessante Tijden, het Studiecentrum voor Natuurlijke Historie

Donatie bedrag:

€

Doneren