Natuur in de vuurlinie van D-Day…

Omaha Beach met zicht op Point du Hoc waar de US Rangers een Duitse positie bestormden..

Vandaag op de dag van dodenherdenking reizen we naar Pointe du Hoc en Omaha Beach. Dat zijn twee plaatsen in Normandie waar scènes van DDay-oorlogsfilm The Longest Day werden opgenomen. De regio Bessin kent naast een dramatische geschiedenis ook bijzondere natuur, die alleen nog onder vuur ligt van projectontwikkelaars.

Het verleden biedt bescherming, en zo hielden de strijdende doden al windfarm-projecten voor de kust tegen. Omdat de historische zichtlijnen van het landingsstrand behouden moesten blijven, zo besloot de regionale overheid in 2006.

Het landingsstrand Omaha Beach van de Geallieerden op Dolle Dinsdag

Aanval van windmolenindustrie afgeslagen
Levende veteranen van de DDay-landing op 6 juni 1944 worden steeds zeldzamer, bij schrijven in 2008 al. Een lang leven is namelijk net zo dodelijk als de strijd waarin hun kameraden sneuvelden. Toch blijft de Tweede Wereldoorlog opvolgende generaties trekken naar de slagvelden, oorlogsgraven en monumenten.

Jaarlijks bezoeken nog steeds vier miljoen toeristen de stad Caen en de regio Bessin in departement Calvados waar de Normandische landingsstranden liggen.

De doden en hun daden hebben nog een ander effect op de levenden. Rond oorlogsgraven en historische slagvelden mag de tijd stilstaan, om de gesneuvelden hun eer en rust te gunnen.

In 2002 werd nog een aanval afgeslagen van de windmolenlobby op het beroemde landingsstrand Omaha Beach waar de Amerikanen ’s ochtends vroeg op DDay landden. Bij Laurent sur Mer voor de kust, vlakbij het American Normandy War Cemetary moesten vier windparken verrijzen.

Omaha Beach bi Vierville sur Mer, vanuit Duitse positie gezien

Bezet door de klimazi’s en gezondheidspolitie
De gouverneur van departement Calvados hield de plannen tegen uit historische overwegingen. In 2006 werd vanuit overheidswege bepaald dat hier geen verdere projectontwikkeling mocht plaatsvinden, de historische zichtlijnen van Omaha Beach uit 1944 moesten bewaard blijven.

De geallieerden leken nog steeds een zekere bescherming te bieden, ditmaal tegen de oprukkende exploitatie van de publieke ruimte door de klimaatpolitiek.

Of de kustbescherming in Normandie stand houdt tegen de politiek van de klimazi’s (2030 Agenda) als Franz Timmermanz en zijn Transitie’? De overstap voor 2030 naar ruimteverslindende en wisselvallige (‘duurzame’) energiebronnen krijgt wind in de rug van Federaal Europa.

Dus of de kust gevrijwaard blijft van windfarms, nu de pion van Rothschild, Emanuel Macron als dictator de Fransen regeert is me onbekend. De foto’s zijn al in 2008 gemaakt namelijk.

..wie nog kan vluchten…zeilbootje voor Vierville sur Mer, geen windmolens

Bedenk dat de Gele Hesjes-opstanden tegen die klimaatpolitiek gericht waren van brandstofbelastingen…

De Fransen zitten nu allemaal met huisarrest opgesloten, en zo smoorde de Klimazi Macron de protesten. De bankiers en ongekozen technocraten die naar wereldheerschappij streven in een totalitaire technocratie ( = 2030 Agenda), ze beleven 75 jaar na bevrijding nu hun D-Day. Zal de bevolking de Lockdown/bezetting blijven accepteren tot ze ‘gelockt’ zitten in de Matrix?

Is ‘veilig genoeg’ niet het zelfde als ‘nooit’, dus een permanente rechtvaardiging om met muilkorven (mondkapjes) de door hen zo geminachte ‘populisten’ monddood te maken? Hebben de helden van D-Day hiervoor gestreden?

…en hier gezien vanuit de Duitse positie

Longest Day
Natuur en geschiedenis versterken elkaar bij de ‘D-Day Le Choc’-tour langs 19 slagveldlocaties, die langs de weg staan aangegeven. Tussen Utah en Omaha Beach voorbij Grandcamp liggen bijvoorbeeld de Falaises du Bessin. Dit zijn kliffen met zeevogelkolonies die in 1993 tot Zone Protection Speciale werd verklaard.

