Wetenschappelijk tijdschrift Plos Biology heeft een officiële ‘Expression of Concern’ geuit over de dataselectie en methodiek van het NIOZ op Texel in een studie uit 2006: daarin werd kokkelvissserij beschuldigd van afname van vogelpopulaties.

Al zeven jaar geleden stelde Interessante Tijden vast– op basis van een schelpdierstudie van Beukema en Cadee (Journal of Sea Research)- dat er nooit ‘lange termijn significante’ effecten van mechanische kokkelvisserij waren aangetoond, zoals het NIOZ in 2001 in het Journal of Applied Ecology beweerde en in Plos Biology (2006)

Dat was wel de claim waarmee milieuclubs het zogenaamde ‘Kokkelarrest’ afdwongen op 7 september 2004 bij de Raad van State. Dat rechtsorgaan accepteerde NIOZ-onderzoek als ‘best beschikbare wetenschap.’  Daardoor werd mechanische kokkelvisserij op het Wad verboden, en het Waddenfonds opgericht: een lucratieve miljoenendeal voor milieuclubs, Waddenacademie en het NIOZ..

Koning Kanoet, Theunis Piersma
Dat Kokkelarrest was de opmaat tot het Waddenfonds waar het NIOZ, de RUG en bevriende milieuclubs van de “Coalitie Wadden Natuurlijk’ vervolgens met tientallen miljoenen euro’s op binnenliepen. Piersma, Han Olff, hun pupillen Laura Govers en Tjisse van der Heide harkten vervolgens miljoenen euro’s Waddengasgeld binnen om het bodemleven in de Waddenzee te onderzoeken.

Voor een bodemonderzoek ‘Waddenmozaiek’ kregen ze samen met Natuurmonumenten bijvoorbeeld vier miljoen euro. Eén veldcoördinator kon daarbij in vier jaar tijd liefst EEN HALF MILJOEN EURO subsidie declareren.

Zo belangeloos voor de planeet en de rust voor de vogels.

Piersma en zijn NIOZ-kanoetenvrind Jan van Gils heb ik nog bezocht in 2003 in hun kanoetenlab van het NIOZ op Texel. Omdat ik toen nog voor NRC schreef vond Piersma mij aardig, want dan kon hij mooi zijn verhaaltjes bij me kwijt.

Tot ik me beter in het Waddendossier verdiepte, kennis maakte met visserijbioloog Dolf Boddeke en chemicus Paul Hagel die me inwijdden in de Redfield-ratio…(verhouding fosfaat-stikstof, gunstig voor biologische productie)

…en toen sloeg Piersma de deur in mijn gezicht. Vertrouwen kwam te voet en ging te paard, of iets van die strekking.

Het NIOZ- stokpaardje van Van Gils en Piersma is fenotypische plasticiteit. Dat betekent dat dieren hun lichaam en spijsverteringskanaal (hier de spiermaag) kunnen aanpassen bij milieuverandering. Bij hun zou lichaamsaanpassing nu duiden op een ecologische ramp, genaamd ‘de visserij die alles stuk maakt’…

Nu zouden zij voor Plos Biology ‘ontdekt’ hebben, dat kanoeten hun spiermaag-grootte aanpasten bij kokkelgebrek, en dat zou dan door de kokkelvisserij zijn gekomen.

Ze schreven:

Dredging led to relatively lower settlement rates of cockles and also reduced their quality (ratio of flesh to shell). From 1998 to 2002, red knots increased gizzard mass to compensate for a gradual loss in shellfish quality, but this compensation was not sufficient and led to decreases in local survival.

Therefore, the gradual destruction of the necessary intertidal resources explains both the loss of red knots from the Dutch Wadden Sea and the decline of the European wintering population. This study shows that MPAs that do not provide adequate protection from fishing may fail in their conservation objectives.

Die conclusies- met name uit het Journal of Applied Ecology in 2001- werden rechtstreeks in de rechtszaal overgenomen bij het Kokkelarrest. (Zie boven) Plos Biology stelt nu vast:

The PLOS Biology Editors have re-evaluated the scientific validity of [1] in light of issues discussed in [2,3], and concluded that concerns raised about the analyses shown in Fig 4 of [1] undermine confidence in the article’s conclusions that cockle dredging in the study area had an adverse effect on red knot populations.

Furthermore, our assessment is that the response in [3] did not satisfactorily resolve the issues, although a full analysis of the reported concerns [2] and responses [3] would require additional analysis beyond the scope of our post-publication editorial assessment.

Readers are therefore advised to interpret this article’s [1] results with caution in the context of the discussion in [2,3].

Want Jaap van der Meer- 1 van de weinige datagedreven ecologen in Nederland- had in 2023 al gewezen op de methodologische tekortkomingen:

two highly cited papers concluded that the fisheries caused a strong reduction in bivalve recruitment for a period of 8 years and that the fisheries led to the loss of red knots from the Dutch Wadden Sea and a decline of the European wintering population.

Here, we show that these papers had severe shortcomings in terms of data selection and data analysis and we challenge their conclusions.

Waddenfonds uitgeput, dus mag je nu kritisch zijn?
Vreemd dat dit dus pas nu tot een officiële waarschuwing in Plos Biology leidt. Want eigenlijk waren Beukema en Dekker dus al 5 jaar eerder (2018) met hun publicatie in het Journal of Sea Research. Ze vonden bij drie schelpdiersoorten GEEN significante effecten van visserij op schelpdierdichtheid, zeker niet acht jaar lang zoals Piersma et al claimden.