Militair monument Pointe du Hoc, bekend door oorlogsfilm The Longest Day is onderdeel van die kliffen. Deze rotspunt was in 1944 een strategische plaats van waaruit de Duitsers een gebied van 30 mijl lang tot Omaha Beach beheersten met 150 millimeter kanonnen.

Voor de invasie op Omaha Beach begon moesten Amerikaanse Rangers deze batterij uitschakelen. Onder leiding van Colonel James Rudder beklommen 219 man de 35 meter hoge kliffen ’s ochtends vroeg na zevenen om de Duitse bunkers te bereiken. Slechts 150 man wisten levend boven te komen, onder zwaar vuur van de Duitsers. Na 2 dagen vechten sneuvelden nog eens 60 man.

Noordse stormvogels op krijtrotsen Normandie

Onder aan de kliffen is te zien wat voor helse klus de Rangers wachtte. Een steile puntige klimpartij, waarbij ook zonder vijandelijk vuur een smak tegen de keien goed mogelijk is. Dit dankzij glibberige algenlagen en afbrokkelend kalksteen. De enige belagers zijn nu nog noordse stormvogels, verre familie van de albatros die nerveus in het rond scheren.

Geen Duitse machinegeweren dus, maar de vogels kunnen ter verdediging wel een soort slijm produceren dat prikt in de ogen.

De kliffen van Bessin zijn Frankrijk’s belangrijkste broedplaats van deze minialbatrosjes die vroeger werden beschouwd als zielen van overleden mariniers. De zeevogels vinden hier rust dankzij de slechte toegankelijkheid van de kliffen voor mensen.

Die onbereikbaarheid deed de Duitsers nog denken dat een aanval op Pointe du Hoc onmogelijk was. De geschiedenis gaf ze ongelijk, zo tonen de afgebrokkelde geschutskoepels boven op de klif. Een spreeuw heeft hier het gedenkteken, een soort menhir uitgekozen als zangpost terwijl toeristen lopen langs bomkraters en bunkerrestanten.

Point du Hoc, hier landden 90 US Rangers die de rots beklommen. Heldenmoed, echte kerels…

Kuststroken met natuurhistorische waarde langs de Normandische kust, zoals 25 hectare van de zeezijde van Pointe du Hoc, maar ook Omaha Beach en het Estuari d’Orne bij Calvados staan nu onder toezicht van de Conservatoire du Litoral. De overheidsorganisatie koopt door projectontwikkeling of kusterosie bedreigde gebieden aan.

Zij heeft in Calvados nu 24 natuurhistorische sites onder haar bescherming verdeeld over 1000 hectare. De bedoeling van deze kustbeschermingsorganisatie is om 49 plaatsen van in totaal 5000 hectare in bezit te krijgen, nu kustbebouwing oprukt.

In 2005 hield de afdeling Calvados Littoral Espaces Naturels een inventarisatie van de kuststrook, en de uitkomst was positief. In vergelijking met de rest van Calvados lijkt de schade in de regio Bessin nogal mee te vallen. De DDay landingskust is met 27 procent bebouwing binnen 100 meter van de kust veruit het minst aangetast, tegen gemiddeld 50 procent in de rest van Calvados en 60 procent in Frankrijk.

Maar dat zal vast toeval zijn…

Amerikaanse begraafplaats bij Laurent sur Mer bij Omaha Beach…

IJshockeyorgel
Voorbij Utah Beach bij Carentan ligt Nationaal Park Cotentin et Bessin, een riviermonding en moerasgebied met internationale status. De afgezonken caissonhaven die 19 juni 1944 door storm werd verwoest is bij eb zichtbaar voor Omaha Beach en dient nu als rif en wijkplaats voor zeedieren.

Bij Caen, de hoofdplaats van Calvados ligt een ander natuurpark, de monding van de Orne waar ook landingsstrand van de Britten, Sword Beach ligt.

De Duitsers gebruikten in de oorlog de vele vochtige valleien en rivierdalletjes in het achterland van de Bessin- en Cotentinregio om parachutisten te weren. Op de Michelin-kaart uit 1947 zijn die onder water gezette gebieden nog aangegeven. Nu staan de locaties hoog genoteerd in de Franse vogelaarsranglijst van Ornithomedia.

La Cambe

Onder La Cambe, locatie van de Duitse begraafplaats ligt de vallei van de Esque en de Aure, nog een voorbeeld van anti-parachutistenterrein dat het nu goed doet bij vogelaars, evenals een wetland bij Ver sur Mer.

Het uitzicht op Omaha Beach vanaf de kliffen bij Vierville sur Mer is niet alleen wijds, het toont ook waarom dit strand zo dodelijk was voor duizenden Amerikanen. De Duitsers konden eenvoudig prijsschieten, en ze zaten relatief veilig. De slachtoffers liggen op de American Normandy Cemetary bij het verderop gelegen Laurent sur Mer.

De witte marmeren kruisjes met hun naam en sterfdatum, allemaal in de zomer van ‘44 staan als lange rijen vraagtekens achter elkaar. Waar hadden Europeanen, nu 75 jaar geleden hun verstand gelaten? Die vraag kun je anno nu, 2020 tijdens de door de massamedia opgestookte Corona Paranoia weer stellen.

Zij sneuvelden voor onze vrijheid,. Hoe eenvoudig laten Europeanen zich die vrijheid nu weer ontnemen door een Gezondheidspolitiestaat, voor een vals gevoel van ‘veiligheid’?

De ‘veilige wereld’ bestaat immers alleen in het dodenrijk. Hadden deze helden voor ‘veiligheid’ kunnen kiezen, dan waren ze het strand niet opgestormd…Of hadden ze moeten wachten tot het ‘veilig genoeg’ was? Dat had ‘nooit’ geweest. Dan waren we al 75 jaar terug al omgebouwd in een Federaal Europa onder Duitse leiding, met de collaborerende Vichy-regering van de Fransen samen.

Germaanser kun je het niet krijgen, gothische kruisen en oude eiken, La Cambe

De witte kruisenrijen zijn lopend te bereiken via de natuurreservaat de Ruquetvallei, maar ook gewoon via de weg vanuit Laurent sur Mèr. Een kleine 9400 Amerikaanse soldaten liggen hier begraven op een met bos omzoomde heuvel, met zicht op Omaha Beach en de blauwgroene zee.

Bij deze locatie begint en eindigt oorlogsfilm Saving Private Ryan met Tom Hanks. Tot ergernis van Franse veteranen was de landing op ‘Omaha Beach’in de film opgenomen op een Iers strand.

Ongeveer 22 duizend Duitse soldaten liggen bij la Cambe begraven, waarmee ze de levende inwoners veertig maal in aantal overtreffen. Om negen uur ’s ochtends hangt hier een serene rust. Maar om 10 uur komt ook hier de eerste buslading toeristen al binnen, zelfs begin januari.

De sfeer is soberder dan bij de Amerikanen. Daar speelt ieder uur een soort ijshockeyorgel het volkslied, alsof ‘u zij de glorie’ klingelt wanneer iemand scoort bij IJshockey. Bij de Duitsers is duidelijk dat ook de verliezende partij iets te herinneren heeft, maar dan liefst niet te opzichtig.

Net zo dood gemaakte Duitser met gezin en familie

Het bijbehorende museum van de Volksbund preekt geen ‘vrijheidstrijd’ maar pacifisme. ‘Soldatengraven zijn de belangrijkste getuigen voor de noodzaak van vrede’, zo schreef Albert Schweitzer. Maar de expositie in het museum geeft alvast wat ontnuchterende mededelingen. Sinds De Oorlog zijn al weer 40 miljoen man onder de wapenen gesneuveld.

Een citaat van schrijver Mihajlo Lalic geeft een verklaring: “Als mensen eens wisten hoe zwaar het is om gewond te zijn, iedereen zou mild worden. Mensen zouden zich niet opsplitsen in partijen, geen groepen tegen elkaar opzetten en elkaar niet doden. Maar zolang mensen gezond zijn weten ze het niet, wanneer ze gewond zijn gelooft niemand hen en wanneer ze dood zijn kunnen ze het niet meer navertellen.”

Iedere generatie opnieuw zal met nieuwe excuses weer dezelfde fouten blijven maken.