Inmiddels leidden hun valse conclusies tot nog veel meer miljoenenslurpende projecten als ‘Wij & Wadvogels’, Flyways, Swimways. Ze moeten altijd iets verkeerds vinden aan de Waddenzee zodat de BV Nederland weer natuur kan ‘herstellen’ met Waddenfonds-miljoenen:

Zoals we zeven jaar terug al schreven, moet je een ecoloog (Piersma) niet ook tegelijk voor geoloog en bodemkundige laten spelen. Bioloog blijf bij je leest.

Het ‘verdwijnen’ van zijn Kanoeten bleek na 2010 ook al weer opgeheven. Uit het met Waddenfonds-miljoenen gestutte Waddensleutels-onderzoek bleek ineens dat die beestjes even ‘ergens anders’ waren…

Nee je leest het goed. Maar zo doen vogels dat die jaarlijks vele duizenden kilometers kunnen vliegen naar de meest gunstige voedselgebieden.

Phillippart’s studie moet overnieuw
Misschien dat Jaap van der Meer assertiever kan zijn, nu hij met pensioen is, dat hij Plos Biology erop heeft geattendeerd? De lage waarheidsstandaarden van Olff en Piersma zijn me vervolgens vaker opgevallen, als het in hun activistenstraatje past.

Louise Vet (KNAW) is ook zo’n groen huppelmeisje, dat bij het NECOV-ecologencongres (Lunteren) op basis van Greenpeace-leugens al zeker wist ‘de visserij is vreselijk’…Toen was Jaap van der Meer al 1 van de weinigen, die waarschuwde dat je niet met resultaten aan de haal moet gaan die in je activistenstraatje pasten. Dus dacht ik: er is nog hoop voor ecologen.

Nu zou ik graag nog een herevaluatie doen van Katja Phillippart’s studie in Ecosystems in 2007, zij is nu directeur van de Waddenacademie. Die  studie werd steeds aangehaald om te suggereren dat afnemende primaire productie geen effect op aanwezige biomassa zou hebben (dus op de basis van de voedselketen).

Milieubeleid moest beslist ‘goed’ heten, in plaats van dat je zo minder biomassa krijgt in vislarven, plankton, vis en schelpdieren. Kijk enkel de Planet Earth-natuurserie op Netflix: waar is de grootste explosie van zeeleven ieder jaar? Daar waar nutrienten uit de diepte van de oceaan opwellen.

Minder nutriënten, minder voedsel voor vissen en vogels…

Phillippart haar studie leidde tot een mystificatie: Hun ‘zwakke correlatie’ zou een biologisch bewezen RElatie ontkrachten. Die conclusie vervolgens door Milieuclubs en hun ecologen gebruikt tegen de Boddeke-hypothese.

Visserijbioloog Dolf Boddeke en Paul Hagel maakten dat fosfaat-effect wetenschappelijk aannemelijk, dat er dus een gunstiger fosfaat-stikstofverhouding in kustwateren was in de jaren ’70-80.’  En dus ook een hogere schelpdierbiomassa met effecten hoger in de keten, die weer verdwijnt wanneer je fosfaat vervolgens afknijpt.

Phillippart et al weerlegden die RE-latie met een ‘zwakke correlatie’. Daartoe legden (ze statistisch) een te grote nadruk op Silicaat (toename) om zo het effect van de scheefgetrokken N:P-verhouding te mystificeren.

Terwijl de groep van Jef Huisman in 2016 nog duidelijk liet zien, hoe de stikstof-fosfaat-ratio in kustwater steeds ongunstiger is geworden voor biologische productie, het ideaal (redfield ratio 1:18) verschoof naar meer dan 1:100 in het kustwater.

Oftewel, het kustleven heeft een sterk fosfaatgebrek (P-limitatie) zoals Boddeke al stelde.

Je moet de visserij dus niet de schuld geven dat de Waddenzee geen viskraamkamer meer is- zoals Rijkswaterstaat deed en doet met D66- en dat er minder dikke mosselen groeien. Plankton lijdt aan fosfaatgebrek terwijl stikstof in het water minder afnam dan fosfaat.

Het kustwater heeft ongunstige stikstof-fosfaatverhoudingen (idealiter 1:18, nu 1:100 of erger) zodat de groei van de basis van de voedselketen achterblijft, en ook de kwaliteit van het plankton is daardoor slechter dan in de jaren ’80.

Die conclusie beviel de natuurherstelindustrie niet. Want dan kunnen ze de visserij niet wegonderzoeken. Zoals ecoloog Johan ‘Biobouwer’ van de Koppel (NIOZ) mij vertelde in Lunteren is ‘de visserij de enige knop waaraan we kunnen draaien’… Ik zou liever zeggen: willen…

• Conclusie: Kwakwetenschap is de spil van de Natuurherstelindustrie (NIOZ, RUG, Coalitie Wadden Natuurlijk) rond het Waddenfonds. Ze produceren alarmerende resultaten, zodat zij met milieuclubs miljoenen euro’s uit het Waddenfonds kunnen harken, nadat hun politieke vriendjes (D66, Stientje van Veldhoven, Tjeerd de Groot) er in de Tweede Kamer voor lobbyen.

Ik zeg dat al vijftien jaar. Nu valt het ook Plos Biology eindelijk eens op.

• Waardeer je studiecentrum voor Natuurlijke Historie met een bijdrage klein of groot

Donatie bedrag:

€

Doneren