Vierville sur Mer

De DDay-tour stemt dus niet altijd even vrolijk, maar blijft indrukwekkend. Versterkt door het relatief onaangetaste landschap kunnen nieuwe generaties nog steeds de ‘Choc’ ervaren van een Europese stammenstrijd die nog maar een mensenleven geleden plaatsvond. Het moderne verenigde Europa bouwde haar rechtvaardiging op de ‘nooit meer oorlog’-gedachte die toen postvatte, en ondanks alle bureaucratie leek dat verenigde Europa dan zo gek nog niet.

Tot voor kort tolereerden Europeanen daarom nog steeds liever de nukken van die uitdijende bureaucratie. Maar na 75 jaar en voortschrijdend inzicht over de ware loop en toedracht van deze oorlog, zou je ook tot Nexit op kunnen roepen. Uiteindelijk was een Federaal Europa onder Duitse leiding een nazi-ideaal, dat nu alsnog is verwezenlijkt.

Monument bij Vierville sur Mer

Terwijl deze helden die op Omaha Beach het leven lieten, sneuvelden voor onze bevrijding, een vrije maatschappij zonder Totalitaire Staat die je fulltime bespioneren wil. Met wat voor excuus dan ook. Zoals John F. Kennedy zou hebben gesteld: ‘Wie vrijheid offert voor veiligheid zal geen van beide krijgen’.

Alleen in de dood ben je zeker dat er niets meer met je kan gebeuren, een veilig leven is dodelijk vervelend. Laat U zich dus tot het dragen van een muilkorf (mondkapje) verplichten en U en medemensen ontmenselijken? Laat U ‘De Staat’ en of Big Tech voor de Langste Tenen (politiek correct, ‘safe space’, ‘gevoel van onveiligheid’) bepalen wat wel en niet uitgesproken mag worden, op welke toon en met welke woorden?

  • Dit verhaal is een actualisatie van een reisverhaal dat ik 2-2-2008 publiceerde voor ‘De Standaard’. Eer vandaag de helden die sneuvelden- of ze nu als pionnen van wat voor politiek gebruikt werden of niet. En besef dat echte vrijheid niet bestaat zonder daarvoor permanent te strijden, want altijd in de geschiedenis blijven krachten opkomen die deze aantasten.

6 Replies to “Natuur in de vuurlinie van D-Day…”

  1. Rypke,

    Je stukkie liet mij denken aan ‘orgaan-donatie’.
    “Alleen in de dood ben je zeker dat er niets meer met je kan gebeuren, een veilig leven is dodelijk vervelend.”, schrijf je.
    Nou, dat dacht je maar.
    Zelfs de dood is tegenwoordig niet eens meer heilig. Ze kunnen je open snijden als je ‘dood’ bent en dat doen ze dan onverdoofd. want je bent toch ‘dood’ en zo halen ze de nog bruikbare onderdelen uit je lichaam. Je mag dus niet echt dood zijn, want dan zijn de onderdelen (organen niet) meer bruikbaar.
    En wie garandeert jou dat je er niets van merkt? Er zijn verhalen van mensen die dood zijn verklaard en toch nog blijken te leven. Sterker nog: steeds bij bewustzijn waren. Moet je je voorstellen wat er door je heen gaat als je vreselijke pijn, angst en onvoorstelbaar verdriet je hebt als je dát nog meemaakt: half levend geopereerd worden. Ben je eindelijk bijna ‘dood’ en dan heb je nóg geen rust. En je kunt niets doen. En het moet allemaal snel, want dat moet zo gebeuren wegens vergaan van de organen. Nou, ik vind dat eigenlijk zó vreselijk, zo intens, zo stuitend, dat is eigenlijk onbeschrijfelijk. En je kunt er niets méér tegen doen dan, als je nog leeft via de computer of brief kenbaar te maken dat je dat niet wilt, dat ‘doneren’. En wie controleert de administratie? Wie neemt de verantwoordelijkheid om zich uitermate goed te informeren hierover? Stel er is een computerstoring en daar lig je. Misschien denken ze wel: ach hij ligt daar al zo mooi, ik geloof dat hij vast wel zo vriendelijk was om zichzelf te ‘geven’ voor de ander.
    Als we het niet zeker kunnen weten, dan kunnen we ook niet zeker weten dat hij het níet wilde, want we kunnen niet in het systeem. Dus laten we de gok maar wagen. De kans is immers klein dat we fout zitten.
    Men zóu zo -Gode verbiede het- kunnen denken. En dat een patiënt niet echt dood is, weten ze zelf ook wel, want dat moet nu eenmaal zo en dat is nu eenmaal zo. De patiënt is i.i.g. wel ‘hersendood’, zeggen ze. (Wat dus niet helemaal dood is, want dat mag dus óók weer niet, helemaal dood zijn.)
    Wat zijn de mensen toch immens absurd geworden. Dit is toch niet normaal? Zoiets is nog niet voorgekomen in de geschiedenis van de mens. En er verandert denk ik weinig. Erg veel mensen zullen wel niet kunnen getuigen hoe vreselijk het was wat ze doormaakten op die operatietafel. Ze voelden hoe de lever werd verwijderd, het hart, de nieren. Ze waren zó vreselijk bang, zo intens koud, ze hadden zoveel pijn. En praten of bewegen kon ook al niet. De wonden van het ongeluk die ze hadden gehad deden ook al zo een pijn. Maar het intense gevoel was zó gruwelijk. Zoiets had een mens nog nooit gevoeld. De natuur had de mens altijd beschermd tegen téveel pijn en verdriet. En nu werd diezelfde natuur overruled met beademingsmachines en andere hulpmiddelen. Door té slimme mensen. Door die ‘heerlijke’ techniek.
    “Maar zolang mensen gezond zijn weten ze het niet, wanneer ze gewond zijn gelooft niemand hen en wanneer ze dood zijn kunnen ze het niet meer navertellen.”
    En juist hierdoor, door die vaak onnozele onwetendheid zouden we juist van ‘halfdode’ mensen áf moeten blijven.
    Oorlog is smerig. Wie als mens over oorlog praat en er wel ‘zin’ in heeft, zou, wat mij betreft, voor de rest van zijn leven preventief opgesloten moeten worden. Die is zijn mens-zijn kwijt. Die heeft zijn levensrechten verspeeld. Oorlogszucht is verderfelijk. De mens wordt vernietigd door zulke onmenselijke perverse zaken. Het laatste beetje zelfrespect lost op in de waanzin van de aan krankzinnigheid grenzende ‘denkende’ mensen. Eén zo een oorlogshitser is in staat om het leven van miljoenen kapot te maken. Eén zo een militair is in staat om het mooiste van de mens te slopen. Het is zo erg dat ik het niet eens kan opschrijven, zo vreselijk vind ik het. De domheid, de slechtheid, de infantielste immorele stompzinnigheid is eigenlijk niet eens te beschrijven. Als ik tenminste wil dat iemand dit nog durft lezen en tot zich door wil laten dringen. Dus laat ik het hier maar bij.
    En veel voor dat verdraaide geld. En omdat vroeger de rijken vaak met de dood hun ultieme macht over anderen hebben kunnen verkrijgen en daar nu nog zijn rechten op te kunnen baseren. Lees eens wat van Ceasar. Hoe die schreef over hoe hij de mensen liet creperen, ombracht, slaafde.
    Oorlog maakt niet alleen maar mensen nu kapot. Het maakt ook de levens in de toekomst kapot. Hoe lijden de mensen nu nog over het verleden? Hoe wordt de liefde gesmoord in baldadige stompzinnigheid?
    En het erge is ook, dat het racisten zijn vaak. “Óns geslacht is fantastisch en mooi, goed ontwikkeld en fijn. Onze familie is waardevol, fantastisch, knap en sterk. De rest van het zooitje uitschot is teveel op onze mooie aarde. Immers wij hebben toch de ultieme macht over die schitterende uiterst geavanceerde technische hoogstandjes van wapens? En tja, laten verroesten is ook zonde hè? En er mot geoefend. In het eggie.”
    Naarlingen. Bah.
    En het zijn nooit ‘helden’, meen ik. Het zijn betaalde krachten die opdrachten uitvoeren, Of het jongens (of zelfs meiden) die op straffe van hun eigen dood of zware straffen gedwongen zijn om het onfraaie afbraakwerk te doen.
    Elk standbeeld hierover is er één teveel. Begraven dat verleden en zo snel mogelijk vergeten. Das het beste. Niks herdenken. Waarom zou men het brute geweld moeten herdenken? Moet men de aanstichters soms op een voetstuk plaatsen ook nog?
    Donder op.
    Ik hoop dat het leesbaar is wat ik schrijf. Ik probeer zo zacht als mogelijk de onrechtvaardige waanzin te beschrijven van omhoog gevallen mensen te beschrijven. Ook al vind iemand het goed om bij leven te doneren, daar heb ik het niet over. Dat is een daad van liefde, zelfs, vind ik. Maar per wet geregeld? Nee.
    En oorlog? Doet u even normaal?
    We moeten de mens (ook al wordt hij president, generaal of keizer of iets dergelijks genoemd) tegen zichzelf beschermen. Vooral de topfiguren. Want macht corrumpeert, ultieme macht maakt gek.
    Ergo, er zou, als die er nog niet zou zijn, een macht moeten komen die boven de machten staat. Een macht die nooit (!) dood. Een macht die zegt: ‘Nee, vriend, dát doen wij zo niet.”.
    In Gods naam, jij doet nu wat IK zeg.
    (En mochten de topvriendjes onenigheid hebben met hun broeder in de macht en het kwaad? Dan pakken ze die toch? Of is dát nou soms de bedoeling helemaal net niet? Hahaha.)

    1. Nou denk ik er eigenlijk ook wel een beetje over Rafael. De slachtoffers kun je elke dag herdenken. En op een speciale dag herdenken klink bijzonder. Maar het is juist door de staat uitgekozen dag dat wij die mensen moeten eren. Terwijl zei de meeste schuld dragen aan veel van dit leed. Het staatshoofd is gevlucht. Terwijl niets er op wijst dat zij zouden worden omgebracht. Zijn in andere landen koningen of hooggeplaate regeringsleiders omgebracht als ze netjes samenwerkten?

    2. “Hersendood” is een niet bestaand begrip, in het “leven” geroepen door belanghebbenden. Een “juridische” uitvinding, en dus gewoon een middel om de boel te bedriegen. En ja, de arme zielen die niet beter weten, en zich in de armen storten van de nepdeskundigen, nepautoriteiten, enz. Triest.
      En natuurlijk is een mens zolang hij een ziel heeft zich bewust van zijn lichaam. Feitelijk zijn dergelijke praktijken niets anders dan het roven en plunderen van dat wat van de Ene Levende is. Maar dat deden deze lieden toch al… al is de mens de Kroon op de schepping. Hij kan tevens alles op de kop zetten.

      Ik heb het verder niet op vermeende “bevrijders”, er valt natuurlijk helemaal niets te bevrijden buiten jezelf. “Bevrijding is een Inside Job.” Structureel georganiseerd geweld is te allen tijde een aangelegenheid van de psychopaten van de kerkstaat. De voor god spelers mbv Geld, Geweld, Gedachtenmanagement. Oorlog = Bedrog.

    3. Best medemens Raphael, uit je diepste geschreven, Ben er nog een beetje emotioneel van… inderdaad is precies zoals het blauwe bloed werkt. . Je menselijke ziel laten verkopen voor poen , door een paar rijkste op deze aarde. Ongewild zit ik ook in dit web .Alles moet kapot en in sneltrein vaart( agenda 20 30 is er zo eentje) wat al decenia is bekokstooft , en wat Rypke ook al veelvuldig probeert te zeggen. En Rypke blijft bijna gewoon zijn ding doen. Ik kan het soms niet bolwerken om een artikel te lezen of, mijn bloed word karnemelk . rijk blauw bloed tegen arm rood bloed. we kunnen dit volgens mij met 10 procent medemens haast niet meer overzien kan het wel van de daken schreeuwen ,werkt niet. Hier hangt de vrijheidsvlag gewoon uit hoor? ALLE OUDJES DIE HIER VOOR HEBBEN GESTREDEN.zijn vereenzaamt en zitten in een IN EEN STAAT VAN BELEG, plus de halve wereld! duivels opzet ,kan niet anders. eens komt het goed kan niet anders. veel liefde toegewenst

  2. Op vakantie in Colville sur Mer in 2017 was er van windmolens langs de kust geen sprake. Gelukkig. Inderdaad mooie zichtlijn over Omaha Beach. Als je in al die kustplaatsjes daar loopt, verwacht je elk moment een peloton Amerikanen om de hoek te zien verschijnen. De Fransen houden D-Day daar wel in ere :-).
    Het Normandy American Cemetery and Memorial is zeer indrukwekkend (ligt in Colleville sur Mer).

Laat een reactie achter aan OpAart Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *